Bazylika Matki Bożej Rokitniańskiej w Rokitnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
bazylika mniejsza, kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg KOK-I-148/61 z 16.03.1961
oraz 258 z 6.04.1979 r.[1]
Ilustracja
Bazylika w Rokitnie
Państwo  Polska
Miejscowość Rokitno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Matki Bożej Rokitniańskiej
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne obrazy Cudowny Obraz Matki Bożej
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
Ziemia52°32′56″N 15°38′31″E/52,548889 15,641944
Strona internetowa
Litania do MB Rokitniańskiej w ogrodach sanktuarium


Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającejsanktuarium maryjne Ziem Zachodnich w miejscowości Rokitno w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Przytoczna w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Historia[edytuj]

Parafia istniała już prawdopodobnie w XII wieku[2]. Pierwszy drewniany kościółek prawdopodobnie pw. Michała Archanioła powstał w 1333 r., założony przez biskupa poznańskiego Jana Doliwę. 18 grudnia 1378 r. kasztelan starogardzki Mikołaj z Bytynia darował Rokytno opatowi Mikołajowi i cystersom[3]. W roku 1661 stał się własnością cystersów z Bledzewa. Słynący z cudów obraz Matki Boskiej przeniesiono z opactwa bledzewskiego w 1669 r. W 1671 r. po przygodzie Cudownego obrazu w Warszawie, Jan Opaliński rozbudował ciągle drewniany kościół. Poszerzył nawę główną, rozbudował prezbiterium, wprowadził nowy ołtarz przystosowany do obraz NMP oraz dobudował dwie wieże z przedsionkami[4]. Pierwszą budowę nowego kościoła rozpoczęto z początkiem XVIII w., nie została jednak dokończona. W 1746 r. budowlę rozebrano i zaczęto wznosić obecną świątynię. Ukończono ją w 1762 r. Powstała budowla na planie prostokąta, trójnawowa, z prezbiterium od północy. Po stronie zachodniej do prezbiterium dobudowano zakrystię, po wschodniej kaplicę. Wejście flankują dwie kwadratowe wieże nakryte hełmami. We wnętrzu sklepienia żaglowe ozdobione polichromią z XVIII w. W ołtarzu głównym umieszczono cudowny obraz Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej ukoronowany koronami papieskimi w 1989 r. Reszta wyposażenia w stylu baroku i rokoko. Obecnie kościół jest najważniejszym sanktuarium maryjnym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Kościół Matki Bożej Rokitniańskiej od 2002 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej.

Rokitno dwukrotnie znalazło się w obrębie niemieckiej Brandenburgii (w XIV w. i w latach 1792-1945).

Cudowny obraz NMP Rokitniańskiej[edytuj]

Obraz namalowany został na początku XVI w. przez mistrzów szkoły niderlandzkiej, na drewnie lipowym. Widnieje na nim popiersie Matki Bożej na złoconym tle, z charakterystycznie odsłoniętym uchem, dlatego też Matkę Bożą Rokitniańską nazywa się Cierpliwie Słuchającą. Głowę Maryi okala wydrążona w drewnie aureola, twarz jest pochylona ku lewej stronie. Spokojna, jakby zasłuchana, z przymkniętymi oczami. Włosy okrywa muślinowy welon i nakrycie w kolorze niebieskim z żółtą podszewką, na piersi szata w królewskim odcieniu czerwieni. Obraz ma wymiary: 40 cm wysokości i 27 cm szerokości[5].

Odpusty parafialne[edytuj]

W sanktuarium obchodzone są 4 odpusty: Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski (3 maja), Matki Bożej Rokitniańskiej (15 sierpnia), Narodzenie Najświętszej Maryi Panny (pierwsza niedziela września), Matki Bożej Różańcowej (pierwsza niedziela października).

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubuskie. 30 września 2016; 4 miesiące temu. [dostęp 12.06.2010].
  2. Sanktuarium rokitniańskie: dzieje i konteksty. Zielona Góra: 2009, s. 13.
  3. Sanktuarium rokitniańskie: dzieje i konteksty. Zielona Góra: 2009, s. 13.
  4. Sanktuarium rokitniańskie: dzieje i konteksty. Zielona Góra: 2009, s. 19.
  5. Opis Cudownego obrazu.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]