Bazylika Matki Bożej Rokitniańskiej w Rokitnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej
Distinctive emblem for cultural property.svg KOK-I-148/61 z dnia 16.03.1961
oraz 258 z 6.04.1979 r.[1]
bazylika mniejsza, kościół parafialny
Ilustracja
Bazylika w Rokitnie
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Miejscowość

Rokitno

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

Matki Bożej Rokitniańskiej w Rokitnie

Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki

Cudowny Obraz Matki Bożej (Matka Boża Cierpliwie Słuchająca, Matka Boska Obozowa, Matka Boska Rycerska)[2]

Położenie na mapie gminy Przytoczna
Mapa konturowa gminy Przytoczna, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej”
Położenie na mapie powiatu międzyrzeckiego
Mapa konturowa powiatu międzyrzeckiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika i sanktuarium Matki Bożej Rokitniańskiej”
Ziemia52°32′57,39″N 15°38′31,60″E/52,549275 15,642111
Strona internetowa
Litania do MB Rokitniańskiej w ogrodach sanktuarium

Bazylika i sanktuarium pw. Matki Bożej Cierpliwie Słuchającejsanktuarium maryjne Ziem Zachodnich w miejscowości Rokitno w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Przytoczna. Jest jednym z jedenastu sanktuariów należących do diecezji zielonogórsko–gorzowskiej[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parafia istniała już prawdopodobnie w XII wieku[4]. Pierwszy drewniany kościółek prawdopodobnie pw. Michała Archanioła powstał w 1333 r., założony przez biskupa poznańskiego Jana Doliwę. 18 grudnia 1378 r. kasztelan starogrodzki[5][6] Mikołaj z Bytynia darował Rokitno opatowi Mikołajowi i cystersom[4].

W roku 1661 stał się własnością cystersów z Bledzewa. Słynący z cudów obraz Matki Boskiej przeniesiono z opactwa bledzewskiego w 1669 r. W 1671 r. po przygodzie cudownego obrazu w Warszawie, Jan Opaliński rozbudował ciągle drewniany kościół. Poszerzył nawę główną, rozbudował prezbiterium, wprowadził nowy ołtarz przystosowany do obraz NMP oraz dobudował dwie wieże z przedsionkami[7].

Pierwszą budowę nowego kościoła rozpoczęto z początkiem XVIII wieku, nie została jednak dokończona. W 1746 r. budowlę rozebrano i zaczęto wznosić obecną świątynię. Ukończono ją w 1762 r. Powstała budowla na planie prostokąta, trójnawowa, z prezbiterium od północy. Po stronie zachodniej do prezbiterium dobudowano zakrystię, po wschodniej kaplicę. Wejście flankują dwie kwadratowe wieże nakryte hełmami.

We wnętrzu sklepienia żaglowe ozdobione polichromią z XVIII wieku. W ołtarzu głównym umieszczono cudowny obraz Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej ukoronowany koronami papieskimi w 1989 r. Reszta wyposażenia w stylu baroku i rokoko. Obecnie kościół jest najważniejszym sanktuarium maryjnym diecezji zielonogórsko–gorzowskiej. Kościół Matki Bożej Rokitniańskiej od 2002 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej.

Rokitno dwukrotnie znalazło się w obrębie niemieckiej Brandenburgii (w XIV w. i w latach 1792–1945).

Cudowny obraz NMP Rokitniańskiej[edytuj | edytuj kod]

Obraz namalowany został na początku XVI w. przez mistrzów szkoły niderlandzkiej, na drewnie lipowym. Widnieje na nim popiersie Matki Bożej na złoconym tle, z charakterystycznie odsłoniętym uchem, dlatego też Matkę Bożą Rokitniańską nazywa się Cierpliwie Słuchającą. Głowę Maryi okala wydrążona w drewnie aureola, twarz jest pochylona ku lewej stronie. Spokojna, jakby zasłuchana, z przymkniętymi oczami. Włosy okrywa muślinowy welon i nakrycie w kolorze niebieskim z żółtą podszewką, na piersi szata w królewskim odcieniu czerwieni. Obraz ma wymiary: 40 cm wysokości i 27 cm szerokości[8].

Odpusty parafialne[edytuj | edytuj kod]

W sanktuarium obchodzone są 4 odpusty:

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo lubuskie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2021 [dostęp 2010-06-12].
  2. Konrad Kazimierz Czapliński: Sanktuaria w Polsce. Katowice: Videograf II, 2001, s. 90 - 91. ISBN 83-7183-185-4.
  3. Sanktuaria – Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. diecezjazg.pl. [dostęp 2018-06-11].
  4. a b Sanktuarium rokitniańskie: dzieje i konteksty. Zielona Góra: 2009, s. 13.
  5. Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, slownik.ihpan.edu.pl [dostęp 2021-01-25].
  6. Starygród – Galeria Wielkopolska, galeriawielkopolska.info [dostęp 2021-01-25] (pol.).
  7. Sanktuarium rokitniańskie: dzieje i konteksty. Zielona Góra: 2009, s. 19.
  8. Opis Cudownego obrazu. [dostęp 2015-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-19)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]