Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1684/51 z dnia 1949-03-2929 marca 1949
kościół parafialny
sanktuarium
Ilustracja
Bazylika w Ziębicach
Państwo  Polska
Miejscowość Ziębice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Jerzego w Ziębicach
Bazylika mniejsza
• nadający tytuł
od 2008-05-2828 maja 2008
Benedykt XVI
Wezwanie św. Jerzego
Położenie na mapie Ziębic
Mapa lokalizacyjna Ziębic
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ząbkowickiego
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Położenie na mapie gminy Ziębice
Mapa lokalizacyjna gminy Ziębice
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach
Bazylika św. Jerzego Męczennika
i Sanktuarium Męki Pańskiej
w Ziębicach
Ziemia50°36′00″N 17°02′32″E/50,600000 17,042222

Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiejkościół parafialny w Ziębicach należący do dekanatu Ziębice archidiecezji wrocławskiej. Od 2008 bazylika mniejsza.

Portal romańsko-gotycki

Kościół dwunawowy wybudowany w XIII wieku o dwóch romańsko-gotyckich, uskokowych portalach. Prezbiterium zostało wybudowane w XVI wieku, a kaplica Mariacka pochodzi z XV wieku. W kościele znajdują się cenne średniowieczne ołtarze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1270 wybudowano zachodni korpus (podczas renowacji przeprowadzonej w latach 1898-1900, w miejscu obecnego prezbiterium z II poł. XIV w. natrafiono na fragmenty romańskiej budowli z II ćwierci XIII w.). W XIV w. od południa dobudowano zakrystię, którą w późniejszych latach przebudowano na kaplicę św. Jerzego. W latach 1420-1423 z fundacji księcia Jana ziębickiego dobudowano od północy kaplicę Mariacką. W II poł. XV w. wybudowano gotycką wieżę wolno stojącej dzwonnicy. Główny, trzynastowieczny, północny portal jest ostrołukowy, bogato rzeźbiony. Podobny portal południowy powstał na przełomie XIX i XX w[1].

Wystrój[edytuj | edytuj kod]

Na filarze chóru zawieszony jest drewniany krucyfiks z XV w. W kaplicy Mariackiej polichromowana rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XV w. przeniesiona z dawnego kościoła franciszkanów. W prezbiterium obok ołtarza gotyckie sakramentarium z II poł. XV w. Na ścianach prezbiterium i w innych partiach ścian świątyni freski z XV w., odnowione w 1900. Oryginalne zachowane są za ołtarzem głównym i przedstawiają sceny z Pasji. Na wschodniej stronie nawy głównej polichromia z 1530 ze scenami Pasji Chrystusa (Mycie Nóg Ubogim, Ostatnia Wieczerza, Uwięzienie, Sąd przed Piłatem). W nawie północnej zachowane zostały fragmenty dawnego, gotyckiego ołtarza z pocz. XVI w, pochodzącego z kaplicy Mariackiej z płaskorzeźbami Zwiastowania, Bożego Narodzenia, Pokłonu Trzech Króli i Wniebowzięcia. W zamknięciu nawy południowej znajdują się: późnogotycki ołtarz z 1615 z polichromią przedstawiającą sceny z Pasji, renesansowe, malowane na desce epitafium ks. Karola I z 1542, manierystyczna, kamienna ambona z ok. 1595 podtrzymywana postaciami Mojżesza i aniołów, dekorowana płaskorzeźbami Ewangelistów i Apostołów. Pod chórem sześć płaskorzeźbionych nagrobków szlacheckich z poł. XVI w., pozostałe w ścianie południowej, północnej kruchcie i na klatce schodowej. Ołtarz główny w stylu barokowym z 1703, wykonany przez A.Joerga z Kamieńca dla Barda, sprzedany do Ziębic w 1715. Bogato dekorowany rzeźbami świętych i aniołów. W nawach bocznych wczesnorokokowe ołtarze Trójcy Świętej i Ukrzyżowania, z 1740. W ołtarzu Ukrzyżowania umieszczono gotycką rzeźbę Madonny z Aniołami z II poł. XV w. W nawie głównej i bocznej liczne rzeźby barokowe i rokokowe, w tym barokowa rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z I poł. XVIII w[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk - przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1977 s. 107-108

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]