Northrop YC-125 Raider

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Northrop YC-125 Raider
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

Northrop Corporation

Typ

samolot transportowy

Konstrukcja

metalowa

Załoga

4

Historia
Data oblotu

1 sierpnia 1949

Liczba egzemplarzy

23

Dane techniczne
Napęd

3 x Silnik gwiazdowy Wright R-1820-99 Cyclone

Moc

895 kW (1200 KM) każdy

Wymiary
Rozpiętość

26,39 m

Długość

20,45 m

Wysokość

7,04 m

Powierzchnia nośna

61,49 m²

Masa
Własna

10637 kg

Startowa

19005 kg

Osiągi
Prędkość maks.

333 km/h

Prędkość przelotowa

275 km/h

Pułap praktyczny

3720 m

Zasięg

2986 km

Dane operacyjne
Użytkownicy
USA

Northrop YC-125 Raideramerykański samolot transportowy o właściwościach STOL.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą powojenną konstrukcją wytwórni Northrop Corporation był pasażersko towarowy samolot Northrop N-23 Pioneer. W wersji pasażerskiej maszyna miała przewozić 36 pasażerów, a w wersji towarowej 5 ton ładunku. Trzysilnikowy górnopłat o numerze rejestracyjnym NX8500H wzbił się do swojego pierwszego lotu 21 grudnia 1946 roku. Nowa maszyna nie wzbudziła jednak zainteresowania potencjalnych odbiorców. Powojenny rynek samolotów został wówczas zalany maszynami pochodzącymi z demobilu, tanimi, w dobrym stanie technicznym a często wręcz nowymi. Na niebie zagościły cywilne Douglas DC-3. W zaistniałej sytuacji firma nie podjęła produkcji seryjnej a wybudowany prototyp wykorzystywano w celach promocyjnych. 2 lutego 1948 roku jedyny egzemplarz uległ katastrofie a jego pilot zginął. Tymczasem, ku zdziwieniu wytwórni, zainteresowanie samolotem wyraziła United States Air Force. Siły powietrzne po krótkich negocjacjach zamówiły 23 egzemplarze w dwóch wersjach. Pierwszej oznaczonej jako YC-125A, przeznaczonej do transportu 30 żołnierzy i drugiej wersji YC-125B, przeznaczonej do działań ratowniczych z możliwością przewożenia noszy i operowania w warunkach arktycznych. Wersja ta miała mieć możliwość instalacji płóz zamiast kół podwozia. Wojskowi zainteresowani byli pozyskaniem maszyny zdolnej do operowania z gruntowych lotnisk o ubogiej infrastrukturze, transportu ładunków i żołnierzy do wysuniętych baz operacyjnych. Nowa konstrukcja, o firmowym oznaczeniu N-32 wzbiła się po raz pierwszy w powietrze 1 sierpnia 1949 roku. Aby maksymalnie skrócić drogę startową samolotu, przewidziano możliwość startu wspomaganego z pomocą systemu małych dodatkowych silników rakietowych JATO. W takiej konfiguracji długość drogi startowej załadowanej maszyny wynosiła 155 metrów.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Wybudowane YC-125A o numerach seryjnych od 48-628 do 48-640 i YC-125B o numerach seryjnych od 48-618 do 48-627 zaczęły trafiać do sił powietrznych w 1950 roku. Kariera samolotu w US Air Force nie trwała jednak zbyt długo. Dużo łatwiejsze w użyciu w porównaniu do YC-125 ze zbyt słabymi silnikami i kłopotliwym w użyciu JATO okazały się być tańsze w użytkowaniu i wypełnianiu tych samych zadań, wprowadzane na uzbrojenie śmigłowce. Wszystkie samoloty trafiły do Sheppard Air Force Base w Wichita Falls w Teksasie. W 1955 roku wszystkie maszyny wycofano z uzbrojenia. Samoloty zakupiła firma Frank Ambrose Aviation Company, która odsprzedała je użytkownikom w Ameryce Południowej, gdzie samoloty latały do połowy lat 60. ubiegłego wieku. Do dnia dzisiejszego zachowały się dwa egzemplarze YC-125, można je oglądąć w Pima Air and Space Museum i National Museum of the United States Air Force.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

YC-125 był całkowicie metalowym górnopłatem napędzanym trzema silnikami gwiazdowymi. Usterzenie klasyczne ze statecznikiem poziomym umieszczonym w połowie długości statecznika pionowego. Zastrzałowe podwozie stałe z tylnym kółkiem ogonowym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Przeworski, Pechowy Raider Northropa, "Aeroplan", nr 2 (2013), s. 41, ISSN 1232-8839x.