Boeing Bird of Prey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boeing Bird of Prey
Boeing Bird of Prey
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Typ samolot eksperymentalny
Konstrukcja kompozytowe włókna węglowe
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1996
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 1 × silnik turbowentylatorowy Pratt & Whitney Canada JT15D-5C
Ciąg 12,9 kN
Wymiary
Rozpiętość 7 m
Długość 14,3 m
Wysokość 2,8 m
Masa
Startowa 3350 kg
Osiągi
Prędkość maks. 482 km/h
Pułap 6100 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA

Boeing Bird of Preyamerykański eksperymentalny samolot będący demonstratorem technologii stealth. Wyprodukowany przez firmę Boeing.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fakt istnienia samolotu został podany do publicznej wiadomości 18 października 2002 roku. Zdecydowano się na ten krok, ponieważ zastosowane w samolocie rozwiązania konstrukcyjne zastosowano już w innych dobrze znanych konstrukcjach (np. Boeing X-45). Bird of Prey został zbudowany w ośrodku Boeinga Phantom Works, początkowo pracę prowadziła firma McDonnell Douglas jednak po tym jak w 1997 roku stała się częścią Boeinga, to on kontynuował badania i testy. Program budowy samolotu o obniżonej skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego, na którym chciano przetestować przyjęte założenia konstrukcyjne rozpoczął się w 1992 roku. Jego efektem był Bird of Prey, którego oblotu dokonano w 1996 roku. Nazwa samolotu nawiązuje do nazwy klingońskiego statku kosmicznego z serialu Star Trek. Do roku 1999, kiedy zakończono program badań, samolot wykonał 38 lotów[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot wykonano z włokien węglowych, w celu zmniejszenia kosztów produkcji w trakcie budowy samolotu użyto sprawdzonych, dostępnych części (między innymi bardzo szeroko stosowany silnik Pratt & Whitney Canada JT15D-5C). Całkowity koszt programu zamknął się w sumie 67 mln USD. Samolot posiada hydrauliczny system sterowania. Jest to konstrukcja jednomiejscowa, poddźwiękowa z płaskim, nośnym kadłubem i skrzydłami o bardzo dużym skosie, wygiętymi w kształcie litery „M”. Samolot posiada chowane, trójgoleniowe podwozie. Wlot powietrza do silnika znajduje się na grzbiecie kadłuba za kabiną pilota, taki wlot i kształt tunelu dolotowego powietrza do silnika osłania łopatki sprężarki silnika przed promieniowaniem radiolokacyjnym zmniejszając echo radarowe samolotu. Kształt kadłuba i wlot powietrza sprawdzony na Bird of Prey wykorzystany został później w konstrukcjach X-45 oraz X-47, bezzałogowych aparatach latających o obniżonej skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego. Zbudowano jeden egzemplarz, który po ujawnieniu go mediom został oddany do National Museum of the United States Air Force (Muzeum Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych) w bazie Wright-Patterson Air Force Base mieszczącej się obok Dayton w stanie Ohio.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Boeing Phantom Works' Bird of Prey, „Air Forces Monthly”, nr 12 (2002), s. 13, ISSN 0955-7091

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]