Pułk Artylerii Nadbrzeżnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pułk Artylerii Nadbrzeżnej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie luty 1922
Organizacja
Dyslokacja Puck
Rodzaj sił zbrojnych Marynarka Wojenna
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość dowódca Wybrzeża Morskiego

Pułk Artylerii Nadbrzeżnej (panad[1]) – oddział artylerii nadbrzeżnej Marynarki Wojennej II RP.

Formowanie jednostki pułku zostało rozpoczęte w październiku 1920 roku, w garnizonie Puck i zakończone w połowie następnego roku. Wówczas zorganizowany został II dywizjon, w czerwcu pułk otrzymał działa rosyjskie (sześć 150 mm haubic i sześć 105 mm armat), w lipcu II dywizjon dyslokowany został ze Swarzewa do Rumi, a z dniem 1 lipca zorganizowana została szkoła podoficerska. Jednostka podporządkowana została dowódcy Wybrzeża Morskiego. 14 grudnia 1921 roku powołana została komisja likwidacyjna pułku. Pod koniec lutego 1922 roku jednostka została rozformowana.

Organizacja pułku[edytuj | edytuj kod]

dowództwo w Pucku przy ul. Hallera

I dywizjon w Swarzewie (od VII 1921 w Rumi)

  • bateria
  • bateria

II dywizjon w Pucku

  • bateria
  • bateria
  • bateria salutacyjna

III dywizjon

  • dowódca dywizjonu - kpt. Eugeniusz Iwanowicz
  • 3 bateria artylerii ciężkiej w Redzie
  • 6 bateria artylerii ciężkiej w Małym Kacku
  • 7 bateria polowa ruchoma na Oksywiu

szkoła podoficerska w hotelu "Vossa" w Pucku przy pl. Wolności

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 41 z 18.10.1921 r., poz. 750 Minister Spraw Wojskowych zmienił skrót nazwy Pułku Artylerii Nadbrzeżnej z pan na panad.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Witkowski, Hel na straży wybrzeża 1920-1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1974, wyd. I