Pułk Artylerii Nadbrzeżnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pułk Artylerii Nadbrzeżnej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1920
Rozformowanie luty 1922
Organizacja
Dyslokacja Puck
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość dowódca Wybrzeża Morskiego

Pułk Artylerii Nadbrzeżnej (panad[1]) – oddział artylerii nadbrzeżnej Wojska Polskiego.

Historia pułku[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1920 roku, w Pucku, rozpoczęto formowanie Pułku Artylerii Nadbrzeżnej. Proces ten został zakończony w połowie następnego roku. Wówczas zorganizowany został II dywizjon. W czerwcu pułk otrzymał działa rosyjskie (sześć 150 mm haubic i sześć 105 mm armat), a w lipcu II dywizjon dyslokowany został ze Swarzewa do Rumi. Z dniem 1 lipca 1921 roku zorganizowana została szkoła podoficerska. Jednostka podporządkowana została dowódcy Wybrzeża Morskiego[2].

Brak funduszów na zakup artylerii nadbrzeżnej i środków na utrzymanie oddziału spowodował rozwiązanie pułku. 14 grudnia 1921 roku powołana została komisja likwidacyjna pułku. Pod koniec lutego 1922 roku jednostka została rozformowana[3].

Organizacja pułku[edytuj | edytuj kod]

dowództwo w Pucku przy ul. Hallera

I dywizjon w Swarzewie (od VII 1921 w Rumi)

  • bateria
  • bateria

II dywizjon w Pucku

  • bateria
  • bateria
  • bateria salutacyjna

III dywizjon

  • dowódca dywizjonu - kpt. Eugeniusz Iwanowicz
  • 3 bateria artylerii ciężkiej w Redzie
  • 6 bateria artylerii ciężkiej w Małym Kacku
  • 7 bateria polowa ruchoma na Oksywiu

szkoła podoficerska w hotelu "Vossa" w Pucku przy pl. Wolności

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 41 z 18.10.1921 r., poz. 750 Minister Spraw Wojskowych zmienił skrót nazwy Pułku Artylerii Nadbrzeżnej z pan na panad.
  2. Witkowski 1974 ↓, s. 17.
  3. Witkowski 1974 ↓, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Witkowski: Hel na straży wybrzeża 1920-1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.