Boeing YB-40 Flying Fortress

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boeing YB-40 Flying Fortress
Boeing YB-40 Flying Fortress
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing Company
Typ bombowiec eskortowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej z czterema silnikami gwiazdowymi
Załoga 10
Historia
Data oblotu wrzesień 1942
Lata produkcji 1943
Wycofanie ze służby październik 1943
Egzemplarze 25
Dane techniczne
Napęd 4 x turbodoładowany silnik gwiazdowy Wright R-1820-65
Moc 3580 kW/4800 KM (4 x 895 kW/1200 KM)
Wymiary
Rozpiętość 31,40 m
Długość 22,60 m
Wysokość 5,80 m
Powierzchnia nośna 141,9
Masa
Własna 24 900 kg
Użyteczna 28 800 kg
Startowa 34 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 470 km/h
Prędkość przelotowa 315 km/h
Prędkość wznoszenia 6100 m w 48 min
Pułap 8900 m
Zasięg 3640 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
14–30 x Karabin maszynowy M2 kalibru 12,7 mm
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Boeing YB-40 Flying Fortress, zmodyfikowana wersja amerykańskiego bombowca Boeing B-17 Flying Fortress służąca jako ciężko uzbrojony "bombowiec eskortowy" dla innych bombowców, konstrukcja została opracowana pod koniec 1942 kiedy nie były jeszcze dostępne myśliwce eskortowe dalekiego zasięgu zdolne towarzyszyć bombowcom w czasie nalotów na Niemcy.

Pierwsze prace projektowe nad nową wersją XB-40 "Latającej fortecy" rozpoczęto we wrześniu 1942, a prototyp samolotu powstał w zakładach Vega należących do koncernu Lockheeda. W październiku 13 samolotów serii przedprodukcyjnej YB-40, w styczniu 1943 zamówiono 12 kolejnych egzemplarzy. Pierwszy samolot został ukończony w marcu 1943.

W porównaniu z budowanymi wówczas wersjami B-17, YB-40 był ciężej uzbrojony i posiadał większe opancerzenie. Dodano drugą wieżyczkę na grzbiecie samolotu, pojedyncze karabiny maszynowe na stanowiskach bocznych zostały zastąpione podwójnymi karabinami, a dziobowa pozycja bombardiera została zastąpiona przez wieżę z dwoma karabinami maszynowymi. Amunicja do karabinów maszynowych była składowana w komorze bombowej. W samolocie zainstalowano także dodatkowe płyty pancerne chroniące załogę – masa samolotu wzrosła o 4000 funtów (1800 kg) i dość drastycznie spadły jego niektóre osiągi, o ile B-17F potrzebował 25 minut aby wznieść się na wysokość 20000 stóp (6100 m) to YB-40 potrzebował aż 48 minut.

Zanim ostatecznie zdecydowano co ma stanowić uzbrojenie YB-40 zaproponowano wiele innych wariantów – niektóre YB-40 otrzymały cztero-karabinowe przednie i tylne wieżyczki, niektóre zostały wyposażone w działka kalibru 40 mm, a niektóre otrzymały aż do 30 różnego typu działek i karabinów maszynowych.

Za pierwszej serii 13 sztuk samolotu jeden został uszkodzony w czasie lądowania na Isle of Lewis w drodze do Anglii, a z pozostałych dwunastu samolotów sformowano 327 Dywizjon Bombowy wchodzący w skład 92 Grupy Bombowej (92nd Bomb Group (H)).

W okresie od 29 maja do 16 sierpnia 1943, YB-40 wzięły udział w 14 z 19 misji bojowych zgrupowania Eighth Air Force. Łącznie samoloty te zestrzeliły na pewno 5 maszyn wroga i zaliczono im 2 zestrzelenia "prawdopodobne".

Ostatecznie zdecydowano, że koncept "bombowca eskortowego" nie sprawdził się w praktyce i YB-40 zostały wycofane do Stanów Zjednoczonych gdzie przebudowano je na samoloty szkoleniowe. Pomimo fiaska projektu doświadczenia zdobyte przy eksploatacji YB-40 miały bezpośredni wpływ na konstrukcję nowej wersji B-17 – B-17G która została wyposażona w przednią wieżyczkę podobną do tej używanej przez YB-40, boczne stanowiska strzeleckie zostały umieszczone niesymetrycznie w osi podłużnej samolotu, użyto także innej, lżejszej wersji tylnej wieżyczki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]