Martin B-26 Marauder
| Martin B-26 Marauder | |
 Martin B-26 Marauder |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Glenn L. Martin Company |
| Typ | średni samolot bombowy |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 7 osób |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 x silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-2800 |
| Moc | 2 x 2000 KM (1500 kW) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 21,6 m |
| Długość | 17,1 m |
| Wysokość | 6,2 m |
| Powierzchnia nośna | 57 m² |
| Masa | |
| Własna | 11000 kg |
| Startowa | 17000 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 455 km/h |
| Prędkość przelotowa | 358 km/h |
| Prędkość wznoszenia | do 300 m/min |
| Pułap | 6040 m |
| Zasięg | 1800 km |
| Współczynnik obciążenia konstrukcji | 228 kg/m² |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| Strzeleckie: 11 × km kal. 12,7 mm Bombowe: 1700 kg bomb |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Portugalia, Francja, Związek Południowej Afryki | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
B-26 Marauder (ang. "maruder", "rabuś") – amerykański średni samolot bombowy z okresu II wojny światowej budowany przez zakłady Martin w Baltimore.
W latach 1941-1945 zbudowano ponad pięć tysięcy egzemplarzy samolotu w różnych wersjach. Począwszy od wersji "B", samoloty B-26 miały najniższe straty własne w warunkach bojowych ze wszystkich samolotów amerykańskich biorących udział w wojnie. Mimo to, wersja B-26A znana była jako "The Widowmaker" z powodu wielu wypadków, jakie miały miejsce podczas startów.
Samolot został zamówiony w 1939 i pierwsze prototypy zeszły z linii produkcyjnej w 1940, po przeprowadzeniu testów wszedł on do produkcji w 1941, cały cykl projektowy zajął mniej niż 24 miesiące.
B-26 był samolotem o znacznie lepszych osiągach niż B-25. Osiągnięto to dzięki użyciu skrzydeł o bardzo małej powierzchni nośnej, co jednak wiązało się z bardzo wysokim ich obciążeniem. Powodowało to spore trudności pilotażowe i utrudniało start i lądowanie oraz było powodem wielu wypadków, szczególnie podczas startu. W tym okresie samolot otrzymał bardzo wiele dosadnych i wulgarnych przezwisk jak "Martin Murderer" (Martin Zabójca), "Baltimore Whore" (dziwka z Baltimore) i "Flying Prostitute" (latająca prostytutka). To ostatnie wiąże się z grą słów w języku angielskim, według pilotów samolot ten podobnie jak kobiety parające się prostytucją nie miał "żadnych widocznych sposobów (środków) utrzymania" (no visible means of support), co było aluzją do "braku" skrzydeł i "niemożliwości" utrzymania się tego samolotu w powietrzu.
Z powodu wielu wypadków powołano specjalną komisję senacką, której zadaniem miało być zbadanie przyczyn powyższych problemów. Przewodniczącym komisji został senator Harry Truman (późniejszy prezydent USA). Zbieg okoliczności sprawił, że w dniu przybycia komisji do Avon Park, gdzie trenowali piloci B-26, rozbiły się aż dwa samoloty i członków komisji przywitały płonące jeszcze wraki.
W wyniku prac komisji zdecydowano się zwiększyć rozpiętość skrzydeł o 1,8 m, co zmniejszyło prędkość samolotu, ale poprawiło bezpieczeństwo. Mimo to nadal pozostał on trudny w pilotażu i nie był lubiany przez załogi.
Często mylony jest z samolotem Douglas A-26 Invader, który od 1948 roku nosił oznaczenie B-26.
Spis treści |
[edytuj] Główne modele
[edytuj] B-26
Pierwszy model produkcyjny, uzbrojony w dwa karabiny maszynowe 7,62 mm i dwa 12,7 mm. Z powodu bardzo krótkich skrzydeł sprawiał duże trudności podczas lądowania.
[edytuj] B-26A
W porównaniu z pierwszą wersją powiększono nieco uzbrojenie, dwa karabiny 7,62 mm zamieniono na 12,7 mm. 52 egzemplarze zostały wysłane do Wielkiej Brytanii, gdzie były znane jako "Marauder I".
[edytuj] B-26B, modele -1 do -4
Zwiększone uzbrojenie obronne, pojedynczy karabin maszynowy w ogonie samolotu zamieniono na podwójny, dodano także pojedynczy karabin strzelający w dół. W zależności od wersji posiadał różne typy silników. W Anglii znany jako "Marauder IA".
[edytuj] B-26B-10 do B-26B-55
Zwiększono rozpiętość skrzydeł z 19,8m na 21,6 m, przedłużono także statecznik pionowy i dodano dłuższe klapy. Uzbrojenie powiększono do 12 karabinów 12,7 mm. Kabina pilotów została częściowo osłonięta pancerzem.
[edytuj] B-26F
Zmieniona konstrukcja skrzydła, usunięty jeden z karabinów maszynowych, zmieniona konstrukcja tylnego stanowiska strzeleckiego w ogonie, które zostało także opancerzone.
[edytuj] B-26G
Ostateczna wersja produkcyjna, ze zmienionym wyposażeniem wewnętrznym w porównaniu z modelem "F", używana w RAF jako "Marauder III.
|
|||||||||||||||||||||||||||||
