Lockheed F-80 Shooting Star
| Lockheed F-80 Shooting Star | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Lockheed |
| Typ | samolot myśliwski |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Egzemplarze | 1731 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | Allison J33-A-35 Turbojet |
| Ciąg | 24.0 kN |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 11,81 m |
| Długość | 10,49 |
| Wysokość | 3,43 m |
| Powierzchnia nośna | 22,07 m² |
| Masa | |
| Własna | 3819 kg |
| Startowa | 7646 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 966 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 1140 m/min |
| Pułap | 14000 m |
| Zasięg | 1328 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 6 × karabin maszynowy kal. 12,7 mm 450 kg bomb pod skrzydłami 10-16 niekierowanych pocisków rakietowych |
|
| Użytkownicy | |
| Stany Zjednoczone, Brazylia, Chile, Ekwador, Kolumbia, Peru, Urugwaj | |
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Lockheed F-80 Shooting Star (do 1948 roku - Lockheed P-80 Shooting Star) – amerykański samolot myśliwski, pierwszy odrzutowiec użyty operacyjnie przez USAAF (pierwszym odrzutowym myśliwcem USAAF był samolot P-59A Airacomet).
Prace projektowe nad nowym samolotem rozpoczęły się w 1943, napęd samolotu stanowił angielski silnik turboodrzutowy De Havilland Goblin. Pierwszy lot XP-80 odbył się 8 stycznia 1944. W trakcie testowania nowego samolotu doszło do wielu wypadków – 20 października 1944 w tragicznej katastrofie drugiego prototypu zginął główny pilot Lockheeda Milo Burcham.
Shooting Star wszedł do służby na początku 1945 i 45 egzemplarzy zostało dostarczonych do dywizjonów przed zakończeniem wojny, z czego 4 egzemplarze dotarły do Europy – dwa do Włoch i dwa do Anglii. Niemniej, kiedy w wypadku spowodowanym pożarem silnika zginął pilot testowy major Fred Borsodi, zakazano dalszych lotów P-80 i nie zostały one użyte bojowo do końca wojny.
Po wojnie zmniejszono oryginalne zamówienie z 5000 na 2000 samolotów, do końca 1950 zbudowano łącznie 1715 sztuk P-80 w trzech wersjach P-80A, B i C. Zmodyfikowany P-80B nazwany XP-80R ustanowił 19 czerwca 1947 rekord prędkości osiągając 1003,9 km/h. Produkcję ostatecznej wersji P-80C rozpoczęto w 1948 i w czerwcu tego roku samolot otrzymał nowe oznaczenie F-80C.
F-80 wzięły udział w wojnie koreańskiej, gdzie doszło do pierwszej powietrznej walki między samolotami odrzutowymi z udziałem F-80 i MiG-a-15, która zakończyła się zwycięstwem pilota chińskiego, było to 8 listopada 1950 r. Radzieckie MiG-i o skośnych skrzydłach były jednak konstrukcją znacznie lepszą od Shooting Star lub F-84 Thunderjet i już na początku wojny F-80 były wymieniane na nowsze F-86 Sabre. Po wycofaniu z roli samolotu myśliwskiego, F-80 były jeszcze przez pewien czas używane jako samoloty szturmowe.
Istniała także dwumiejscowa wersja treningowa tego samolotu Lockheed T-33, znana popularnie jako T-bird. Produkcja tego modelu zakończyła się dopiero w 1959 i był on także produkowany na licencji w Japonii i Kanadzie. Łącznie wyprodukowano ponad 6000 T-birdów i samoloty te były używane w ponad 40 krajach.
Rozwinięciem konstrukcji jest samolot Lockheed F-94 Starfire.
Użytkownicy [edytuj]
- Força Aérea Brasileira: 33× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA
- Fuerza Aérea de Chile: 30× F-80C od 1958 do 1974, Ex-USA
- Fuerza Aérea Ecuatoriana: 18× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA
- Fuerza Aérea Colombiana: 18× F-80C od 1958 do 1966, Ex-USA - MAP
- Fuerza Aérea del Perú: 16× F-80C od 1958 do 1973, Ex-USA
- United States Air Force: 525× F-80A, 240× F-80B, 798× F-80C od 1945 do 1954, 152× RF-80A od 1947 do 1957
- United States Navy: 50 Ex-USAF F-86C (jako TO-1/TV-1)
- Fuerza Aérea Uruguaya: 17× F-80C od 1956 do 1971, Ex-USA
Linki zewnętrzne [edytuj]
- F-80 na www.Globalsecurity.org, (ang.)
- Zdjęcia samolotu
- Opis konstrukcji (po angielsku) + galeria zdjęć
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
