Rudolf Hess
 |
Ten artykuł może zawierać twórczość własną lub niezweryfikowane dane. Pomóż Wikipedii poprawić artykuł na postawie weryfikowalnych źródeł. |
| Rudolf Walter Richard Heß | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 26 kwietnia 1894 Aleksandria |
| Data i miejsce śmierci | 17 sierpnia 1987 Berlin Zachodni |
.svg&filetimestamp=20100221005737){kind=small} Zastępca Führera |
|
| Przynależność polityczna | Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników |
| Okres urzędowania | od 21 kwietnia 1933 do 12 maja 1941 |
| Następca | Martin Bormann (jako Szef Kancelarii NSDAP) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Rudolf Walter Richard Heß, (pisownia alternatywna: Hess; ur. 26 kwietnia 1894 w Aleksandrii, zm. 17 sierpnia 1987 w Berlinie Zachodnim) – jeden z przywódców hitlerowskiej III Rzeszy. Do 1941 zastępca Adolfa Hitlera i formalnie trzecia (po Göringu) osoba w państwie.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Urodził się w 1894 roku. Był synem niemieckiego kupca. Wykształcenie zdobył w Niemczech i Szwajcarii[1]. W 1914 roku, jako ochotnik zgłosił się do armii niemieckiej. W 1917 roku na froncie rumuńskim został postrzelony w lewe płuco. Swój udział w I wojnie światowej zakończył w stopniu porucznika.[2] Od 1919 mieszkał w Monachium, gdzie rozpoczął studia na wydziale nauk politycznych. W 1920 został członkiem NSDAP. Wziął udział w puczu monachijskim w 1923. Następnie w 1924 roku oddał się dobrowolnie w ręce władz i został aresztowany[3]. Odbywając siedmiomiesięczną karę więzienia w twierdzy Landsberg, poznał Adolfa Hitlera, a od 1925 był jego osobistym sekretarzem. W 1932 został przewodniczącym Centralnej Komisji Politycznej NSDAP, zaś od kwietnia 1933 zastępcą Führera w NSDAP. W tym samym roku wszedł w skład rządu jako minister bez teki. Był także w tym okresie przewodniczącym Komitetu doradczego nazistowskiej organizacji Bund Deutscher Osten[4]: W 1939 wyznaczony na następcę Hitlera.
[edytuj] II wojna światowa
10 maja 1941 roku pilotując samolot Messerschmitt 110 poleciał do Wielkiej Brytanii[5]. Prawdopodobnym celem tej wyprawy było dalsze poprowadzenie negocjacji pokojowych między III Rzeszą a Wielką Brytanią i złożenie propozycji wspólnej walki z bolszewicką Rosją. Swoją wyprawę planował od 1940 - polecał sprawdzać prognozy pogody, a poza tym regularnie nakłaniał konstruktora samolotów Williego Messerschmitta do doskonalenia modelu, którym ostatecznie odleciał. Wylądował na spadochronie w miejscowości Eaglesham w Szkocji, został aresztowany podając się początkowo za Alfreda Horna. Do zakończenia wojny był przetrzymywany, przeważnie w Szpitalu Wojskowym w Abergavenny, choć spędził też 4 dni w londyńskiej Tower.
[edytuj] Proces norymberski
Od 1945 do 1946 był sądzony wraz z innymi zbrodniarzami nazistowskimi w Norymberdze przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy. Podczas procesu wykazywał dziwne zachowania: śmiał się, czytał gazetę, książkę. Wielu psychiatrów próbowało dojść do tego, co się dzieje w jego umyśle. Stosowano między innymi test Rorschacha, pokazywano oskarżonemu filmy, gdyż udawał amnezję. Dopiero w czasie procesu, gdy miał zostać uznany za niepoczytalnego, wstał i powiedział, że nie jest niepoczytalny i że wszystko pamięta. Nikt nie wie, czemu to zrobił. By "przywrócić" mu pamięć, wzywano jego sekretarki i najbliższych współpracowników. Podobno zdradził go ruch rąk (między innymi składanie rąk na widok Hitlera) w czasie oglądania filmu. Ostatecznie został skazany na karę dożywocia.
[edytuj] Odbywanie kary w Spandau, śmierć
Hess odbywał karę w więzieniu Spandau w Berlinie, gdzie spędził 41 lat. W tym okresie wykazywał wielokrotnie nieposłuszeństwo wobec pracowników więzienia (przejawiające się odmawianiem przyjmowania posiłków, w wyniku czego trafił do szpitala, schudł kilka kilogramów, nie pracował w ogródku, w którym miał przydzielone określone zadania).
"Więzienie przypominało zamek, było twierdzą dla takich ludzi jak Hess. Zimne białe cele, stół, krzesło i łóżko" – powiedział w 1946 uczestnik zdarzenia. Podczas pobytu w więzieniu Hess nie przyjmował gości i niewiele mówił. Dopiero po 24 latach pobytu w placówce zdecydował się na przyjęcie żony i syna. Nie udzielał również wywiadów. Jedyny opublikowano w 1966 roku. Zarejestrowane zostało wydarzenie w celi więziennej ujawniające poglądy Hessa po wojnie. Podczas rozmowy powiedział, że gdyby mógł zadecydować o swoim życiu, również wybrałby drogę służenia Hitlerowi, co było dla niego zaszczytem[potrzebne źródło].
Istnieją pewne kontrowersje co do okoliczności śmierci Hessa, a także wątpliwości, czy to na pewno był Hess.[potrzebne źródło] Na własne życzenie został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu ewangelickim w Wunsiedel. W 2005 roku władze Wunsiedel zakazały demonstracji i wypowiedziały umowę o dzierżawę miejsca pochówku, która miała wygasnąć 5 października 2011 roku.
W nocy z 19 na 20 lipca 2011 roku władze Wunsiedel zlikwidowały grób Rudolfa Hessa; szczątki zostały ekshumowane, skremowane, a prochy rozsypano w nieznanym miejscu[6][7].
[edytuj] Życie prywatne
Żoną Rudolfa Hessa była Ilse Pröhl. Para miała syna Wolfa Rudigera, nazywanego "Buzem"[8].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 131. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ Karol Fiedor: Bund Deutscher Osten w systemie antypolskiej propagandy. Warszawa-Wrocław: Instytut Śląski w Opolu, 1977.
- ↑ John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 134. ISBN 83-241-1998-1.
- ↑ matsza. Ekshumowano szczątki zastępcy Hitlera. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 21 lipca 2011. Warszawa: Agora SA. ISSN 0860-908X.
- ↑ Zlikwidowali grób zastępcy Hitlera
- ↑ Joe Heydecker, Johannes Leeb, Trzecia Rzesza w świetle Norymbergi. Bilans tysiąca lat, Warszawa 1979. Str. 94
[edytuj] Bibliografia
- John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999. ISBN 83-241-1998-1.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Rudolf Hess w relacjach Rudolfa Steinera (en)
- Tajemnica Rudolfa Hessa - Bogusław Wołoszański
- Grób Rudolfa Hessa został zlikwidowany - Rzeczpospolita
|
|||||||||||||||||||||||||||||
