Szop pracz
| Szop pracz | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | szopowate |
| Rodzaj | Procyon |
| Gatunek | szop pracz |
| Nazwa systematyczna | |
| Procyon lotor[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 zasięg pierwotny populacje introdukowane |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Hasło szop pracz w Wikisłowniku |
|
_2.jpg&filetimestamp=20050809085306)
Szop pracz (Procyon lotor) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny szopowatych, występujący w Ameryce Północnej. Introdukowany w Europie Środkowej i Wschodniej, w tym Polsce. Ma charakterystyczne czarno-białe plamy pod oczami i czarne kręgi na ogonie; z tego powodu hodowany na futro. Szopy łatwo się oswajają i dają tresować, są zatem również chętnie trzymane w domach. Przydomek „pracz” pochodzi od obserwacji zachowania tych zwierząt w europejskich ogrodach zoologicznych; trzymane tam szopy przed spożyciem pokarmu płukały go długo w wodzie; w naturze to zachowanie nie występuje.
Szop dobrze pływa, wspina się na drzewa, jest aktywny w nocy.
- Długość ciała bez ogona
- ok. 65 cm.
- Długość ogona
- ok. 20 cm.
- Masa ciała
- do 9 kg.
- Ubarwienie
- szarożółty, ogon w czarne pręgi, czarne łaty w okolicach oczu
- Pożywienie
- owady, żaby, gryzonie, owoce jagodowe i orzechy.
- Rozród
- ciąża trwa około 63–73 dni, w miocie 1–7 młodych.
- Występowanie
- lasy.
Do Europy sprowadzony w latach 30. XX wieku. Uciekinierzy z ferm stworzyli w latach 50. i 60. dziką populację na terenie Niemiec. W latach 80. pojawił się w zachodniej Polsce. Widywany jest obecnie np. w Parku Narodowym „Ujście Warty” oraz w Rezerwacie "Łęgi Słubickie" koło Słubic w woj. lubuskim. W Polsce gatunek łowny bez okresu ochronnego.
[edytuj] Podgatunki
Wyróżnia się ponad dwadzieścia podgatunków szopa pracza[3]:
- P. lotor auspicatus Nelson, 1930
- P. lotor elucus Bangs, 1898
- P. lotor excelsus Nelson & Goldman, 1930
- P. lotor fuscipes Mearns, 1914
- P. lotor gloveralleni Nelson & Goldman, 1930
- P. lotor grinnelli Nelson & Goldman, 1930
- P. lotor hernandezii Wagler, 1831
- P. lotor hirtus Nelson & Goldman, 1930
- P. lotor incautus Nelson, 1930
- P. lotor inesperatus Nelson, 1930
- P. lotor insularis Merriam, 1898
- P. lotor litoreus Nelson & Goldman, 1930
- P. lotor lotor (Linnaeus, 1758)
- P. lotor marinus Nelson, 1930
- P. lotor maynardi Bangs, 1898
- P. lotor megalodous Lowery, 1943
- P. lotor pacificus Merriam, 1899
- P. lotor pallidus Meriiam, 1900
- P. lotor psora Gray, 1842
- P. lotor pumilus Miller, 1911
- P. lotor simus Gidley, 1906
- P. lotor vancouverensis Nelson & Goldman, 1930
Przypisy
- ↑ Procyon lotor w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Procyon lotor. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Procyon lotor. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 20 września 2009]
|
||||||||||||||
