Metro w Taszkencie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Metro w Taszkencie
metro
logo
ilustracja
Państwo  Uzbekistan
Lokalizacja Taszkent
Operator Toshkent Metropoliteni
Liczba linii 4
Lata funkcjonowania od 1977
Dzienna
liczba pasażerów
189 tys. (2018)
Roczna
liczba pasażerów
69,1 mln (2018)
Infrastruktura
Długość sieci 59,5 km
Rozstaw szyn 1520 mm
Liczba stacji 43 pasażerskich
Strona internetowa
Portal Transport szynowy

Metro w Taszkencie – otwarte w 1977 roku, w Taszkencie. Jest pierwszym (i jak dotąd jedynym) systemem metra w Uzbekistanie. Jednocześnie był to siódmy wybudowany system metra w byłym ZSRR. System składa się z czterech linii, w tym trzech tworzących charakterystyczny trójkąt w centrum miasta.

Prześwit toru podobnie jak w innych postsowieckich systemach metra wynosi 1520 mm. Perony stacji mają długość 100 metrów, wszystkie stacje przewidziane są do pełnienia funkcji schronów przeciwatomowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany budowy zostały opracowane w 1968 roku, czyli 2 lata po silnym trzęsieniu ziemi, które w znacznej części zniszczyło miasto. Projekt przewidywał przystosowanie metra do trudnych warunków sejsmicznych, a także do wysokich temperatur dochodzących tu do + 50 °C. Prace budowlane ruszyły w 1972 roku. Po pięciu latach od rozpoczęcia prac nastąpiła inauguracja pierwszej linii. Trwająca w międzyczasie budowa linii drugiej, została ukończona w 1984 roku. Linia trzecia, o długości 6 km wraz z sześcioma stacjami, uruchomiona została dopiero we wrześniu 2001 roku[1]. Pierwszy odcinek czwartej linii metra oddano do użycia 30 sierpnia 2020 roku[2].

Linie[edytuj | edytuj kod]

# Nazwa linii Data otwarcia Długość Liczba stacji
1 Linia Chilonzor 1977 23,7 km 17
2 Linia Oʻzbekiston 1984 14,3 km 11
3 Linia Yunusobod 2001 10,5 km 8
4 Linia Halqa 2020 11 km 7
Razem: 59,5 km 43

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Stacje metra w Taszkencie są bogato udekorowane socrealistycznymi polichromiami, architektura była wzorowana na systemie metra w Moskwie. Orientalny styl stacji może nasunąć skojarzenia z architekturą Baśni z 1001 nocy. Większość stacji wyłożonych jest marmurem, ponadto ozdobione są pozłacanymi, monumentalnymi świecznikami[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]