Metro w Mińsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Metro w Mińsku
Metro w Mińsku
Dane ogólne
Lokalizacja Białoruś Mińsk
Rodzaj transportu metro
Data uruchomienia 30 czerwca 1984[1]
Infrastruktura
Minsk Metro on map - 2014.svg
Układ linii metra w Mińsku
     Linia nr 1      Linia nr 2
Całkowita
długość linii
37 km[2]
Liczba linii 2[1]
Liczba pojazdów 72[2]
Liczba stacji 29[1]
Inne informacje
Dzienna
liczba pasażerów
836 tys. (2015)[2]
Roczna
liczba pasażerów
305 mln (2015)[2]
Operator Minsktrans[1]
Strona internetowa

Metro w Mińsku (biał. Мінскі метрапалітэн, ros. Минский метрополитен) – system metra w Mińsku, będący jedynym systemem kolei podziemnej na Białorusi. Został on uruchomiony w 1984 roku i składa się z dwóch linii o długości 37 km, na których zlokalizowanych jest 29 stacji pasażerskich i 2 techniczne.

Historia[edytuj]

Stacja Uruczcza oddana do użytku w 2007 roku

Decyzję o budowie metra w stolicy Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej podjęto 4 lutego 1977. 3 maja 1977 rozpoczęła się budowa, a 4 listopada rozpoczęto drążenie tunelu od stacji Park Czaluskincau. 30 czerwca 1984 oddano do użytku niespełna 8-kilometrowy odcinek pierwszej linii, na którym znalazło się 8 stacji pasażerskich oraz stacja techniczna. 31 grudnia 1986 linia została wydłużona o kolejne 2 km[3].

W 1985 roku rozpoczęto budowę drugiej linii, której pierwszy 6-kilometrowy odcinek z 6 stacjami oddano do użytku w roku 1990. Do 2005 roku linia była czterokrotnie przedłużana, dodatkowo w 2003 roku otwarto na jej końcu stację techniczną[3].

Po zakończeniu budowy 2. linii przystąpiono do dalszej rozbudowy 1. linii. Nowe odcinki otwierano w 2007, 2012 i 2014 roku[3].

W marcu 2014 rozpoczęto budowę trzeciej linii metra, która będzie łączyła południe miasta z północnym wschodem za pośrednictwem centrum, tworząc dwa nowe punkty przesiadkowe do istniejących linii. Jej pierwszy odcinek ma zostać otwarty w 2017 roku[4].

Chronologia
Data Linia Odcinek lub stacja
30 czerwca 1984 1 Instytut kulturyMaskouskaja [1]
31 grudnia 1986 1 MaskouskajaUschod [1]
31 grudnia 1990 2 Traktarny zawodFrunzienskaja [1]
28 maja 1991 2 Pierszamajskaja [5]
3 lipca 1995 2 FrunzienskajaPuszkinskaja [1]
7 listopada 1997 2 Traktarny zawodAutazawodskaja [1]
5 września 2001 2 AutazawodskajaMahilouskaja [1]
7 listopada 2005 2 PuszkinskajaKamiennaja Horka [1]
7 listopada 2007 1 UschodUruczcza [1]
7 listopada 2012 1 Instytut kulturyPiatrouszczyna [1]
3 lipca 2014 1 PiatrouszczynaMalinauka [1]

Wypadki[edytuj]

30 maja 1999 w przejściu podziemnym prowadzącym do stacji Niamiha doszło do wybuchu paniki, w wyniku której zginęły 53 osoby. Powodem histerii była gwałtowna burza i opad gradu, przed którym w przejściu postanowili się schronić uczestnicy festiwalu piwa odbywającego się nad Świsłoczą[1].

11 kwietnia 2011 na stacji Kastrycznickaja doszło do wybuchu bomby, w którym zginęło 15 osób, a kolejnych 200 zostało rannych. Dwóch sprawców tego zamachu zostało skazanych na śmierć i rozstrzelanych[1].

Charakterystyka[edytuj]

Wszystkie stacje mińskiego metra są położone stosunkowo płytko – od 10 do 17 m pod ziemią. Ich architektura jest dosyć monotonna, a na części stacji można spotkać symbole komunistyczne[3][1].

Wszystkie stacje są monitorowane, część stacji jest również wyposażona w schodołazy gąsienicowe służące do transportu po schodach osób na wózkach inwalidzkich[2].

Linie[edytuj]

Docelowy układ linii

Mińskie metro składa się z dwóch linii[1], w 2014 roku rozpoczęła się się budowa trzeciej linii[4], a w dalszej przyszłości planuje się również budowę czwartej linii. Docelowa długość wszystkich linii ma wynieść 77 km i ma na nich znaleźć się 58 stacji[6].

Numer Kolor Nazwa Data otwarcia Długość Liczba stacji
1 niebieski Maskouskaja (Маскоўская) 30 czerwca 1984 19,2 km 15 [1][5]
2 czerwony Autazawodskaja (Аўтазаводская) 31 grudnia 1990 18,1 km 14 [1][5]
3 zielony 2017 (plan.) 4 (w bud.) [4]
Łącznie 37,3 km 29

Tabor[edytuj]

Po mińskim metrze kursują 72 pociągi 5-wagonowe. Średnia prędkość handlowa wynosi 41 km/h, a częstotliwość pociągów w szczycie wynosi 2 minuty[2].

Informacja pasażerska[edytuj]

Nazwa stacji w dwóch językach

Na stacjach stosowane jest nazewnictwo w języku białoruskim oraz rosyjskim. Nazwy w języku rosyjskim stosowane są głównie na starszych stacjach. Zapowiedzi głosowe podawane są jedynie w języku białoruskim[7].

W 2014 roku na Białorusi odbyły się mistrzostwa świata w hokeju na lodzie. Z tego powodu w metrze pojawiły się tablice informacyjne z nazwami stacji zapisanymi w alfabecie łacińskim oraz tymczasowo zapowiedzi głosowe wygłaszane były również w języku angielskim[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Jacek Modrzejewski. Tramwaje i metro w Mieście Słońca. „Świat Kolei”. 3/2015, s. 43-47. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  2. a b c d e f Метро сегодня (biał.). metropoliten.by. [dostęp 2016-05-02].
  3. a b c d История развития метрополитена (biał.). metropoliten.by. [dostęp 2016-05-03].
  4. a b c Mińsk: Ruszyła budowa trzeciej linii metra. rynek-kolejowy.pl, 2014-03-21. [dostęp 2016-05-02].
  5. a b c UrbanRail.Net > Europe > Belarus>Minsk Metro (ang.). urbanrail.net. [dostęp 2016-05-02].
  6. Перспективы развития (biał.). metropoliten.by. [dostęp 2016-05-02].
  7. Mińsk: Metro będzie o 2 km dłuższe. transport-publiczny.pl, 2014-05-31. [dostęp 2016-05-02].

Linki zewnętrzne[edytuj]