Metro w Monachium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Metro w Monachium
U-Bahn.svg
Dane ogólne
Lokalizacja Monachium, Niemcy
Rodzaj transportu metro
Data uruchomienia 19 października 1971
Dane techniczne
Całkowita
długość linii
103.1 km
Liczba linii 6
Liczba stacji 100
Inne informacje
Roczna
liczba pasażerów
ok. 360 mln (2010)[1]
Prześwit toru 1435 mm
Operator Münchner Verkehrsgesellschaft (MVG)
Strona internetowa
Stacja Georg-Brauchle-Ring
Korytarz na stacji Marienplatz.

Metro w Monachium to system kolei podziemnej składający się aktualnie z 6 linii o łącznej długości 103,1 km[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany budowy metra w Monachium pochodzą z 1905 roku. Ówczesne plany przewidywały budowę odcinka HauptbahnhofMarienplatz. Niebawem ruszyły pierwsze prace, które posuwały się dość sprawnie i intensywnie. Wkrótce potem okazało się, że na 590 metrze tunelu na wysokości ulicy Lindwurmstraße pojawiło się groźba uszkodzenia budynków pod wpływem drgań, postanowiono więc przerwać prace. Wkrótce potem zmieniono przebieg trasy by poprowadzić ją pod Ratuszem, zahaczając o stację Karlsplatz. Przez zaistniałe czynniki, termin zakończenia budowy przedłużył się o 8 lat. W rzeczywistości nowo zbudowana linia nie była typowym systemem metra, gdyż torowisko połączone było z siecią tramwajową, wagony natomiast poruszały się z prędkością 20 km/h i nie posiadały parametrów pojazdów metra. Wcześniej przygotowane plany rozbudowy ostatecznie porzucono.

Plany modernizacji i rozbudowy kolei podziemnej w Monachium pojawiły się dopiero 20 lat po zakończeniu II wojny światowej. Władze miasta w roku 1964 zdecydowały się wówczas na kontynuowanie prac rozpoczętych na początku wieku. Decydującym czynnikiem popierającym budowę była olimpiada, która miała się odbyć w Monachium w 1972 roku. 5 kwietnia 1971 powstał zarząd metra (Münchner Verkehrs- und Tarifverbund – MVV). 19 października 1971 nastąpiło otwarcie pierwszego odcinka nowej linii o długości 12 km, łączącego Betriebshof Freimann – Goetheplatz. Natomiast 8 maja 1972 oddano do użytku pierwszy fragment linii U3, prowadzący z Münchener Freiheit do Olympiazentrum (4 km). 22 listopada 1975 roku pierwszą linię przedłużono o 2,7 km.

Tabor[edytuj | edytuj kod]

  • Wagony typu A obecnie bardzo wysłużone, w użytkowaniu od początku lat siedemdziesiątych, ostatnia partia wagoników pochodzi z 1984 roku. Pociąg składający sie z dwóch jednostek ma długość 37,15 m, szerokość 2,90 m i wysokość 3,55 metrów. W czasie trwania eksploatacji wagony poddawane były wielokrotnie modernizacjom. W całości zostały wykonane przez firmę MAN (Waggonfabrik Uerdirgen AG). Jeden wagon waży (tylko) 25,8 tony, posiada 98 miejsc siedzących i 192 stojące (4 osoby na metr kwadratowy).
  • Wagony typu B pojawiły się w Monachium pod koniec 1987 roku. Pod względem danych technicznych różnią się od swojego poprzednika niewiele. Podwozie i elektryka wykonane są przez firmę Siemens. W 1994 pojawiła się druga seria wagoników typu B. Posiadają dodatkowo cyfrowy wyświetlacz firmy Solaris, pokazujący stację docelową na przedzie wagonu. Jest ich stosunkowo niewiele.
  • Wagony typu C dostarczone zostały do Monachium w 2002 roku. Pociągi zapewniają lepszy komfort jazdy, większe bezpieczeństwo, niż w poprzednich modelach. Po Monachium jeździ około 20 pojazdów tego typu.

Linie[edytuj | edytuj kod]

System metra w Monachium składa się obecnie z 8 linii choć w rzeczywistości jest ich 6. Wynika to z faktu, że linie U7 i U8 pokrywają się z trasami istniejących już linii. Linia U7 ma wspólną trasę z U1 (na odcinku Rotkreuzplatz – Kolumbus platz) i U2 (Hauptbahnhof – Messestadt Ost), a linia U8 współistnieje z U2 (Feldmoching – Innsbrucker Ring) i U5 (Innsbrucker Ring – Neuperlach Zentrum).

Otwarto w Linia Trasa Długość
19 października 1971 U6 Kieferngarten – Goetheplatz 12,0 km
8 maja 1972 U3 Münchner Freiheit – Olympiazentrum 4,0 km
22 listopada 1975 U6/3 Goetheplatz – Harras 2,7 km
18 grudnia 1980 U2
(później_U8)
Scheidplatz – Neuperlach Süd 16,0 km
16 kwietnia 1983 U6
(zach.odc.)
Harras – Holzapfelkreuth 2,7 km
28 maja 1983 U1
(zach.odc.)
Dworzec główny – Rotkreuzplatz 3,3 km
10 marca 1984 U4/5 Westendstraße – Karlsplatz (Stachus) (4,6 km)
+ połączone tunelem z liniami U6/3 (1,4 km)
6,0 km
1 marca 1986 U4/5 Karlsplatz – Odeonsplatz 0,7 km
24 marca 1988 U4/5 Westendstraße – Laimer Platz 1,4 km
27 grudnia 1988 U5 Odeonsplatz – Innsbrucker Ring (4.1 km) 4,1 km
U4 Max-Weber-Platz – Arabellapark (3.6 km) 3,6 km
Koniec roku 1988 Powiększenie bazy technicznej 0,3 km
28 grudnia 1989 U3
(płd.odc.)
Implerstraße – Forstenrieder Allee 6,1 km
1 czerwca 1991 U3
(płd.odc.)
Forstenrieder Allee – Fürstenried West 1,9 km
22 maja 1993 U6
(zach.odc.)
Holzapfelkreuth – Klinikum Großhadern 2,9 km
20 listopada 1993 U2
(półn.odc.)
Scheidplatz – Dülferstraße 5,0 km
30 czerwca 1994 U6
(półn.odc.)
Kieferngarten – Fröttmaning 1,0 km
28 grudnia 1995 U6
(półn.odc.)
Fröttmaning – Garching-Hochbrück 3,8 km
26 grudnia 1996 U2
(półn.odc.)
Dülferstraße – Feldmoching 1,9 km
9 listopada 1997 U1
(płd.odc.)
Kolumbusplatz – Mangfallplatz 3,6 km
23 maja 1998 U1
(zach.odc.)
Rotkreuzplatz – Westfriedhof 2,0 km
29 maja 1999 U2
(wsch.odc.)
Innsbrucker Ring – Messestadt Ost 7,7 km
18 grudnia 2003 U1
(wsch.odc.)
Westfriedhof – Georg-Brauchle-Ring 0,8 km
31 grudnia 2004 U1
(zach.odc.)
Georg-Brauchle-Ring – Olympia-Einkaufszentrum 0,5 km
14 grudnia 2006 U6
(półn.odc.)
Garching-Hochbrück – Garching-Forschungszentrum 4,4 km
28 grudnia 2007 U3
(półn.odc.)
Olympiazentrum – Olympia-Einkaufszentrum 2,2 km
11 grudnia 2010 U3
(półn.odc.)
Olympia-Einkaufszentrum – Moosach 2,0 km
Suma 103,1 km
Linia Trasa Otwarcie Stacje
U1
Olympia-EinkaufszentrumMangfallplatz
 1980  15
U2
FeldmochingMessestadt Ost
 1980  27
U3
MoosachFürstenried West
 1972  25
U4
WestendstraßeArabellapark
 1988  13
U5
Laimer PlatzNeuperlach Süd
 1984  18
U6
Garching-ForschungszentrumKlinikum Großhadern
 1971  26
Plan linii metra

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg