Metro w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Metro w Paryżu
Metro w Paryżu
Logo metra
Dane ogólne
Lokalizacja Francja, Paryż
Rodzaj transportu metro
Data uruchomienia 1900
Dane techniczne
Całkowita
długość linii
221,6 km
Liczba linii 16
Liczba stacji 300
Inne informacje
Właściciel RATP (infrastruktura)
STIF (tabor)
Operator RATP
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Metro w Paryżu (fr. Métro de Paris) – metro obsługujące Paryż i jego aglomerację, którego pierwsza linia została otwarta w 1900 r. z okazji Wystawy Światowej. Sieć paryskiego metra ma długość 221,6 km, posiada 380 stacji (w tym 87 przesiadkowych). W 2004 roku przewiozło 1,336 miliarda pasażerów.

Schemat sieci[edytuj | edytuj kod]

Schemat linii paryskiego metra (2012)

Linie[edytuj | edytuj kod]

Sieć paryskiego metra składa się z 16 linii[1]:

Linia Stacje końcowe Uruchomienie Długość w km[2]
(w tym km na powierzchni)
Liczba stacji Tabor Wagonów w składzie Składów w szczycie Pasażerowie w mln
(2004)
Paris m 1 jms.svg La DéfenseChâteau de Vincennes 1900 16,6 (0,6) 25 MP 05 6 45 219 (2009)
Paris m 2 jms.svg Porte DauphineNation 1900 12,3 (2,2) 25 MF 01 5 37 92,1
Paris m 3 jms.svg Pont de Levallois – BéconGallieni 1904 11,7 25 MF 67 5 40 87,6
Paris m 3bis jms.svg GambettaPorte des Lilas 1921 1,3 4 MF 67 3 4 por. linia 3
Paris m 4 jms.svg Porte de ClignancourtMairie de Montrouge 1908 10,6 26 MP 89 CC 6 40 171 (2010)
Paris m 5 jms.svg Bobigny – Pablo PicassoPlace d’Italie 1906 14,6 (2,5) 22 MF 01 5 45 86,1
Paris m 6 jms.svg Charles de Gaulle – ÉtoileNation 1907 13,7 (6,1) 28 MP 73 5 37 100,7
Paris m 7 jms.svg La Courneuve – 8 Mai 1945
Villejuif – Louis Aragon / Mairie d’Ivry
1910 18,6 38 MF 77 5 60 120,5
Paris m 7bis jms.svg Louis BlancPré Saint-Gervais 1911 3,1 8 MF 88 3 6 por. linia 7
Paris m 8 jms.svg BalardPointe du Lac 1913 23,4 (4,1) 38 MF 77 5 50 89,1
Paris m 9 jms.svg Pont de SèvresMairie de Montreuil 1922 19,6 37 MF 67

MF 01

5 57 130 (2010)
Paris m 10 jms.svg Boulogne – Pont de Saint-Cloud
Gare d’Austerlitz
1913 11,7 23 MF 67 5 22 41,5
Paris m 11 jms.svg ChâteletMairie des Lilas 1935 6,3 13 MP 59

MP 73

4 20 48,3 (2008)
Paris m 12 jms.svg Front PopulaireMairie d’Issy 1910 15,3 29 MF 67 5 37 72,1
Paris m 13 jms.svg Asnières – Gennevilliers – Les Courtilles / Saint-Denis – Université
Châtillon – Montrouge
1911 24,3 (2,4) 32 MF 77 5 50 126,8 (2010)
Paris m 14 jms.svg Saint-LazareOlympiades 1998 9,2 9 MP 89 CA 6 (docelowo 8) 18 64,1

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Jednym z najsławniejszych aspektów paryskiego metra zapewne jest sztuka kutego żelaza. Do dziś istnieje 86 secesyjnych wejść do metra zaprojektowanych przez Hectora Guimarda.

Rozwój poszczególnych linii na przestrzeni lat[edytuj | edytuj kod]

  • 19 września 1970 : przedłużenie linii 8 z Charenton - Écoles do Maisons-Alfort - Stade ;
  • 2 kwietnia 1971 : przedłużenie linii 3 z Gambetta do Gallieni ;
  • 27 kwietnia 1972 : przedłużenie linii 8 z Maisons-Alfort - Stade do Maisons-Alfort-Les Juilliottes ;
  • 24 września 1973 : przedłużenie linii 8 z Maisons-Alfort - Les Juilliottes do Créteil - L'Échat ;
  • 21 maja 1976 : przedłużenie linii 13 z Carrefour Pleyel do Saint-Denis - Basilique ;
  • 9 listopada 1976 : przedłużenie ówczesnej linii 14 do Porte de Vanves à Châtillon - Montrouge ;
  • 4 października 1979 : przedłużenie linii 7 z Porte de la Villette do Fort d’Aubervilliers ;
  • 9 maja 1980 : przedłużenie linii 13 z Porte de Clichy do Gabriel Péri - Asnières - Gennevilliers ;
  • 3 października 1980 : przedłużenie linii 10 z Porte d'Auteuil do Boulogne - Jean Jaurès
  • 2 października 1981 : przedłużenie linii 10 z Boulogne - Jean Jaurès do Boulogne - Pont de Saint-Cloud ;
  • 10 grudnia 1982 : odłączenie linii 7 z Maison Blanche do Kremlin-Bicêtre ;
  • 25 kwietnia 1985 : przedłużenie liniie 5 z Église de Pantin do Bobigny - Pablo Picasso ;
  • 28 lutego 1985 : przedłużenie linii 7 z Kremlin-Bicêtre do Villejuif - Louis Aragon ;
  • 6 maja 1987 : przedłużenie linii 7 z Fort d’Aubervilliers do La Courneuve - 8 Mai 1945 ;
  • 1 kwietnia 1992 : przedłużenie linii 1 z Pont de Neuilly do La Défense ;
  • 25 maja 1998 : przedłużenie linii 13 z Basilique de Saint-Denis (wcześniej Saint-Denis - Basilique) do Saint-Denis - Université ;
  • 15 października 1998 : otwarcie linii 14 z Madeleine do Bibliothèque François-Mitterrand ;
  • 16 grudnia 2003 : pierwsze przedłużenie linii 14 z Madeleine do Saint-Lazare ;
  • 27 czerwca 2007 : drugie przedłużenie linii 14 z Bibliothèque François-Mitterrand do Olympiades ;
  • 14 czerwca 2008 : przedłużenie linii 13 z Gabriel Péri (wcześniej Gabriel Péri - Asnières - Gennevilliers) do Asnières - Gennevilliers - Les Courtilles ;
  • 8 października 2011 : przedłużenie linii 8 z Créteil-Préfecture do Pointe du Lac.
  • 18 grudnia 2012  : przedłużenie linii 12 z Porte de la Chapelle do Front Populaire.
  • 23 marca 2013 : przedłużenie linii 4 z Porte d'Orléans do Mairie de Montrouge.

Realizacja linii numer 14[edytuj | edytuj kod]

15 października 1998 oficjalnie otwarto nową linię numer 14, początkowo między Bibliothèque François-Mitterrand i Madeleine. Później przedłużono ją kolejno do Saint-Lazare oraz Olympiades. Linia numer 14 jest pierwszą w pełni zautomatyzowaną linią, kierowaną bez maszynistów. Na każdej stacji zainstalowano gwarantujące bezpieczeństwo przegrody między peronami i torami, wyposażone w automatyczne drzwi.

Automatyzacja linii numer 1[edytuj | edytuj kod]

By powiększyć frekwencję linii numer 1, która jest najczęściej używaną linią w całej sieci, RATP rozpoczęła pełną automatyzację trasy. Prace rozpoczęły się w 2006 roku i potrwają aż do końca 2012 roku. Obecnie niektóre kursy linii numer 1 są już w pełni zautomatyzowane.

Metro paryskie obecnie[edytuj | edytuj kod]

Bilet turystyczny Paris Visite, ważny w strefach 1-3 przez dwa dni.

Paryskie metro ma 16 linii, o łącznej długości 215 kilometrów, i 301 stacji. Jest większe niż metro w Berlinie (10 linii, 173 stacje oraz 146 km), a także ma więcej linii i stacji niż metro w Londynie (11 linii, 274 stacji oraz 408 km). Jest drugim w Europie (po moskiewskim) pod względem liczby przewożonych pasażerów. Metro paryskie, w przeciwieństwie do londyńskiego, nie ma zbyt dużego zasięgu na przedmieściach (tym zajmuje się RER) - wszystkie stacje znajdują się w 1 lub 2 strefie (aglomeracja paryska posiada 5 stref). Metro paryskie nie działa przez całą noc. Jednak w weekendy oraz święta obsługa jest przedłużona o jedną godzinę.

Stacje nieczynne[edytuj | edytuj kod]

Z powodu mobilizacji pracowników metra paryskiego na fronty II wojny światowej, wiele stacji zostało zamkniętych. Po wojnie większość z nich została ponownie włączona do użytku, jednakże zdecydowano, że niektóre (Arsenal, Champ-de-Mars, Croix-Rouge oraz St-Martin) pozostaną zamknięte z tego powodu, iż znajdują się w niewielkiej odległości od innych (np. stacja St-Martin, znajdująca się pomiędzy stacjami République i Strasbourg - Saint-Denis umiejscowiona jest w odległości mniejszej niż 100m od stacji Strasbourg - Saint-Denis). W całym systemie paryskiego metra istnieją także stacje nigdy nieotwarte (Porte Molitor / Murat oraz Haxo). Wszystkie te stacje nazywane są "Stations fantômes" i są obiektem zainteresowania poszukiwaczy przygód z powodu ich oryginalności. Ciekawostką jest także stacja metra Porte des Lilas - Cinéma, która wykorzystywana jest jako plan filmowy.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Les transports en commun en chiffres en Île-de-France : Recueil de statistiques sur les transports en commun d'Île-de-France, SITF, 2005 + wydłużenia do Olympiades, Les Courtilles i Pointe du Lac
  2. Clive Lamming, Métro insolite