Armata przeciwlotnicza ZU-23-2
| ZU-23-2 | |
 ZU-23-2 Wojska Polskiego (zdjęcie z połowy lat 80.) |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | samoczynna armata przeciwlotnicza |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | od 1960 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 23 mm |
| Nabój | 23x152mm |
| Donośność | zasięg skuteczny przeciw celom: powietrznym- 2500 m lądowym- 2000 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 970 m/s |
| Długość | 4,57 m |
| Szerokość | 1,83 m |
| Wysokość | 2,87 m |
| Masa | 950 kg |
| Kąt ostrzału | kąt obrotu: 360 stopni ; podniesienia: -10 + 90 stopni |
| Szybkostrzelność | teoretyczna 2000 strz./min, praktyczna 400 strz./min |
| Obsługa | 5 osób |
23 mm armata przeciwlotnicza ZU-23-2 – radziecka podwójnie sprzężona, holowana armata przeciwlotnicza.
Spis treści |
[edytuj] Opis
Armata powstała w Związku Radzieckim w 1960 roku. Przeznaczona jest do zwalczana celów nisko lecących w odległości do 2,5 km. Może również razić cele lekko opancerzone lub siłę żywą. Wykorzystywany jest do bezpośredniej osłony wojsk i ważnych obiektów przed atakiem z powietrza. Broń jest używana przez wszystkie kraje byłego Układu Warszawskiego (z wyjątkiem Czechosłowacji) i inne państwa niegdyś współpracujące z ZSRR.
[edytuj] Działanie
Broń działa na zasadzie odprowadzania części gazów prochowych przez boczne otwory w lufach. Każda z armat jest zasilana z taśmy o pojemności 50 nabojów. Celowanie odbywa się za pomocą przyrządów optyczno-mechanicznych. Lufy są szybkowymienne (wymiana trwa teoretycznie ok. 14 sekund) ryglowane przez zamek klinowy o ruchu pionowym. Wyposażona jest w celownik automatyczny ZAP-23, używany podczas strzelania do celów powietrznych o prędkościach do 300 m/s, oraz celownik optyczny T-3.
ZU-23-2 może być przewożony za pomocą różnych nośników, np. samochodów ciężarowych URAL-357 lub Star 266. W przypadku przewożenia na pojazdach ciężarowych, armacie odczepia się koła, a samochodom zdejmuje się burty skrzyni załadunkowej.
Do strzelania wykorzystuje się amunicję 23x152mm przeciwpancerno-zapalająco-smugową (API-T) oraz odłamkowo-zapalająco-smugową (HEI-T). W polskich zakładach ZM Mesko powstały nowe typy amunicji: APDS-T i FAPDS-T.
[edytuj] Polskie wersje
Armata ZU-23-2 została wprowadzona do produkcji licencyjnej w Zakładach Mechanicznych w Tarnowie w 1972. Polscy konstruktorzy prowadzili następnie prace nad zwiększeniem możliwości armaty i w efekcie powstał zestaw artyleryjsko-rakietowy ZUR-23-2S Jod, produkowany od 1987, a wprowadzony na uzbrojenie Wojska Polskiego od 1988[1]. Łączy on armatę ZU-23-2 z podwójną wyrzutnią pocisków przeciwlotniczych bliskiego zasięgu 9K32 Strzała-2M. Wprowadzono także lepszy celownik tachometryczny GP-1R, opracowany w WITU i produkowany przez łódzki Prexer. Obsługa zmniejszyła się z 5 do 4 osób. Zestaw może zwalczać cele zbliżające się w odległości do 2800 m, a oddalające się w odległości do 4200 m, na wysokości od 50 do 2300 m[1]
W latach 90. opracowano armatę ZU-23-2T Jodek z nowszym celownikiem tachometrycznym GP-03/WK, ale nie weszła ona do produkcji. Od 2002 jednak do produkcji wszedł nowy zestaw artyleryjsko-rakietowy ZUR-23-2KG Jodek-G ze skuteczniejszymi pociskami Grom, elektrycznymi napędami naprowadzania i celownikiem kolimatorowym CKE-2. Wprowadzono też nową amunicję podkalibrową. Zasięg zwalczania celów wzrósł do 5500 m, a przedział wysokości wzrósł od 10 do 3500 m[1]. W nowszych wersjach zastosowano celownik programowalny CP-1 z dalmierzem laserowym, opracowany przez WAT. Wersją eksportową zestawu, przystosowaną do współpracy z zewnętrznymi systemami kierowania ogniem, jest ZUR-23KG-I, z celownikiem CKE-2I[1].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 "Dwudziestkitrójki" z Tarnowa w: Nowa Technika Wojskowa nr 9/2010, s. 76-78
[edytuj] Zobacz też
|
||||||||||||||
