Messerschmitt Me 263
| Messerschmitt Me 263 Junkers Ju 248 |
|
 Model Messerschmitt Me 263 V1 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo | III Rzesza |
| Producent | Junkers |
| Typ | myśliwiec |
| Załoga | 1 pilot |
| Historia | |
| Data oblotu | 1944 |
| Lata produkcji | 1944-1945 |
| Wycofanie ze służby | 1946 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | Walter HWK 109-509 C-4 |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 9,5 m |
| Długość | 7,9 m |
| Wysokość | 2,7 m |
| Masa | |
| Własna | 2105 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 1000 km/h |
| Prędkość przelotowa | 700 km/h |
| Pułap | 15000 m |
| Zasięg | 165 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 działka MK-108 kalibru 30 mm | |
Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) – niemiecki myśliwiec rakietowy z okresu II wojny światowej
Spis treści |
Historia [edytuj]
Samolot był wersją rozwojową Messerschmitta Me 163 B. Pierwotnie projektowany był przez zespół konstruktorów firmy Messerschmitt pod oznaczeniem Messerschmitt Me 163 D V1. Na polecenie Reichs Luftfahrt Ministerium (RLM) w 1944 roku program badań został jednak przekazany zakładom Junkersa w Dessau, gdzie samolot uzyskał oznaczenie Junkers Ju 248 (później ponownie zmienione na Messerschmitt Me 263).
Pierwszy prototyp Messerschmitta Me 263 V1 został zbudowany w sierpniu 1944 roku. Wtedy też odbyły się loty ślizgowe samolotu holowanego przez bombowiec Junkers Ju 188. W grudniu 1944 roku podjęto decyzje o kontynuowaniu prac badawczych i przekazaniu konstrukcji do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Messerschmitt Me 263 A-1.
Zakończenie wojny uniemożliwiło Niemcom zbudowanie wersji seryjnej samolotu. Jedyny prototyp Messerschmitta Me 263 został zdobyty w Dessau przez Armię Czerwoną i wywieziony do Związku Radzieckiego. Po wojnie posłużył inżynierom radzieckim jako wzór do budowy samolotu doświadczalnego MiG I-270[1].
Opis [edytuj]
Samolot Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) bazował na prototypie Messerschmitt Me 163 D V1, od którego różnił się tylko kroplowatym kształtem osłony kabiny pilota.
Messerschmitt Me 263 był dłuższy od Messerschmitta Me 163 B o 0,85 m. Posiadał automatyczne sloty na krawędziach natarcia oraz trójkołowe podwozie chowane w locie (zamiast dotychczas stosowanej w Kometach płozy).
W samolocie zastosowano nowy dwukomorowy silnik rakietowy Walter HWK 109-509 C-4 o ciągu 20 kN (17 kN + 3 kN), który miał zwiększyć ekonomiczność lotu.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Bartłomiej Belcarz. Samolot myśliwski Messerschmitt Me 163 B Komet. Warszawa 1990. ISBN 83-11-07887-4
- Marek Murawski. Samoloty Luftwaffe 1933-1945. Tom II. Warszawa 1997. ISBN 83-86776-03-X
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
