Messerschmitt Me 263

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Messerschmitt Me 263
Junkers Ju 248
Model Messerschmitt Me 263 V1
Model Messerschmitt Me 263 V1
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza
Producent Junkers
Typ myśliwiec
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 1944
Lata produkcji 1944-1945
Wycofanie ze służby 1946
Dane techniczne
Napęd Walter HWK 109-509 C-4
Wymiary
Rozpiętość 9,5 m
Długość 7,9 m
Wysokość 2,7 m
Masa
Własna 2105 kg
Osiągi
Prędkość maks. 1000 km/h
Prędkość przelotowa 700 km/h
Pułap 15000 m
Zasięg 165 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MK-108 kalibru 30 mm

Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) – niemiecki myśliwiec rakietowy z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot był wersją rozwojową Messerschmitta Me 163 B. Pierwotnie projektowany był przez zespół konstruktorów firmy Messerschmitt pod oznaczeniem Messerschmitt Me 163 D V1. Na polecenie Reichs Luftfahrt Ministerium (RLM) w 1944 roku program badań został jednak przekazany zakładom Junkersa w Dessau, gdzie samolot uzyskał oznaczenie Junkers Ju 248 (później ponownie zmienione na Messerschmitt Me 263).

Pierwszy prototyp Messerschmitta Me 263 V1 został zbudowany w sierpniu 1944 roku. Wtedy też odbyły się loty ślizgowe samolotu holowanego przez bombowiec Junkers Ju 188. W grudniu 1944 roku podjęto decyzje o kontynuowaniu prac badawczych i przekazaniu konstrukcji do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Messerschmitt Me 263 A-1.

Zakończenie wojny uniemożliwiło Niemcom zbudowanie wersji seryjnej samolotu. Jedyny prototyp Messerschmitta Me 263 został zdobyty w Dessau przez Armię Czerwoną i wywieziony do Związku Radzieckiego. Po wojnie posłużył inżynierom radzieckim jako wzór do budowy samolotu doświadczalnego MiG I-270[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Samolot Messerschmitt Me 263 (Junkers Ju 248) bazował na prototypie Messerschmitt Me 163 D V1, od którego różnił się tylko kroplowatym kształtem osłony kabiny pilota.

Messerschmitt Me 263 był dłuższy od Messerschmitta Me 163 B o 0,85 m. Posiadał automatyczne sloty na krawędziach natarcia oraz trójkołowe podwozie chowane w locie (zamiast dotychczas stosowanej w Kometach płozy).

W samolocie zastosowano nowy dwukomorowy silnik rakietowy Walter HWK 109-509 C-4 o ciągu 20 kN (17 kN + 3 kN), który miał zwiększyć ekonomiczność lotu.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bartłomiej Belcarz. Samolot myśliwski Messerschmitt Me 163 B Komet. Warszawa 1990. ISBN 83-11-07887-4
  • Marek Murawski. Samoloty Luftwaffe 1933-1945. Tom II. Warszawa 1997. ISBN 83-86776-03-X

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]