Heinkel He 100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heinkel He 100
Fotografia propagandowa He 113D
Fotografia propagandowa He 113D
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Ernst Heinkel Flugzeugwerke A. G.
Typ jednomiejscowy samolot myśliwski
Konstrukcja jednosilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga 1
Historia
Data oblotu 22 stycznia 1938
Lata produkcji 19391940
Dane techniczne
Napęd Daimler-Benz DB 601Aa (rzędowy, 12 cyl., chłodzony cieczą)
Moc 757 kW (1030 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9,40 m
Długość 8,20 m
Wysokość 3,60 m
Powierzchnia nośna 14,40 m²
Masa
Własna 1810 kg
Startowa 2500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 670 km/h na wysokości 5000 m
Prędkość przelotowa 552 km/h na wysokości 2000 m
Prędkość wznoszenia 16,5 m/s
Pułap praktyczny 11 000 m
Zasięg 1010 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x działko MG FF kalibru 20 mm, 2 x karabiny maszynowe MG 17 kalibru 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy, Japonia, ZSRR

Heinkel He 100niemiecki myśliwiec zaprojektowany w koncernie Heinkla, tuż przed II wojną światową.

Powstał w trakcie poszukiwań podstawowego samolotu myśliwskiego, jednak przegrał w trakcie prób z samolotem Messerschmitt Bf 109. He 100 charakteryzował się nowatorskimi rozwiązaniami zmierzającymi do lepszego wyprofilowania kadłuba w celu poprawy osiągów. Wskazać tu należy: skomplikowany system chłodzenia cieczą, która przepływała przez system rur w kadłubie, skrzydłach i statecznikach (system w formie paneli do łatwej wymiany), brak łoża silnikowego (silnik był mocowany bezpośrednio do poszycia kadłuba – wskutek tego przedział silnikowy był stosunkowo mały), wciąganą chłodnicę pomocniczą (wysuwana podczas startu dla ochrony silnika przed przegrzaniem).

He 100 jako nowatorska konstrukcja wzbudził duże zainteresowanie zagranicy (ZSRR zakupiło 6 egzemplarzy do dalszego badania, Japonia kupiła 3 egzemplarze z zamiarem produkcji seryjnej) – uderzające jest podobieństwo sylwetki japońskiego samolotu Ki 61 Hien. Ostatecznie He 100 nie wszedł do produkcji seryjnej, zaś 12 powstałych maszyn używano do ochrony zakładów Heinkla.

He 100 wykorzystywano w hitlerowskich Niemczech w celach propagandowych pod oznaczeniem Heinkel He 113 – wielokrotnie przemalowywane i eksponowane na różnych lotniskach skutecznie wywoływały wrażenie istnienia w Niemczech wielkiej ilości tego typu maszyn bojowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Seweryn Fleischer: Heinkel 100. Warszawa: Wyd. Militaria, 2002. ISBN 8372191492.
  2. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945: Tom II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.