Messerschmitt Me 323 Gigant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Messerschmitt Me 323 Gigant
(Dane wersji D-1)
Messerschmitt Me 323 Gigant(Dane wersji D-1)
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Messerschmitt A.G., zakłady w Leipheim i Obertraubling
Typ ciężki samolot transportowy
Konstrukcja górnopłat, konstrukcja z rur stalowych, drewna, pokryty płótnem, podwozie – stałe
Załoga 5 (2 pilotów, 2 inżynierów pokładowych, 1 mechanik)
Historia
Lata produkcji 1942-1944
Egzemplarze 201 lub 209[1]
Dane techniczne
Napęd sześć 14-cylindrowych silników w układzie podwójnej gwiazdy Gnôme Rhône 14N
Moc 962 KM (740 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość 55,24 m
Długość 28,50 m
Wysokość 10,15 m
Powierzchnia nośna 300,50 m²
Masa
Własna 27 000 kg
Startowa 43 000 kg
Do lądowania 11 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 235 km/h (na poziomie morza); 195 km/h (na pułapie 3000 m)
Prędkość przelotowa 210 km/h
Prędkość wznoszenia 3,6 m/s
Pułap 4700 m
Zasięg 1000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MG 151 kal. 20 mm
2 karabiny maszynowe MG 131 kal. 13 mm (stałe, w nosie samolotu)
5 karabinów maszynowych MG 131 (ruchome, po bokach samolotów)
(Tylko w niektórych odmianach)
Liczba miejsc
120 żołnierzy lub 60 rannych wraz z personelem medycznym
Przestrzeń ładunkowa
10 t
Użytkownicy
Niemcy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Messerschmitt Me 323 Gigantniemiecki wojskowy samolot transportowy zaprojektowany i budowany od 1942 roku w wytwórni Messerschmitt A.G. W zakładach w Leipheim i Obertraubling.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1941 roku w dowództwie Luftwaffe zaczęto rozważać zwiększenie możliwości transportowych. Wśród innych konstrukcji prototypowych powstał szybowiec oznaczony Messerschmitt Me 321 Gigant. Spełniał on wymogi transportowe, lecz okazało się, że brak jest dostatecznej ilości samolotów mogących je holować.

Wtedy to w wytwórni Messerschmitta na podstawie szybowca Messerschmitt Me 321 zaprojektowano samolot transportowy oznaczony Messerschmitt 323 Gigant (czasami jest on określany jako motoszybowiec). Konstrukcja tego samolotu była identyczna z szybowcem, a jedynie zamontowano na nim 6 silników na skrzydle, po trzy z każdej strony kadłuba. Prototyp tego samolotu oblatano w 1941 roku.

Samolot ten stał się największym samolotem transportowym, jakiego używano w II wojnie światowej, miał on pięciokrotnie większy udźwig od standardowego samolotu transportowego Luftwaffe – Junkers Ju 52.

Produkcję seryjną rozpoczęto w maju 1942, produkowany był w kilku odmianach. Odmiany różniły się mocą silników oraz zastosowaniem uzbrojenia obronnego. Produkcję zakończono w marcu 1944. Według różnych źródeł zbudowano łącznie 201 lub 209 samolotów tego typu wszystkich odmian.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty transportowy Messerschmitt Me 323 Gigant był stosowany przez Luftwaffe na wszystkich frontach II wojny światowej, zarówno do transportu materiałów i żołnierzy na linie frontu, jak również do ewakuacji rannych czy wojsk z okrążenia.

Samoloty tego typu latały także do wojsk niemieckich w oblężonym Stalingradzie. Samoloty te były często zestrzeliwane oraz wracały z dużymi uszkodzeniami. Wtedy to z uwagi na łatwość łatania przestrzelin nazwano je Leukoplast-Bomber[a].

"Samoloty tego typu dostarczały zaopatrzenie i posiłki dla niemieckiego Afrika Korps. Wtedy to z tymi samolotami spotkali się polscy piloci z Polskiego Zespołu Myśliwskiego, którzy w dniu 22 kwietnia 1943 stoczyli walkę z osłoną około 20 myśliwców włoskich i niemieckich nad wyspą Pantellerią. Gdy Polacy rozbijali eskortę, nadleciały brytyjskie samoloty i zaczęły jeden po drugim niszczyć "giganty"."[2].

Te samoloty wykorzystywano w maju 1943 roku do ewakuacji żołnierzy Afrika Korps z terenów Tunezji. Swoisty rekord ustanowiła załoga pewnego Me 323 Gigant zabierając na pokład 340 żołnierzy. 120 z nich leżało pomiędzy dźwigarami w płacie[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot Messerschmitt Me 323 Gigant miał konstrukcję mieszaną, kadłub wykonany z rur stalowych pokryty płótnem. Dziób kadłuba otwierał się na boki, spełniając rolę platformy załadunkowej. Skrzydła drewniane wyposażone w szczelinowe klapy i lotki. Podwozie stałe, niskie – składało się z 10 kół.

Uwagi

  1. „Leukoplast” to zwyczajowa nazwa przylepca do przymocowywania opatrunków (zob. leukoplast. Słownik języka polskiego PWN.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alexander Lüdeke Weapons of World War II, Parragon 2011, s.208, ISBN 978-1-4454-2435-4
  2. Rafał Korbal: Polacy na frontach II wojny światowej. Poznań: Podsiedlik, Raniowski i Spółka, 1999, s. 31. ISBN 83-7212-218-0.
  3. Zbigniew Lalak: II wojna światowa. Walki w Afryce. Część II. Warszawa: Edipresse, 2005, s. 56. ISBN 83-60160-32-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Benedykt Kempski: Szybowiec/samolot transportowy Me 321/323 Gigant. Warszawa: Bellona, 1994. ISBN 83-11-08302-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]