Junkers Ju 390

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Junkers Ju 390
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza
Producent Junkers
Typ samolot wielozadaniowy
Załoga 8-10
Historia
Data oblotu 20 października 1943
Lata produkcji 1942-1944
Wycofanie ze służby 1945
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Napęd 6 x BMW-801E
Moc 6 × 1740 KM
Wymiary
Rozpiętość 50,30 m
Długość 34,20 m
Wysokość 6,98 m
Masa
Własna 36 900 kg
Startowa 75 500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 505 km/h
Prędkość przelotowa 430 km/h
Zasięg 9700 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 x MG 131 kalibru 13 mm, 5 x MG 151 kalibru 20 mm
Użytkownicy
III Rzesza
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Junkers Ju 390 – samolot transportowy i bombowy dalekiego zasięgu. Wersja rozwojowa samolotu Junkersa Ju 290.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1942 roku w lotnictwie III Rzeszy zaistniała potrzeba posiadania samolotu zdolnego do zbombardowania celów leżących na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz prowadzenia misji rozpoznawczych na całym Atlantyku. W wyniku rozpisanego konkursu zakłady Junkers zdecydowały się na zaadaptowanie już istniejącego płatowca do nowych zadań. Bazując na samolocie transportowym Ju 290 A zbudowano w zakładach Dessau transportowy samolot dalekiego zasięgu Ju 390 V1. W odróżnieniu od pierwowzoru był on dłuższy o ponad 3 m i miał rozpiętość skrzydeł 50 m. Zamontowano w nim również dwie dodatkowe gondole silnikowe, a także dodatkową parę chowanego podwozia głównego. Służył on do badań nad różną konfiguracją wyposażenia.

Jednocześnie z pracami nad prototypem Ju 390 V1, zakłady w Bernburg (Saale) zbudowały samolot Ju 390 V2, który oblatano w połowie 1943 roku. Miał on stać się pierwowzorem wersji seryjnej samolotu patrolowego. Zastosowano w nim uzbrojenie obronne i radar morski FuG 200 Hohentwiel. Rozpoczęto również prace nad trzecim prototypem Ju 390, który miał stać się wzorcem dla bombowca Ju 390 A. Budowa Ju 390 V3 nie została jednak nigdy dokończona.

Służba w Luftwaffe[edytuj | edytuj kod]

Do służby został oddany tylko jeden egzemplarz samolotu. W styczniu 1944 do bazy lotnictwa morskiego w Mont-de-Marsan dotarł Ju 390 V2, który posiadając ogromne zapasy paliwa był wykorzystywany do dalekodystansowych lotów patrolowych. Podczas jednego z nich przeleciał Ocean Atlantycki, zbliżył się na odległość 20 km do Nowego Jorku i zawrócił nie niepokojony przez obronę powietrzną Stanów Zjednoczonych. Krytycy tego zdarzenia uważają że nie ma solidnych dowodów że ta misja miała miejsce, choć leżała w zasięgu możliwości samolotu. Według wspomnień Alberta Speera, w innej misji dalekodystansowej samolot przeleciał nad Arktyką i wylądował w Japonii. To zdarzenie też jest podawane w wątpliwość z braku dowodów. W każdym razie samolot wywarł duże wrażenie na Japończykach, że w sierpniu 1944 roku zakupili oni od Niemców licencję na będący dopiero w fazie projektu seryjny samolot Ju 390 A-1. Pod koniec II wojny światowej w 1945 Ju 390 V2 przydzielony został do tajnych misji transportowych, których celem było wywiezienie depozytów i dóbr III Rzeszy za granicę. W operacji o kryptonimie Odessa samolot latał do Norwegii i – być może – do Argentyny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]