Alfred Miodowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Miodowicz
Poseł Alfred Miodowicz IX kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1929
Poznań
Członek Rady Państwa
Okres od 6 listopada 1985
do 17 lipca 1986
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Przewodniczący OPZZ
Okres od 24 listopada 1984
do 19 grudnia 1991
Następca Ewa Spychalska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Alfred Władysław Miodowicz[1] (ur. 28 czerwca 1929 w Poznaniu)[1] – polski działacz związkowy, polityk, poseł na Sejm PRL IX kadencji, w latach 1984–1991 przewodniczący Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. Członek Rady Państwa (1985–1986).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1947 wstąpił do Związku Walki Młodych, a w 1952 do Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1959–1990 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1986–1990 członek Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1986–1989 członek Biura Politycznego KC PZPR, w latach 1985–1986 przewodniczący Komisji Wniosków, Skarg i Sygnałów od Ludności KC PZPR.

W 1952 podjął pracę w Hucie im. Lenina, był tam m.in. pierwszym nagrzewnicowym wielkich pieców. Działał w związkach zawodowych. W latach 1983–1987 był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Federacji Hutniczych Związków Zawodowych; w 1984 został przewodniczącym Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. W latach 1985–1989 poseł na Sejm PRL IX kadencji, od 1985 do 1986 członek Rady Państwa.

Przeciwnik Lecha Wałęsy w debacie telewizyjnej 30 listopada 1988. Brał udział po stronie rządowej w obradach Okrągłego Stołu. Składał podczas nich np. wnioski całkowicie wolnych, niekontraktowych wyborów do parlamentu i natychmiastowego zniesienia wszelkiej cenzury słowa i publikacji.

W 1991 został zastąpiony na stanowisku przewodniczącego OPZZ przez Ewę Spychalską. Od 1992 do 1995 był przewodniczącym Ruchu Ludzi Pracy. Należał do władz Światowej Federacji Związków Zawodowych (członek Rady Generalnej). Niespodziewanie definitywnie wycofał się z polityki.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Konstantego (1902–?) i Elżbiety z domu Kujawiak (1910–?)[1].

Syn Konstanty (1951–2013) był działaczem opozycji demokratycznej, pułkownikiem oraz posłem Akcji Wyborczej Solidarność, Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego i Platformy Obywatelskiej[2].

Córka Dobrosława (1953–1986) była himalaistką, zginęła podczas schodzenia z K2.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Spis ludności – Akta Miasta Poznania
  2. Ewa Winnicka. Konstanty z Alfredem w tle. „Polityka”. 15 stycznia 2005. 2 (2486). s. 74. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]