Alfred Miodowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Miodowicz
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1929
Poznań
Członek Rady Państwa
Okres od 6 listopada 1985
do 17 lipca 1986
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Przewodniczący OPZZ
Okres od 24 listopada 1984
do 19 grudnia 1991
Następca Ewa Spychalska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Alfred Władysław Miodowicz (ur. 28 czerwca 1929 w Poznaniu) – polski działacz związkowy, polityk, poseł na Sejm PRL IX kadencji, w latach 1984–1991 przewodniczący Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. Członek Rady Państwa (1985–1986).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1947 do 1948 należał do Związku Walki Młodych, a w latach 1948–1953 do Związku Młodzieży Polskiej (pełnił w nim m.in. funkcję starszego instruktora Zarządu Głównego).

W 1952 podjął pracę w Hucie im. Lenina, był tam m.in. pierwszym nagrzewnicowym wielkich pieców. Działał w związkach zawodowych. W latach 1959–1990 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1961 został II, a w 1962 I sekretarzem Komitetu Zakładowego Wielkich Pieców Kombinatu Metalurgicznego Huty im. Lenina, którym był do 1963. W latach 1962–1964 zasiadał w plenum Komitetu Fabrycznego partii w tym kombinacie. W latach 1983–1987 był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Federacji Hutniczych Związków Zawodowych; w listopadzie 1984 został przewodniczącym Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych. W latach 1985–1989 poseł na Sejm PRL IX kadencji, od 1985 do 1986 członek Rady Państwa. W latach 1986–1990 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1986–1989 członkiem Biura Politycznego KC PZPR oraz przewodniczącym Komisji Wniosków, Skarg i Sygnałów od Ludności KC PZPR.

Przeciwnik Lecha Wałęsy w debacie telewizyjnej 30 listopada 1988. Brał udział po stronie partyjno-rządowej w obradach Okrągłego Stołu. Składał podczas nich np. wnioski całkowicie wolnych, niekontraktowych wyborów do parlamentu i natychmiastowego zniesienia wszelkiej cenzury słowa i publikacji.

W grudniu 1991 został zastąpiony na stanowisku przewodniczącego OPZZ przez Ewę Spychalską. Od 1992 do 1995 był przewodniczącym Ruchu Ludzi Pracy. Należał do władz Światowej Federacji Związków Zawodowych (członek Rady Generalnej). Niespodziewanie definitywnie wycofał się z polityki.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Alfreda Konstantego (1902–1943) i Elżbiety z domu Kujawiak (1910–?)[1]. Ojciec był zarządcą młyna przy ul. Gimnazjalnej w Końskich.

Syn Konstanty (1951–2013) był działaczem opozycji demokratycznej, pułkownikiem oraz posłem Akcji Wyborczej Solidarność, Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego i Platformy Obywatelskiej[2].

Córka Dobrosława (1953–1986) była himalaistką, zginęła podczas schodzenia z K2. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Końskich.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis ludności – Akta Miasta Poznania. [dostęp 2017-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-02)].
  2. Ewa Winnicka. Konstanty z Alfredem w tle. „Polityka”. 15 stycznia 2005. 2 (2486). s. 74. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]