Emil Kołodziej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Kołodziej
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1917
Futoma
Data śmierci 23 czerwca 2014
Członek Rady Państwa
Okres od 2 kwietnia 1980
do 6 listopada 1985
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Minister przemysłu spożywczego i skupu
Okres od 13 lutego 1971
do 3 kwietnia 1980
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Stanisław Gucwa
Następca Roman Malinowski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Emil Kołodziej (ur. 2 stycznia 1917 w Futomie, zm. 23 czerwca 2014) – polski prawnik i polityk, poseł na Sejm PRL V, VI, VII, VIII i IX kadencji. Minister przemysłu spożywczego i skupu (1971–1980), członek Rady Państwa (1980–1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Lwowskim i Uniwersytecie Warszawskim (kończąc je odpowiednio w 1940 i 1947). Od 1936 członek Stronnictwa Ludowego, następnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, członek władz ZSL – w latach 1959–1984 członek Naczelnego Komitetu, w latach 1969–1981 członek Prezydium NK, w latach 1969–1971 sekretarz NK, w 1980 członek Sekretariatu NK.

Przed 1939 działacz młodzieżowych organizacji wiejskich, podczas II wojny światowej uczestnik ruchu oporu (Bataliony Chłopskie). W latach 1945–1957 pracował w spółdzielczości wiejskiej, był m.in. dyrektorem handlowym zarządu głównego Centrali Rolniczych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. Od 1950 adwokat.

W latach 1957–1969 podsekretarz stanu (wiceminister) w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego, w latach 1971–1980 minister przemysłu spożywczego i skupu. W latach 1980–1985 członek Rady Państwa.

Był posłem na Sejm PRL V, VI, VII, VIII i IX kadencji w latach 1969–1989, wielokrotnie przewodniczył komisjom sejmowym – Komisji Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (1980–1984), Komisji Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa (1984–1985), Komisji Skarg i Wniosków (1985–1987) oraz Komisji Prac Ustawodawczych (1987–1989).

Zasłużony działacz środowiska łowieckiego, był m.in. członkiem Prezydium Naczelnej Rady Łowieckiej, a także członkiem i wiceprezesem zarządu głównego Polskiego Związku Łowieckiego. Był również wieloletnim członkiem Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W 1982 wszedł w skład Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Wincentego Witosa w Warszawie, który został odsłonięty w 1985[1].

W 2004 wydał dwie książki. Pierwszą z nich zatytułował Spod niskich pował do szczytów władz i poświęcił ją swojemu życiu zawodowemu. W drugiej – Historia rodu Kołodziejów od połowy XIX w. – pokrótce przedstawił wszystkich członków swojej licznej rodziny.

Dnia 12 października 2011 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał Emila Kołodzieja za winnego przestępstwa. Były członek Rady Państwa PRL przekroczył uprawnienia, głosując w 1981 za uchwaleniem dekretów o stanie wojennym.

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[2] (kwatera 154b-4-15)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Sałkowski, T. Iwanowska, Na odsłonięcie pomnika Wincentego Witosa – a Polska winna trwać wiecznie, Warszawa 1985, str. 21
  2. Emil Kołodziej, nekrolog. wyborcza.pl, 25 czerwca 2014. [dostęp 2015-07-16].
  3. STEFANIA PROKOPIAK. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]