Roman Nowak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Nowak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1900
Chorzów
Data śmierci 26 września 1980
Członek Rady Państwa
Okres od 20 lutego 1957
do 27 czerwca 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Śląski Krzyż Powstańczy Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób Romana Nowaka na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Roman Nowak (ur. 21 lipca 1900 w Chorzowie, zm. 26 września 1980) – polski ślusarz, malarz i polityk. Poseł na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji, członek Rady Państwa w latach 1957–1969.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie robotniczej, miał wykształcenie średnie. Od 1921 był członkiem Komunistycznej Partii Górnego Śląska, następnie od 1922 Komunistycznej Partii Polski, od 1946 Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Brał udział w powstaniach śląskich, pracował jako ślusarz w kopalni i elektrowni w Chorzowie. Działał w środowisku komunistycznym, m.in. jako członek Sekretariatu Komitetu Centralnego KPP. W latach 1939–1946 w Boliwii, gdzie uczestniczył w życiu środowiska emigracyjnego. Powrócił do Polski w listopadzie 1946, został członkiem PPR, był instruktorem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Katowicach i II sekretarzem tego komitetu; od kwietnia 1947 był także zastępcą członka Komitetu Centalnego PPR, pozycję zachował w Komitecie Centralnym PZPR i w KW w Katowicach. W latach 1950–1956 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego partii w Opolu. Awansował także do najwyższych władz PZPR, w latach 1954–1968 członek KC, w 1956 (lipiec-październik) członek Biura Politycznego KC. W latach pięćdziesiątych związany z frakcją „puławian[1]. W latach 1956–1968 przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (w listopadzie 1968 zastąpił go na tym stanowisku Zenon Nowak).

W latach 1957–1969 członek Rady Państwa; w 1969 przeszedł na emeryturę. W latach 1947–1969 był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL PRL I, II, III i IV kadencji. W 1950 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy[2], a w 1980 Orderem Budowniczych Polski Ludowej[3]. Otrzymał także Order Sztandaru Pracy I klasy (1964[4]), Śląski Krzyż Powstańczy i Medal 10-lecia Polski Ludowej[5].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 4 Tuje m. 13).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  2. M.P. z 1950 r. nr 85, poz. 1015.
  3. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  4. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  5. http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000005301&find_code=SYS&local_base=ARS10

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]