Kościół Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Distinctive emblem for cultural property.svg A=166 z dnia 25.02.1931 r.[1]
Ilustracja
Widok z ul. Masztalerskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie NMP Wspomożenia Wiernych
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Kościół NMP Wspomożenia Wiernych w Poznaniu
Ziemia52°24′37,04″N 16°56′02,16″E/52,410289 16,933933
Widok z ulicy Wronieckiej

Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych nazywany również od dawnej patronki, św. Katarzyny Męczenniczki, Kościołem Katarzynek, lub od obecnych opiekunów Kościołem Salezjanów. Znajduje się on na narożniku ulic Masztalarskiej i Wronieckiej w Poznaniu. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze

Gotycki korpus świątyni przykrywa dwuspadowy dach. Najciekawszym elementem na zewnątrz jest, wschodni szczyt kościoła, dzielony laskowaniem na wnęki, z których środkowa wypełniona jest ceglanym kratowaniem. Najcenniejszy jest znajdujący się ponad prezbiterium unikatowy typ sklepienia żebrowego zwany sklepieniem piastowskim. Nawę północną pokrywa natomiast sklepienie gwiaździste.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIII wieku do Poznania przybyły dominikanki, które osiedliły się przy istniejącym już wcześniej kościele św. Pawła i św. Jana Ewangelisty. W pierwszej połowie XIV wieku wzniosły w pobliżu murów klasztor, a kościół otrzymał nową patronkę – św. Katarzynę ze Sieny[2]. Z racji tego wezwania poznańskie dominikanki nazywano „katarzynkami”. W 1404 świątynię przebudowano dodając między innymi nowe sklepienie nad prezbiterium. Kolejna przebudowa miała miejsce na przełomie XV i XVI wieku, gdy dodano nawę północną.


Następnie kościół dotknęła seria katastrof – zniszczył go pożar w 1536, Szwedzi podczas potopu oraz August II Mocny podczas wielkiej wojny północnej. W dobie napoleońskiej w kościele stacjonowały wojska francuskie, a potem rosyjskie[3]. Dzieła zniszczenia dopełniła kasata klasztoru, w 1822, kiedy cały zespół zamieniono na magazyny wojskowe. Wówczas wyburzono część zabudowań klasztornych.

Stan ten trwał aż do 1925, gdy cały zespół przekazano Salezjanom, którzy nadali kościołowi dzisiejsze wezwanie. Podczas II wojny światowej świątynia doznała jedynie niewielkich zniszczeń. Z klasztoru salezjanów wywodziła się piątka błogosławionych oratorian-męczenników: Edward Klinik, Franciszek Kęsy, Jarogniew Wojciechowski, Czesław Jóźwiak i Edward Kaźmierski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie. 2018-09-30. [dostęp 29.05.2010].
  2. Jerzy Sobczak podaje jako patronkę św. Katarzynę Aleksandryjską, natomiast Zofia Kurzawa i Andrzej Kusztelski (s. 134) św. Katarzynę ze Sieny. Za drugą świętą, poza autorytetem autorów, przemawia to że była dominikanką.
  3. Włodzimierz Łęcki i Piotr Maluśkiewicz (Red.), Poznań od A do Z – Leksykon krajoznawczy, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań, 1998, s. 205.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zofia Kurzawa, Andrzej Kusztelski: Historyczne kościoły Poznania.Przewodnik. Poznań: Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha, 2006, s. 131-137. ISBN 83-7015-841-2.
  • Jarzy Sobczak: Kościoły Poznania. Poznań: Debiuty, 2006, s. 67. ISBN 83-922466-4-0.