Serock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Serock
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Rynek w Serocku
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat legionowski
Gmina Serock
Prawa miejskie 1417-1870, od 1923
Burmistrz Artur Borkowski
Powierzchnia 13,43 km²
Wysokość 105–110 m n.p.m.
Populacja (30.06.2017)
• liczba ludności
• gęstość

4348[1]
323.8 os./km²
Strefa numeracyjna (+48) 22
Kod pocztowy 05-140
Tablice rejestracyjne WL
Położenie na mapie gminy Serock
Mapa konturowa gminy Serock, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Serock”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Serock”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Serock”
Położenie na mapie powiatu legionowskiego
Mapa konturowa powiatu legionowskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Serock”
Ziemia52°30′50″N 21°04′20″E/52,513889 21,072222
TERC (TERYT) 1408044
SIMC 0921645
Urząd miejski
ul. Rynek 21
05-140 Serock
Strona internetowa

Serockmiasto w Polsce położone w województwie mazowieckim, w powiecie legionowskim, nad Jeziorem Zegrzyńskim, naprzeciw ujścia Bugu do Narwi. Leży ono na pograniczu Kotliny Warszawskiej i Wysoczyzny Ciechanowskiej[2]. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Serock. Odległość od centrum Warszawy wynosi około 40 km.

Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[3]. Serociec należał do starostwa zakroczymskiego w 1617 roku[4].

Według danych z 30 czerwca 2017 r. miasto liczyło 4348 mieszkańców[1].

W mieście został zachowany średniowieczny układ urbanistyczny z rynkiem i ratuszem w centrum. Dominuje tu zabudowa jednorodzinna i małomiasteczkowa.

Do 1954 r. siedziba gminy Zegrze.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Serock położony jest wzdłuż wysokiego brzegu Narwi. W pasie nadbrzeżnym jeziora, z Serockiem sąsiadują od strony Warszawy Jadwisin i od strony Pułtuska Wierzbica.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 13,43 km²[5].

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa warszawskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tablica pamiątkowa na budynku Urzędu Miasta i Gminy Serock (wmurowana 11 listopada 1997 r.)

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1065 r. z tzw. falsyfikatu mogileńskiego, czyli dokumentu dla opactwa benedyktynów w Mogilnie (opactwu przekazywano jedną dziewiątą dochodów z grodu i połowę cła z komory celnej na rzece Bug). Miasto położone wówczas było na trasie szlaku handlowego wiodącego z Gdańska i Truso na Ruś. Znajdowało się w nim także podgrodzie targowe.

Serock widniał też w wykazie z lat 1113–1124, gdzie wymieniano go jako jeden z ważniejszych książęcych grodów mazowieckich, w którym funkcjonuje przeprawa przez rzekę z komorą celną[6].

Serock od 1417 r. posiada prawa miejskie chełmińskie, które nadał mu książę Janusz I. Stanowił on wówczas ośrodek rzemieślniczo-handlowy. Z tego okresu zachował się również układ urbanistyczny w postaci m.in. kwadratowego rynku i późnogotyckiego kościoła parafialnego.

W XV-XVII wieku odbywały się w miejscowości sądy miejskie i grodzkie. Od XVI wieku do 1795 r. Serock był miastem powiatowym. W latach 1655–1660 podczas najazdu szwedzkiego miasto uległo znacznemu zniszczeniu. Od 1795 r. znajdowało się w zaborze pruskim, od 1807 r. przeszło pod władanie Księstwa Warszawskiego, a od 1815 r. znalazło się pod zaborem rosyjskim.

Serock wielokrotnie znajdował się na linii walk stanowiących przedpole Warszawy, m.in. w 1794, 1809 i 1831 r. W roku 1806 z rozkazu Napoleona I w Serocku rozpoczęto wznoszenie fortyfikacji, z których pozostały m.in. wały ziemne. Od 1807 r. stanowił twierdzę. Podczas wojny polsko-austriackiej w 1809 stanowiła ona miejsce działań wojsk gen. Józefa Niemojewskiego. Następnie rozbudowywano twierdzę (z inicjatywy marszałka Francji Davouta) do 1811 r. kiedy to większe znaczenie zyskała twierdza Modlin. W 1831 r. formowały się w Serocku wojska polskie (podczas powstania listopadowego).

W 1870 r. miejscowość pozbawiono praw miejskich. Ponownie je odzyskał 1 stycznia 1923 r.[7]

Przy ulicy Pułtuskiej 13 i 15 znajduje się Zajazd Pocztowy Napoleoński zbudowany w stylu klasycystycznym w I połowie XIX wieku. W jego skład wchodzą parterowe zabudowania połączone bramą w kształcie łuku. Zajazd kilka razy przebudowywano, m.in. w II połowie XIX i w XX wieku. Obiekt w 1963 r. i 2000 r. został wpisany do rejestru zabytków[8].

We wrześniu 1939 r. miały tu miejsce walki polsko-niemieckie, natomiast na przełomie 1944 i 1945 r. sowiecko-niemieckie.

5 grudnia 1939 r. Niemcy wysiedlili z miasta ok. 3 tys. osób narodowości żydowskiej. W latach 1940–1944 istniał tu przymusowy obóz pracy, a w 1942 r. getto, gdzie przebywało ok. 2 tys. osób[2].

Podczas II wojny światowej Serock leżał w III Rzeszy, granica między III Rzeszą a Generalnym Gubernatorstwem przebiegała wzdłuż Narwi. W listopadzie i grudniu 1944 roku przez Serock przebiegała linia frontu. Niemcy bronili w Serocku przeprawy do Arciechowa przed Armią Czerwoną. Podczas walk o Serock okręty sowieckiej Dnieprzańskiej Flotylli Wojennej prowadziły zmasowany atak katiuszami[9]. W wyniku walk Serock został zniszczony w 75%. Po zakończeniu działań wojennych został odbudowany[10].

Grodzisko Barbarka[edytuj | edytuj kod]

Model grodziska Barbarka

Wczesnośredniowieczne grodzisko zwane Ogrodziskiem lub Barbarką znajduje się na prawym brzegu Narwi, w okolicy ujścia Bugu. Jego rozwój przypadał na XI – XIII wiek. Stanowi ono jedno z najstarszych grodów Mazowsza (Syroczecz)[2].

Grodzisko położone było przy dwóch szlakach handlowych i komunikacyjnych:

Podczas badań powierzchniowych prowadzonych w 1961 r. przez Zdzisława Rajewskiego znaleziono kawałki ceramiki, polepy i części kości zwierzęcych.

Badania wykopaliskowe prowadzone w latach 1962–1966 przez mgr Barbarę Zawadzką-Antosik wykazały trzy etapy osadnictwa wczesnośredniowiecznego oraz funkcjonowanie człowieka na tych terenach w XIV-XVII wieku. Zlokalizowano także cmentarzysko i jednonawową kaplicę z apsydą.

Na wydobytych wówczas ok. 200 zabytków archeologicznych składały się m.in. fragmenty ceramiki, kości zwierzęce i szczątki ryb. Wykazały one że mieszkańcy głównie zajmowali się rolnictwem (uprawiano pszenicę, żyto, groch) rybołówstwem, tkactwem i rogownictwem[6].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Serocka w 2014 roku[1].


Piramida wieku Serock.png

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Urząd Miasta i Gminy Serock

W Serocku znajdują się małe zakłady usługowe i produkcyjne. Produkowane są tu głównie wyroby spożywcze, elektrotechniczne, ceramiczne, meblarskie i budowlane. W okolicy miejscowości uprawia się głównie truskawki i warzywa[2].

Transport[edytuj | edytuj kod]

Serock leży przy drogach krajowych droga krajowa nr 61 i droga krajowa nr 62. Ma połączenia autobusowe z: Warszawą, Legionowem, Pułtuskiem, Ostrołęką, Szczytnem, Olsztynem, Mrągowem, i Przasnyszem.[potrzebny przypis] Przez Serock nie przebiega żadna linia kolejowa.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Serock stanowi ośrodek rekreacyjno-wypoczynkowy. Zlokalizowane są w nim ośrodki wczasowe i konferencyjno-szkoleniowe. Znajduje się tu także przystań żeglugi pasażerskiej. Zorganizowano tu liczne trasy spacerowe, m.in. trakt źródlany i wąwóz przy górze Barbarki. Przez miejscowość przebiega również turystyczny szlak pieszy z Dębego[2]. W wyniku spiętrzenia wód Bugu i Narwi w Serocku powstały warunki do uprawiania sportów wodnych i wędkarstwa. Znajduje się tu ok. 4500 działek rekreacyjno-letniskowych[11].

Miejscowość stanowi także ośrodek kultury i sportu. Organizowanych jest w niej wiele imprez kulturalnych, m.in. Międzynarodowy Przegląd Folklorystyczny Kupalnocka (m.in. występowały zespoły z Tajwanu, Rosji, Litwy, Bułgarii, Chile, Rumunii, Słowacji, Szwecji, Grecji, Egiptu, Włoch, Francji, Turcji, Kanady, Chorwacji i Holandii)[12] oraz Serockie Lato Muz (m.in. koncerty wokalno-instrumentalne na górze Barbarki).

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny[edytuj | edytuj kod]

Murowany, jednonawowy kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (dawniej św. Wojciecha) ufundowali książęta mazowieccy: Janusz III i Stanisław. Inicjatorem budowy był pleban serocki Wojciech Popielski z Popielżyna. Kościół powstał pomiędzy 1 ćw. XVI wieku, a 1600 rokiem. W 3 ćw. XVIII wieku przebudowano okna. Restaurowany m.in. w latach 1934–1938[2].

Kościół posiada posadzkę umiejscowioną poniżej poziomu otoczenia, prosto zamknięte prezbiterium, dwie symetrycznie ulokowane zakrystie, trójprzęsłową nawę, emporę na piętrze oraz wieżę. Został zbudowany w wątku krzyżowym. Sklepienia nawy kolebkowe z lunetami z nałożoną gwiaździstą siatką żeber. W prezbiterium sklepienie krzyżowe z drutami krzyżowymi, bez jarzem. W prezbiterium dwa portale ostrołukowe oprofilowane kształtką ceglaną. Na skarpie wschodniej znajduje się napis I.H.1586.

Znajduje się w nim obraz Stanisława Witolda Bieniasa przedstawiający Bitwę Warszawską oraz oryginalne barokowe przedmioty takie jak:

  • ołtarz główny, na którym przedstawione jest Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny,
  • rzeźby figuralne św. Wojciecha i św. Stanisława,
  • ołtarz boczny św. Anny,
  • ołtarz boczny św. Barbary,
  • ambona,
  • chrzcielnica.

W 1961 r. kościół wpisano do rejestru zabytków[13].

Sport[edytuj | edytuj kod]

W Serocku, od 1953 roku[14], działa klub piłki nożnej Sokół Serock[15], grający w klasie okręgowej.

Miast i gminy partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Miasta i gminy partnerskie[16]:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Serock wśród okolicznych mieszkańców, jest znany ze swojej nietypowej, lokalnej nazwy „Mydlarzewo”, a jego mieszkańcy nazywani są „Mydlarzami”. Pochodzenia tej nazwy doszukuje się w legendzie związanej z istniejącą tu komorą celną i próbą przemytu mydła pod dnem barki (stąd powiedzenie „Wyszedł jak Zabłocki na mydle”) bądź z produkcją mydła na tym terenie.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Burmistrzowie Serocka[edytuj | edytuj kod]

  • Sylwester Sokolnicki (1990-2018)
  • Artur Borkowski (od 2018)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Serock w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2016-01-10] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. a b c d e f Wielka Encyklopedia PWN, Jan Wojnowski (red.), t. 24, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 550, ISBN 83-01-14192-1, ISBN 83-01-13357-0, OCLC 830627625.
  3. Adolf Pawiński, Mazowsze, Warszawa 1895, s. 38.
  4. Lustracje województwa mazowieckiego XVII wieku. Cz. 1 1617-1620, wydała Alina Wawrzyńczyk, Wrocław 1968, s. 21.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. „Powierzchnia i Ludność w Przekroju Terytorialnym”, 2011-08-10. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1505-5507. 
  6. a b Grodzisko Barbarka, www.serock.pl [dostęp: 15 marca 2009].
  7. Dz.U. z 1922 r. nr 106, poz. 981.
  8. Napoleoński zajazd pocztowy, www.serock.pl [dostęp: 15 marca 2009].
  9. Adam Kaczyński, HISTORIA. Desant na Serock. Flotylla Dnieprzańska na Bugu i Narwi 1944 – 1945 - CZĘŚĆ I, Mazowieckie To i Owo, 25 marca 2020 [dostęp 2021-01-30] (pol.).
  10. Sławomir Jakubczak, Zarys dziejów Serocka, Izba Pamięci w Serocku [dostęp 2021-01-30].
  11. Położenie geograficzne, www.serock.pl [dostęp: 16 marca 2009].
  12. Międzynarodowe Spotkania Folklorystyczne – Kupalnocka, www.kultura.serock.info [dostęp: 16 marca 2009].
  13. Kościół w Serocku, www.serock.pl [dostęp: 15 marca 2009].
  14. Skarb - Sokół Serock, www.90minut.pl [dostęp 2020-07-09] (pol.).
  15. START - KS Sokół Serock [zarchiwizowane z adresu 2018-07-02].
  16. Serock.pl – Współpraca partnerska [dostęp 2011-02-13.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]