Józef Kozioł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kozioł
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1939
Szalowa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 12 listopada 1985
do 14 października 1988
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Minister ochrony środowiska i zasobów naturalnych
Okres od 14 października 1988
do 12 września 1989
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Waldemar Michna
Następca Bronisław Kamiński
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Józef Kozioł (ur. 26 lutego 1939 w Szalowej) – polski ekonomista i polityk. W latach 1985–1988 wiceprezes Rady Ministrów, w latach 1988–1989 minister ochrony środowiska i zasobów naturalnych, poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1959 został członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, w którym pełnił funkcję I zastępcy prezesa Naczelnego Komitetu. W 1962 ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, po czym do 1980 pracował w Banku Rolnym, a potem jako wiceprezes centrali w Banku Gospodarki Żywnościowej. W latach 1980–1981 prezes Zarządu Centralnego Związku Kółek i Organizacji Rolniczych. Od 1982 do 1983 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Do 1985 był zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W okresie 1985–1989 pełnił mandat posła na Sejm PRL IX kadencji. W listopadzie 1985 został wicepremierem w rządzie Zbigniewa Messnera. 14 października 1988 został ministrem ochrony środowiska i zasobów naturalnych w rządzie Mieczysława Rakowskiego. Od 1989 do 1990 minister stanu w Kancelarii Prezydenta PRL/RP Wojciecha Jaruzelskiego z rekomendacji ZSL[1]. Do jego zadań należały kontakty z najważniejszymi organami państwowymi, w tym z rządem Tadeusza Mazowieckiego, a także organizacja wyborów i referendów oraz realizacja prezydenckich kompetencji w zakresie orderów, odznaczeń i tytułów honorowych[2].

W 1991 współtworzył Spółdzielczy Bank Rozwoju i został jego wiceprezesem. Dwukrotnie był prezesem zarządu Banku Ochrony Środowiska. Był też m.in. prorektorem Wyższej Szkoły Rozwoju Lokalnego w Żyrardowie.

Otrzymał Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Srebrny Krzyż Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991: władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991, Warszawa 1991, s. 89.
  2. A. Białkowska, Wybór Lecha i Wojciecha, „Gazeta Wyborcza” (127), 1989.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]