Józef Kozioł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kozioł
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1939
Szalowa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 12 listopada 1985
do 14 października 1988
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Minister ochrony środowiska i zasobów naturalnych
Okres od 14 października 1988
do 12 września 1989
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Waldemar Michna
Następca Bronisław Kamiński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej

Józef Kozioł (ur. 26 lutego 1939 w Szalowej) – polski ekonomista i polityk. W latach 1985–1988 wiceprezes Rady Ministrów, w latach 1988–1989 minister ochrony środowiska i zasobów naturalnych, poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Anieli. W 1952 ukończył szkołę podstawową w Szalowej, w 1956 Liceum Ogólnokształcące im. Marcina Kromera w Gorlicach, a potem studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie – w 1962 magisterskie, zaś w 1972 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Pracował jako nauczyciel akademicki na tej uczelni.

Od 1953 do 1956 należał do Związku Młodzieży Polskiej. W marcu 1959 został członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, w którym pełnił liczne funkcje we władzach centralnych (m.in. I zastępcy prezesa Naczelnego Komitetu od marca 1984 do listopada 1989). W okresie III RP członek Polskiego Stronnictwa Ludowego.

W okresie 1962–1966 pracował w Banku Rolnym, a od 1966 do 1974 zatrudniony był w warszawskim Instytucie Finansów. W latach 1974–1975 pracował jako zastępca dyrektora naczelnego centrali Banku Rolnego, a od 1975 do 1980 jako wiceprezes centrali w Banku Gospodarki Żywnościowej. W latach 1980–1981 prezes Zarządu Centralnego Związku Kółek i Organizacji Rolniczych. Od 1982 do 1983 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, a w latach 1984–1985 wiceprzewodniczącym Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W okresie 1985–1989 pełnił mandat posła na Sejm PRL IX kadencji. W listopadzie 1985 został wicepremierem w rządzie Zbigniewa Messnera. Od lutego 1986 do września 1988 był ponadto przewodniczącym Rady Gospodarki Żywnościowej. 14 października 1988 został ministrem ochrony środowiska i zasobów naturalnych w rządzie Mieczysława Rakowskiego. Od 1989 do 1990 minister stanu w Kancelarii Prezydenta PRL/RP Wojciecha Jaruzelskiego z rekomendacji ZSL[1]. Do jego zadań należały kontakty z najważniejszymi organami państwowymi, w tym z rządem Tadeusza Mazowieckiego, a także organizacja wyborów i referendów oraz realizacja prezydenckich kompetencji w zakresie orderów, odznaczeń i tytułów honorowych[2].

W 1991 współtworzył Spółdzielczy Bank Rozwoju „Samopomoc Chłopska” i został jego wiceprezesem. Dwukrotnie (w latach 1994–2000 i 2001–2005) był prezesem zarządu Banku Ochrony Środowiska. Był też m.in. prorektorem Wyższej Szkoły Rozwoju Lokalnego w Żyrardowie (2005–2012), potem został profesorem Wszechnicy Polskiej Szkoły Wyższej w Warszawie. W 2009 był rozważany jako kandydat PSL do Rady Polityki Pieniężnej[3]. Był członkiem honorowego komitetu poparcia Waldemara Pawlaka w wyborach prezydenckich w 2010[4].

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim z Gwiazdą (1999)[5] Orderu Odrodzenia Polski. W 1988 otrzymał też Złotą Odznakę Za Zasługi dla Bankowości RP, w 2004 Złotą Statuetkę Lidera Polskiego Biznesu, a ponadto tytuł „Gorliczanina Roku 2006”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991: władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991, Warszawa 1991, s. 89.
  2. A. Białkowska, Wybór Lecha i Wojciecha, „Gazeta Wyborcza” (127), 1989.
  3. P. Maciejewicz, Rybiński, Bratkowski, Gronicki, Gomułka, Orłowski – nasze propozycje do RPP!, wyborcza.pl, 1 grudnia 2009.
  4. Sylwia Gruchała popiera Pawlaka, newsweek.pl, 14 maja 2010.
  5. M.P. z 1999 r. nr 15, poz. 205

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]