Oi2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oi2
Ilustracja
Producent Republika Weimarska Schichau
Henschel
Hanomag
Lata budowy 1928–1940
Układ osi 1'C h2
Masa służbowa 100,8 t
Masa pustego parowozu 73,8 t
Długość parowozu 10 120 mm
Długość z tendrem 16 995 mm
Wysokość 4165 mm
Rozstaw osi skrajnych 13 270 mm
Prędkość maksymalna 90 km/h
Typ tendra 16C1
Ciśnienie w kotle 14 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 105,4 m²
Powierzchnia przegrzewacza 37,2 m²
Powierzchnia rusztu 2,04 m²
Średnica cylindra 500 mm
Skok tłoka 660 mm
Średnica kół napędnych 1500 mm
Średnica kół tocznych 850 mm
[1]
Portal Portal Transport szynowy

Oi2 - niemiecki parowóz pasażerski produkowany w latach 1928–1940 dla kolei niemieckich.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowozy osobowe Baureihe 24 zostały zaprojektowane do prowadzenia pociągów pasażerskich na liniach lokalnych[2]. Pierwsza lokomotywa została przekazana w lutym 1928 roku[3]. Wyprodukowano 95 parowozów na zamówienie kolei niemieckich[1]. Kursowały z lokalnymi pociągami pasażerskimi na lokalnych liniach podgórskich w Bawarii oraz Wirtembergii[4]. Znaczna część lokomotyw tej serii została skoncentrowana w czasie II Wojny Światowej na Pomorzu i w Prusach Wschodnich. To właśnie z tych terenów pochodziły parowozy oznaczone na PKP serią Oi2[5]. Po drugiej wojnie światowej 34 lokomotywy parowe były eksploatowane przez Polskie Koleje Państwowe do prowadzenia pociągów pasażerskich oraz towarowych[6]. Ostatni parowóz został skreślony z inwentarza parowozowni Zajączkowo Tczewskie w październiku 1976 roku oraz zachowany jako pomnik techniki[7]. Na kolejach zachodnioniemieckich w parowozach zamontowano wiatrownice Wittego[8]. W krajach niemieckich parowozy kursowały na liniach kolejowych do 1972 roku[4]. Kilka niemieckich parowozów zachowano jako eksponaty zabytkowe[1]. W 1932 roku wyprodukowano dwa parowozy z kotłami wysokociśnieniowymi (24 069 i 24 070)[5][3]. Do parowozu produkowano kocioł parowy z przegrzewaczem. Zastosowano zawór bezpieczeństwa systemu Ackermanna oraz podgrzewacz powierzchniowy Knorra umieszczony przed kominem. Parowóz posiadał wiatrownice Wagnera i system ogrzewania do pociągów pasażerskich. Do hamowania lokomotywy został zainstalowany hamulec ciśnieniowy Knorra. Dodatkowo za kominem parowozu zamontowany został dzwon parowy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Roman Witkowski. Parowóz serii Oi2. „Świat Kolei”. 02/2000, s. 12-15. EMI-PRESS. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  2. Paweł Terczyński: Atlas parowozów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2003, s. 68. ISBN 83-901902-8-1.
  3. a b Herrn Neumann. Personenzuglokomotiven der Baureihe 24. „Eisenbahn-Journal”. 05/1989, s. 41-49. Fürstenfeldbruck: Verlagsgruppe Bahn. ISSN 0171-3671. 
  4. a b Konrad Koschinski. Die Baureihe 24. „Eisenbahn-Journal”. 05/2016, s. 12-25. Fürstenfeldbruck: Verlagsgruppe Bahn. ISSN 0171-3671. 
  5. a b Hansjurgen Wenzel, Die Baureihe 24, 2004, ISBN 3-88255-124-0.
  6. Arkadiusz Lubka. Parowóz osobowy serii Oi2. „Świat Kolei”. 05/2011, s. 58-59. EMI-PRESS. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  7. Paweł Terczyński. Parowóz Oi2-29. „Świat Kolei”. 01/2000, s. 21. EMI-PRESS. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  8. Martin Knaden. Einheitslok der BR 24. „Modelleisenbahn”. 02/2003, s. 20-21. Nürnberg: MIBA-Verlag. ISSN 1430-886X.