OKl101

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
OKl101
Ilustracja
Niemiecka lokomotywa 75 515
Producent Sächsische Maschinenfabrik, Chemnitz
Lata budowy 1911-1921
Układ osi 1'C1'
Wymiary
Masa pustego parowozu 60,1 t
Masa służbowa 76,7 t
Długość 12 415 mm
Rozstaw osi skrajnych 8700 mm
Średnica kół napędnych 1590 mm
Średnica kół tocznych 1065 mm
Napęd
Trakcja parowa
Ciśnienie w kotle 12 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 122,3 m²
Powierzchnia przegrzewacza 36,2 m²
Powierzchnia rusztu 2,30 m²
Średnica cylindra 550 mm
Skok tłoka 600 mm
Parametry eksploatacyjne
Moc znamionowa 723 kW
Prędkość konstrukcyjna 75 km/h
Portal Portal Transport szynowy

OKl101 – polskie oznaczenie saksońskiego parowozu tendrzaka osobowego serii XIV HT.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowozy serii XIV HT produkowano w latach 1911-1921, początkowo dla kolei saksońskich Königlich Sächsische Staatseisenbahnen. Parowozy prowadziły pociągi pasażerskie. Ogółem powstało 106 sztuk: 95 w latach 1911-1918, w kilku nieznacznie różniących się seriach, po czym jeszcze 11 sztuk w 1921 roku, już dla kolej niemieckich[1]. Nosiły one pierwotnie numery od 1801 do 1906. Po przejęciu przez koleje niemieckie Deutsche Reichsbahn przemianowano je na serię (Baureihe) 755, z numerami od 75 501 do 75 588[1]. Większość lokomotyw służbę w Niemczech zakończyła pod koniec lat 60. XX w., ostatnia została wycofana w 1977 roku. Dwie zachowano do celów muzealnych (75 501 i 75 515)[1].

Po I wojnie światowej PKP eksploatowały 11 parowozów saksońskich oznakowanych jako OKl101. Parowozy prowadziły pociągi pasażerskie na południu i w centralnej Polsce. Parowozy eksploatowane w polskich oraz francuskich kolejach w czasie II wojny światowej były eksploatowane na terenie Generalnego Gubernatorstwa, po wojnie były eksploatowane przez koleje niemieckie[2].

Po zakończeniu II wojny światowej na PKP powrócił jeden parowóz OKl101, który zakończył służbę w 1949 roku[3] (według niektórych publikacji, do Polski powróciły ogółem 3 lokomotywy[4]).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Manfred Weisbrod: Sachsen-Report Bd. No 4. Güterzuglokomotiven und Tender der K.S.St.E.B., Hermann Merker Verlag, 1996, ​ISBN 3-89610-001-7​, s. 60-65 (niem.).
  2. Klaus Eckert: 1000 lokomotyw. Ożarów Mazowiecki: Firma Ksiegarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk – Inwestycje, 2007. ISBN 978-83-7512-297-8.
  3. Paweł Terczyński: Atlas parowozów. Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, Poznań 2003, ​ISBN 83-901902-8-1​. s. 94.
  4. Jan Piwowoński: Parowozy kolei polskich, WKiŁ, Warszawa 1978, s. 230.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]