Pn11

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pn11
Producent Floridsdorf, BMMF
Lata budowy 1908
Układ osi 1'C2'
Masa służbowa 138,6 t
Długość parowozu 13 137 mm
Długość z tendrem 21 530 mm
Wysokość 4510 mm
Prędkość maksymalna 100 km/h
Ciśnienie w kotle 15 atm
Średnica kół napędnych 2140 mm
Średnica kół tocznych 1034 mm
Portal Portal Transport szynowy

Pn11 – polskie oznaczenie parowozu pospiesznego austro-węgierskiej serii kkStB 210.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowozy kkStB serii 210 zbudowano jedynie w liczbie 11 egzemplarzy. Po zakończeniu I wojny światowej 9 trafiło do Polski. Oznaczono je serią PKP Pn11 i numerami inwentarzowymi od Pn11-1 do Pn11-9. Służyły do prowadzenia pociągów pospiesznych na południu Polski.

Po 17 września 1939 najpewniej 6 zdobycznych parowozów Pn11 przejął Ludowy Komisariat Transportu (NKPS) ZSRR. Otrzymały oznaczenie Пн11. Po agresji III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 siły niemieckie zdobyły owe 6 egzemplarzy parowozów Пн11, które przemianowano na serię Baureihe 16.05 z numerami inwentarzowymi od 16.051 do 16.056.

Po II wojnie światowej rewindykowano z Czechosłowacji, Austrii i Niemiec 6 parowozów Pn-11, które otrzymały odmienne niż w 20-leciu międzywojennym numery inwentarzowe (w zakresie Pn11-1 do Pn11-6). Zakończyły one służbę w PKP w 1950.

Niektóre egzemplarze podobnych parowozów Pn12 zostały błędnie przypisane do serii Pn11 po II wojnie światowej, jak Pn11-7 do Pn11-12. Oznaczenia poprawiono dopiero w ostatnich dwóch latach ich służby.

Egzemplarz kkStB 210.05, czyli PKP Pn11-4, pozostał w ZSRR jako Пн11-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]