Oc1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oc1
parowóz  serii P3.1. (Oc1)
parowóz serii P3.1. (Oc1)
Producent B.M.A.G., Henschel, Union, Grafenstaden, Vulcan, Borsig, Hanomag, Hartmann, Schichau
Lata budowy 1884-1907
Układ osi 1B (1B n2)
Masa służbowa 36,7 t (65,2 t z tendrem)[1]
Długość z tendrem 14 790 mm[1] - 15 248 mm[2] (różne tendry)
Rozstaw osi skrajnych 4500 mm[1]
Maksymalna
siła pociągowa
5100 kg[1]
Prędkość maksymalna 90 km/h[2]
Typ tendra 11 Cl
Ciśnienie w kotle 12 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 101,9 m²[2] (95,3 m²[1])
Powierzchnia rusztu 1,88 m²
Średnica cylindra 400 mm
Skok tłoka 560 mm
Średnica kół napędnych 1750 mm
Średnica kół tocznych 1150 mm
Portal Portal Transport szynowy

Oc1 – polskie oznaczenie pruskiego parowozu osobowego serii P31.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowozy serii P31 produkowane dla kolei pruskich KPEV w latach 1884–1897 przez kilka fabryk, jako znormalizowany typ, w ilości 695 sztuk[2]. Łącznie wyprodukowano 783 sztuki - dalsze 88 lokomotyw dla innych kolei niemieckich[2], w tym 41 dla kolei meklemburskich w latach 1888-1907, oznaczane tam jako typ VI. Pod koniec XIX wieku parowozy te obsługiwały ruch pasażerski na drugorzędnych liniach. Po 1910 r. zaczęły być wycofywane z użytku na rzecz parowozów, które posiadały większą moc. Po I wojnie światowej polskie koleje przejęły 13 maszyn tego typu, które uzyskały oznaczenie Oc1[1]. Parowozy funkcjonowały na polskich torach w okresie międzywojennym, ale po II wojnie światowej już nie (rejestry PKP nie wykazały maszyn tego typu).

Niemieckie koleje DRG po I wojnie światowej użytkowały jedynie 22 lokomotywy meklemburskie P31, oznaczone serią 3473 (numery 34 7301 do 7308 i 34 7351 do 7364)[2].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • pojemność skrzyni na wodę – 10,5 m³
  • pojemność skrzyni na węgiel – 4 t
parowóz P3.1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Jan Piwowoński, Parowozy kolei polskich, Warszawa: WKiŁ, 1978, ss. 133, 153.
  2. a b c d e f Horst J. Obermayer, Taschenbuch deutsche Dampflokomotiven. Regelspur, Stuttgart: Franckh-Kosmos, 1991, ​ISBN 3-440-06341-0​, s. 82