Raw Air 2019

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Raw Air 2019
2018 2020
Data 8–17 marca 2019
Miejsce rozpoczęcia Oslo
Miejsce zakończenia Vikersund
Organizator Oslo, Lillehammer, Trondheim, Vikersund (Norwegia)
Liczba konkurencji 10
Zwycięzcy
I miejsce Japonia Ryōyū Kobayashi
II miejsce Austria Stefan Kraft
III miejsce Norwegia Robert Johansson

Raw Air 2019 – trzecia edycja turnieju Raw Air,odbywająca się w dniach 8–17 marca 2019 r. na skoczniach w Norwegii w ramach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Tytułu bronił Kamil Stoch, ostatecznie jednak cały cykl wygrał Japończyk Ryōyū Kobayashi

Do klasyfikacji generalnej turnieju były zaliczane wyniki wszystkich serii konkursowych i prologów (serii kwalifikacyjnych do zawodów indywidualnych). Łącznie zaplanowano 4 prologi oraz 4 konkursy indywidualne i 2 drużynowe – impreza składała się łącznie z 16 serii. Zasady przeprowadzania konkursów w ramach Raw Air były takie same, jak podczas innych zawodów Pucharu Świata.

Impreza rozpoczęła się 8 marca 2019 r. kwalifikacjami (prologiem) do pierwszego konkursu indywidualnego w Oslo na skoczni Holmenkollbakken, 9 marca odbył się konkurs drużynowy, a 10 marca konkurs indywidualny. Następnie skoczkowie przenieśli się do Lillehammer, na skocznię Lysgårdsbakken gdzie w dniach 12–13 marca odbyły się prolog i zawody indywidualne, zaś 14–15 marca rywalizowali w Trondheim na skoczni Granåsen, gdzie również rozegrano prolog i konkurs indywidualny. Turniej zakończył się na skoczni mamuciej w Vikersund, na której 15 marca odbył się prolog, dzień później konkurs drużynowy, natomiast ostatniego dnia rywalizacji, 18 marca, zawodnicy brali udział w finałowym konkursie indywidualnym.

Skocznie[edytuj | edytuj kod]

W tabeli podano rekordy skoczni obowiązujące przed rozpoczęciem Raw Air 2019 lub ustanowione w trakcie jego trwania (wyróżnione wytłuszczeniem).

Zdjęcie Nazwa skoczni Miejscowość K HS Rekord skoczni
Odległość Rekordzista Data
Holmenkollbakken 14 march 2010.JPG Holmenkollbakken Norwegia Oslo K-120 HS 134 144,0 m Norwegia Robert Johansson 09.03.2019
Lysgård.JPG Lysgårdsbakken Norwegia Lillehammer K-123 HS 140 146,0 m Szwajcaria Simon Ammann 05.12.2009
Granåsen Skijump Arena.JPG Granåsen Norwegia Trondheim K-124 HS 138 146,0 m Polska Kamil Stoch 15.03.2018
Ski flying Vikersund 2011.jpg Vikersundbakken Norwegia Vikersund K-200 HS 240 253,5 m Austria Stefan Kraft 18.03.2017

Przed turniejem[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednio przed turniejem odbyły się Mistrzostwa Świata w Seefeld (Austria). Złote medale w konkursie indywidualnym zdobyli Dawid Kubacki (skocznia normalna) i Markus Einsenbichler (skocznia duża), srebrne medale odpowiednio Karl Geiger i Kamil Stoch, a brązowe medale zdobyli Killian Peier i Stefan Kraft[1][2].

Klasyfikacja Pucharu Świata i Pucharu Narodów przed rozpoczęciem turnieju[edytuj | edytuj kod]

Przed rozpoczęciem Raw Air rozegrano 22 konkursów indywidualnych oraz cztery konkursy drużynowe zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata mężczyzn. Najwięcej zwycięstw w zawodach indywidualnych odniósł Ryoyu Kobayashi, który triumfował jedenastokrotnie. Trzy konkursy wygrał Stefan Kraft. Dwa konkursy wygrali Karl Geiger i Kamil Stoch a po jednym konkursie wygrali Jewgienij Klimow, Johann André Forfang, Dawid Kubacki i Timi Zajc[3]. W klasyfikacji generalnej pierwsze miejsce zajmował Kobayashi z przewagą 475 punktów nad drugim Stochem i 603 punktów nad trzecim Kraftem[4].

W klasyfikacji Pucharu Świata w lotach narciarskich przewodził Kamil Stoch. Drugie miejsce zajmował Markus Einsenbichler, a trzecie Piotr Żyła[5].

W rozegranych przed Raw Air konkursach drużynowych w ramach Pucharu Świata dwa zwycięstwa odnieśli reprezentanci Polski, ponadto po razie wygrali Austriacy i Niemcy[3]. W klasyfikacji Pucharu Narodów na pierwszym miejscu plasowała się Polska, na drugim Niemcy ze stratą 416 punktów, a na trzecim Japończycy ze stratą 1276 punktów[4].

Niemcy zwyciężyli w rywalizacji drużynowej podczas Mistrzostw Świata w Seefeld, wyprzedzając zespoły Austrii i Japonii[6].

Zasady[edytuj | edytuj kod]

Każdy z konkursów indywidualnych w ramach Raw Air będzie poprzedzony prologiem, rozgrywanym na zasadach analogicznych do serii kwalifikacyjnych w ramach Pucharu Świata (lub Pucharu Świata w lotach w przypadku skoczni w Vikersund). Noty uzyskane w prologach będą wliczane do klasyfikacji łącznej Raw Air[7].

Zawody indywidualne i drużynowe zostaną przeprowadzane na takich samych zasadach, jak pozostałe konkursy w ramach Pucharu Świata. Podobnie jak w przypadku prologów, punkty zdobyte w poszczególnych seriach konkursowych będą zaliczane na poczet dorobku poszczególnych zawodników w klasyfikacji końcowej Raw Air. Ponadto – w przeciwieństwie do serii kwalifikacyjnych – za każdy z konkursów będą przyznawane także punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (zawody indywidualne), Pucharu Świata w lotach i Pucharu Narodów (zawody indywidualne i drużynowe)[7].

Skoki będą oceniane w taki sam sposób, jak podczas pozostałych zawodów Pucharu Świata. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodnik będzie otrzymywał 60 punktów na skoczni dużej i 120 punktów na obiekcie do lotów; za każdy metr powyżej tej granicy będzie uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu na skoczni dużej i 1,2 punktu na obiekcie mamucim, zaś za każdy metr poniżej będzie odejmowane mu analogiczną liczbę punktów. Styl skoku i lądowania będzie podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy będą mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwóch skrajnych not (najwyższej i najniższej) nie będzie wliczana do noty łącznej zawodnika. Ponadto wpływ na ocenę końcową skoczka będzie miał przelicznik za prędkość i kierunek wiatru oraz za ewentualną zmianę długości najazdu. Jeżeli zawodnik skakał z niższej belki startowej, będzie otrzymywał dodatkowe punkty, jeżeli skakał z wyższej – będzie miał odejmowane punkty. Dodatkowo jeżeli wiatr wiał z przodu skoczni, zawodnik będzie tracił punkty, gdyż dzięki temu będzie zyskiwał lepsze noszenie na nartach, zaś jeżeli wiatr wiał z tyłu skoczni, skoczkowi będzie przysługiwała odpowiednia bonifikata.

Współczynniki za siłę wiatru i belkę startową
Miejscowość Współczynnik belki Współczynnik wiatru przedniego Współczynnik wiatru tylnego
Oslo ±7,24 pkt / m –9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/s
Lillehammer ±7,56 pkt / m –9,90 pkt / m/s +11,99 pkt / m/s
Trondheim ±7,56 pkt / m –10,80 pkt / m/s +13,07 pkt / m/s
Vikersund ±8,64 pkt / m –14,40 pkt / m/s +17,28 pkt / m/s

Program zawodów[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość Dzień Konkurencja Początek (CET) Liczba uczestników
Oslo 8 marca Oficjalny trening 17:00
Prolog 19:30 74
9 marca Seria próbna odwołana
Konkurs drużynowy 14:30 10x4
10 marca Seria próbna 13:20
Konkurs indywidualny 14:30 49
Lillehammer 11 marca Oficjalny trening 15:15
Prolog 17:30 73
12 marca Seria próbna 16:00
Konkurs indywidualny 17:00 50
Trondheim 13 marca Oficjalny trening 15:30
Prolog 17:40 66
14 marca Seria próbna 16:00
Konkurs indywidualny 17:00 50
Vikersund 15 marca Oficjalny trening 15:30
Prolog 17:30 66
16 marca Seria próbna 15:45
Konkurs drużynowy 17:00 10x4
17 marca Seria próbna 16:00
Konkurs indywidualny 17:00 40

Jury[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorem zawodów w ramach Raw Air był jednocześnie dyrektor Pucharu Świata Walter Hofer, a jego asystentem – Borek Sedlák.

Miejscowość Delegat techniczny Asystent

delegata technicznego

Kierownik zawodów Kontrola wyposażenia
Przed skokiem Po skoku
Oslo Finlandia Pekka Hyvärinen Austria Fritz Kock Norwegia Svein Granerud Słowenia Miran Tepeš Szwajcaria Sepp Gratzer
Lillehammer Finlandia Mika Jukkara Słowenia Marko Mlakar Norwegia Kristian Brenden
Trondheim Kanada Nikolay Petrov Norwegia Hroar Stjernen Norwegia Morten Solem
Vikersund Słowenia Aljosa Dolhar Niemcy Thomas Hasselberger Norwegia Ole Gunnar Fidjestøl
Sędzia Kraj Stanowisko na wieży sędziowskiej
Oslo Lillehammer Trondheim Vikersund
Prolog i Ind. Konkurs drużynowy Prolog i Ind. Prolog i Ind. Prolog i Ind. Konkurs drużynowy
Wolfgang Perktold  Austria A D C
Ryuichi Inoue  Japonia B C E
Jewgienij Washurin  Rosja C A B
Jong Seon Mun  Korea Południowa D B D
Inge Eriksrød  Norwegia E
Tom Normann  Norwegia A
Sabin Corboş  Rumunia A
Thomas Kuglitsch  Austria B
Jani Hyvärinen  Finlandia C
Bojan Jost  Słowenia D
Trond Bysveen  Norwegia E
Martino de Crignis  Włochy A B
Martin Rönningen  Norwegia B C
Christian Keler  Niemcy C D
Vadim Lisowski  Rosja D E
Christian Würsten  Szwajcaria E A

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 01.03.2019 - Seefeld (Austria) HS 109 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  2. 23.02.2019 - Innsbruck (Austria) HS 130 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  3. a b Puchar Świata 2018/2019 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  4. a b c d Puchar Świata 2018/2019. Klasyfikacja po konkursie: 17.02.2019, Willingen HS 145 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  5. a b Puchar Świata 2018/2019. Klasyfikacja po konkursie: 03.02.2019, Oberstdorf HS 235 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  6. 24.02.2019 - Innsbruck (Austria) HS 130 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2019-03-07].
  7. a b O turnieju Raw Air (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2018-03-09].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Brane są pod uwagę wyłącznie występy w konkursie głównym.
  2. Suma liczby konkursów drużynowych z udziałem danej reprezentacji oraz zawodów indywidualnych (głównych), w których wystąpił co najmniej jeden przedstawiciel danego państwa.