Andreas Wellinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andreas Wellinger
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1995
Traunstein
Klub SC Ruhpolding
Debiut w PŚ 24 listopada 2012 w Lillehammer (5. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 24 listopada 2012 w Lillehammer (5. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 9 grudnia 2012 w Krasnej Polanie (3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 16 stycznia 2014 w Wiśle
Rekord życiowy 245,0 m na Vikersundbakken w Vikersund (18 marca 2017)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Soczi 2014 duża druż.
Złoto Pjongczang 2018 normalna
Srebro Pjongczang 2018 duża
Srebro Pjongczang 2018 duża druż.
Mistrzostwa świata
Złoto Lahti 2017 norm. druż. miesz.
Srebro Lahti 2017 normalna
Srebro Lahti 2017 duża
Mistrzostwa świata w lotach
Srebro Tauplitz 2016 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Ałmaty 2015 indywidualnie
Srebro Ałmaty 2015 drużynowo
Brąz Liberec 2013 drużynowo
Igrzyska olimpijskie młodzieży
Złoto Innsbruck 2012 drużynowo
Puchar Świata w lotach narciarskich
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2016/2017
Turniej Czterech Skoczni
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2017/2018
Raw Air
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2017
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2013
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2016

Andreas Wellinger (ur. 28 sierpnia 1995 w Traunstein[2]) – niemiecki skoczek narciarski, reprezentant klubu SC Ruhpolding, członek kadry narodowej. Dwukrotny mistrz olimpijski: indywidualny na normalnej skoczni z 2018 i drużynowy z 2014, a także srebrny medalista indywidualnie na skoczni dużej i w drużynie z 2018. Mistrz świata w drużynie mieszanej oraz dwukrotny indywidualny srebrny medalista z 2017, drużynowy srebrny medalista Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2016. Zwycięzca Letniego Grand Prix 2013 i drugi zawodnik z 2016. Drużynowy złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2012. Indywidualny wicemistrz świata juniorów z 2015, drużynowy srebrny medalista z 2015 oraz brązowy z 2013. Medalista mistrzostw kraju.

Spis treści

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Lata 2010–2012[edytuj | edytuj kod]

Początkowo uprawiał kombinację norweską. We wrześniu i październiku 2010 wystartował w zawodach Alpen Cup. Zajmował w nich miejsca w czwartej i piątej dziesiątce[3].

W zawodach międzynarodowych w skokach narciarskich zadebiutował 16 lipca 2011 roku, startując w konkursie FIS Cup w austriackim Villach. Dzień później zdobył pierwsze punkty, zajmując 23. miejsce. Wziął udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2012, w których zajął 4. miejsce indywidualnie, a także zdobył złoty medal w drużynie. W tym samym sezonie zadebiutował w zawodach Pucharu Kontynentalnego, w których pierwsze punkty zdobył 19 lutego 2012 w Oslo po zajęciu 21. miejsca[4].

Sezon 2012/2013[edytuj | edytuj kod]

W 2012 wystartował w sześciu konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego. W pięciu z nich znalazł się w czołowej dziesiątce, z czego w trzech stanął na podium, a 8 września w Lillehammer odniósł zwycięstwo. Wystąpił również w Letnim Grand Prix. Najwyższe w sezonie, 26. miejsce zajął w Hakubie 26 sierpnia 2012[5]. Na Mistrzostwach Niemiec 2012 zdobył złoty medal w konkursie drużynowym, w którym reprezentował Bawarię[6].

Został powołany przez trenera Wernera Schustera na inaugurujące Puchar Świata zawody w Lillehammer[7]. W swoim debiucie w Pucharze Świata ukończył zawody na 5. miejscu, po pierwszej serii zajmując pozycję lidera[8]. 9 grudnia na próbie przedolimpijskiej w Krasnej Polanie po raz pierwszy w karierze stanął na podium indywidualnych zawodów najwyższej rangi, zajmując 3. miejsce ze stratą 9,7 pkt do zwycięzcy – Andreasa Koflera[9]. Tydzień później w szwajcarskim Engelbergu po raz kolejny stanął na podium, zajmując drugie miejsce. Poza tym jeszcze kilkukrotnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce[5]. 61. Turniej Czterech Skoczni ukończył na 9. miejscu w klasyfikacji generalnej[10].

Wystąpił na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2013 w Libercu. Indywidualnie zajął 5. miejsce[5], a w zawodach drużynowych zdobył brązowy medal[11]. Po powrocie do startów w Pucharze Świata, w zawodach rozgrywanych w lutym i marcu, uzyskiwał gorsze rezultaty; najlepszym wynikiem Wellingera z tego okresu było 19. miejsce z Planicy[5]. Znalazł się w składzie reprezentacji Niemiec na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013 w Val di Fiemme, ostatecznie jednak nie wystąpił w nich w żadnym z konkursów[12][5]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w skokach narciarskich 2012/2013 znalazł się na 20. pozycji z 393 punktami[10].

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

28 lipca 2013 zajął drugie miejsce w konkursie w Hinterzarten, rozpoczynającym Letnie Grand Prix 2013. W kolejnych, rozgrywanych w sierpniu, zawodach indywidualnych odniósł dwa zwycięstwa w Wiśle i Courchevel oraz zajął trzecie miejsce w Einsiedeln. Stawał na podium również w zawodach drużynowych[13]. W tym momencie był zdecydowanym liderem klasyfikacji generalnej, z ponad stoma punktami przewagi nad drugim Kamilem Stochem[14]. W sześciu kolejnych zawodach LGP, rozgrywanych w Azji nie brał udziału[15]. W zamykającym sezon letni konkursie w Klingenthal Wellinger odniósł kolejne zwycięstwo[13] i mimo występu w mniej niż połowie konkursów wygrał cały cykl, wyprzedzając o 21 punktów Jerneja Damjana[16].

Starty w sezonie 2013/2014 Pucharu Świata rozpoczął dwukrotnym zajęciem drugiego miejsca w zawodach w Klingenthal – w konkursie mieszanym oraz indywidualnie. Po kilku słabszych wynikach po raz drugi na podium stanął 22 grudnia w Engelbergu, również zajmując drugą pozycję[13]. 16 stycznia 2014 w Wiśle odniósł pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w konkursie Pucharu Świata. W lutym w Willingen dwukrotnie zajął miejsce w pierwszej dziesiątce. Został zgłoszony do występu w zawodach skoków narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi. 9 lutego zajął 6. pozycję w konkursie na skoczni normalnej, a 6 dni później był 45. na skoczni dużej[13]. 17 lutego zdobył złoty medal olimpijski w konkursie drużynowym, w którym reprezentował Niemcy wraz z Andreasem Wankiem, Marinusem Krausem i Severinem Freundem. Oddał w nim skoki na odległość 133 oraz 134,5 m[17].

Podobnie jak rok wcześniej, pod koniec sezonu 2013/14 Wellinger osiągał gorsze rezultaty. W ośmiu ostatnich konkursach indywidualnych czterokrotnie zajmował miejsca poza czołową trzydziestką. Najwyżej znalazł się na 11. miejscu, 4 marca w Kuopio[13]. 601 punktów uzyskanych w trakcie całego sezonu pozwoliło mu zająć w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 9. pozycję[10].

Sezon 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

W Letnim Grand Prix 2014 wystąpił w czterech konkursach, najwyższą, trzecią, pozycję zajmując 26 lipca w Wiśle[18]. Na Mistrzostwach Niemiec 2014 zdobył złoty medal w konkursie drużynowym[19].

Podczas inaugurujących sezon 2014/2015 Pucharu Świata konkursów w Klingenthal zajął 3. miejsce indywidualnie, a wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył zwycięstwo w konkursie drużynowym[18]. Podczas drugiego weekendu w zawodach Pucharu Świata na Rukatunturi w Finlandii miał poważny upadek. W rozgrywanych przy silnym wietrze zawodach stracił równowagę w początkowej fazie lotu i spadł ze sporej wysokości na zeskok. Nie stracił przytomności, ale skocznię opuścił na noszach[20]. Zdaniem trenera reprezentacji Niemiec Wernera Schustera upadek Wellingera wynikał ze zbyt szybkiego odbicia się z progu połączonego z trudnymi warunkami na skoczni[21]. Późniejsze badania wykazały, że konieczna będzie operacja barku, którą przeprowadzono w specjalistycznej klinice w Innsbrucku[22].

W lutym 2015 Wellinger powrócił do startów. W swoich pierwszych startach po kontuzji zdobył srebrne medale w zawodach indywidualnych, a następnie drużynowych na Mistrzostwach Świata Juniorów 2015. Został powołany na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015. W konkursie indywidualnym na skoczni normalnej zajął 11. miejsce, a w pozostałych nie wystąpił z powodu problemów zdrowotnych niezwiązanych z poprzednią kontuzją[18][23]. Wystartował natomiast w marcowych konkursach Pucharu Świata, zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce[18]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2014/2015 Wellinger zajął w cyklu 35. pozycję ze 137 punktami[10].

Sezon 2015/2016[edytuj | edytuj kod]

Wystąpił w pięciu konkursach indywidualnych Letniego Grand Prix 2015. Zajmował w nich pozycje w pierwszej i drugiej dziesiątce, najwyższą – 4. – we wrześniu w Hinzenbach. Dwukrotnie stawał na podium w konkursach drużynowych[24]. Na Mistrzostwach Niemiec 2015 zdobył srebrny medal indywidualnie i złoty w drużynie[25][26].

Sezon 2015/2016 Pucharu Świata rozpoczął od zwycięstwa w konkursie drużynowym oraz 6. pozycji w zawodach indywidualnych w Klingenthal. W kolejnych zawodach cyklu rozgrywanych w grudniu i styczniu zajmował naprzemiennie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany indywidualnie został 10 stycznia 2016 w Willingen, zajmując 5. miejsce, zaś dzień wcześniej odniósł drugie zwycięstwo w konkursie drużynowym. W połowie stycznia wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016, zajmując 14. miejsce indywidualnie, a także zdobywając, wraz z Stephanem Leyhe, Richardem Freitagiem i Severinem Freundem, srebrny medal w zawodach drużynowych[24].

W konkursach rozgrywanych w lutym i marcu notował gorsze wyniki niż w poprzednich miesiącach. Tylko raz ukończył konkurs indywidualny w pierwszej dziesiątce (28 lutego w Ałmaty), natomiast kilkukrotnie zajmował miejsca poza trzydziestką. Nie wystąpił w kończących Puchar Świata konkursach w Planicy[24]. W całym cyklu zajął 17. pozycję z 408 punktami[10].

Sezon 2016/2017[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie stawał na podium zawodów indywidualnych Letniego Grand Prix 2016, zwyciężając w Hinterzarten oraz zajmując 3. miejsce w Wiśle i Hakubie. W trzech innych konkursach również zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce[27]. 351 punktów pozwoliło Wellingerowi zająć drugie miejsce w klasyfikacji generalnej cyklu, ze stratą 229 punktów do Macieja Kota[28]. Podobnie jak rok wcześniej, na Mistrzostwach Niemiec 2016 zdobył srebro w zawodach indywidualnych i złoto w drużynie[29][30].

Sezon 2016/2017 Pucharu Świata rozpoczął 22. miejscem w Kuusamo. W grudniowych zawodach indywidualnie najwyżej sklasyfikowany był na 10. pozycji w Lillehammer, do połowy stycznia zawody kończył najczęściej w drugiej i trzeciej dziesiątce. Począwszy od konkursu w Wiśle 14 stycznia 2017, gdzie był trzeci, Wellinger zaczął regularnie zajmować miejsca w ścisłej czołówce. W kolejnym tygodniu w Zakopanem zwyciężył w zawodach drużynowych i był drugi indywidualnie. 29 stycznia w Willingen odniósł drugie w karierze zwycięstwo w konkursie indywidualnym Pucharu Świata. W sześciu lutowych konkursach rozgrywanych w Oberstdorfie, Sapporo i Pjongczangu był czterokrotnie drugi, raz trzeci i raz czwarty[27].

Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017 zdobył srebrne medale w zawodach indywidualnych zarówno na skoczni normalnej, jak i na dużej, w obu przypadkach przegrywając jedynie ze Stefanem Kraftem. W konkursie drużyn mieszanych wywalczył, wraz z Cariną Vogt, Markusem Eisenbichlerem i Svenją Würth, złoty medal, zaś drużynowy konkurs mężczyzn ukończył na 4. pozycji. Również w konkursach Raw Air 2017 stawał na podium, indywidualnie zajmując 2. miejsce w Oslo i 3. w Trondheim[27]. Przed ostatnią serią w Vikersund prowadził w konkursie i całym turnieju, ale po bardzo krótkim skoku zakończył zawody na 18., a Raw Air na 3. pozycji[31]. Podczas kończącego sezon weekendu w Planicy zajmował drugie miejsca[27]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 4. pozycję z dorobkiem 1161 punktów, zaś Puchar Świata w lotach narciarskich 2016/2017 ukończył na 2. miejscu z 333 punktami[10].

Sezon 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

W Letnim Grand Prix 2017 wystartował w trzech konkursach, raz stając na podium – zajął 2. miejsce w Klingenthal[32]. Na Mistrzostwach Niemiec 2017 zdobył złoty medal w konkursie indywidualnym[33].

W pierwszych konkursach Pucharu Świata 2017/2018 regularnie zajmował miejsca w najlepszej dziesiątce. 26 listopada 2017 w Kuusamo zajął 3. pozycję, 3 grudnia w Niżnym Tagile był 1., tym samym odnosząc trzecie w karierze zwycięstwo w tym cyklu, a 10 grudnia w Titisee Neustadt zajął 2. miejsce. Dwa austriackie konkursy 66. Turnieju Czterech Skoczni ukończył na 3. pozycji[32], a w klasyfikacji generalnej całego turnieju znalazł się na 2. miejscu[10]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, zajmując 7. miejsce indywidualnie i 4. w drużynie. 28 stycznia 2018 był 2. w konkursie Pucharu Świata w Zakopanem[32].

Wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie zdobył złoty medal w konkursie na skoczni normalnej, w którym awansował z 5. pozycji w drugiej serii, a także srebrny na skoczni dużej, gdzie przegrał jedynie z Kamilem Stochem. W zawodach drużynowych, startując wraz z Karlem Geigerem, Stephanem Leyhe i Richardem Freitagiem, również zdobył srebrny medal. W zawodach Pucharu Świata rozgrywanych po igrzyskach uzyskiwał gorsze wyniki niż we wcześniejszych miesiącach, indywidualnie tylko raz zajmując pozycję w najlepszej dziesiątce[32]. W klasyfikacji generalnej cyklu na koniec sezonu znalazł się na 6. miejscu z 828 punktami[10].

Sezon 2018/2019[edytuj | edytuj kod]

Na rozgrywanych w lipcu 2018 mistrzostwach Niemiec zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym[34]. W czterech występach w Letnim Grand Prix 2018 najwyżej klasyfikowany był na 22. miejscu[35].

25 listopada 2018 zajął 2. pozycję w konkursie Pucharu Świata w Kuusamo, a dzień wcześniej był 9. Mimo regularnych startów poza tymi zawodami w sezonie 2018/2019 Pucharu Świata nie zajął żadnych miejsc w najlepszej dziesiątce, najwyżej klasyfikowanym będąc, dwukrotnie, na 11. miejscu[35]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 18. pozycji z 371 punktami[10]. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019 wystąpił jedynie w konkursie indywidualnym na skoczni dużej, w którym zajął 32. miejsce[35].

W czerwcu 2019 podczas treningu doznał zerwania więzadła krzyżowego przedniego w prawym kolanie[36].

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana 6. miejsce (K-95), 45. miejsce (K-125)
2018 Korea Południowa Pjongczang złoty medal (K-98), srebrny medal (K-125)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2014 Rosja Soczi/Krasnaja Polana złoty medal[a]
2018 Korea Południowa Pjongczang srebrny medal[b]

Starty A. Wellingera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
6. 9 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 101,5 m 257,1 pkt 20,9 pkt Kamil Stoch
45. 15 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 117,0 m 96,6 pkt 182,1 pkt Kamil Stoch
1.Gold medal.svg 17 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[a] 133,0 m 134,5 m 1041,1 pkt (257,1 pkt)
1.Gold medal.svg 10 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 104,5 m 113,5 m 259,3 pkt
2.Silver medal.svg 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 135,5 m 142,0 m 282,3 pkt 3,4 pkt Kamil Stoch
2.Silver medal.svg 19 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[b] 140,0 m 134,5 m 1075,7 pkt (284,2 pkt) 22,8 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2015 Szwecja Falun 11. miejsce (K-90), nie wystartował (K-120)[37]
2017 Finlandia Lahti srebrny medal (K-90), srebrny medal (K-116)
2019 Austria Seefeld/Innsbruck 32. miejsce (K-120)

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2017 Finlandia Lahti złoty medal (drużyna mieszana/K-90)[c], 4. miejsce (K-116)[d]

Starty A. Wellingera na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
11. 21 lutego 2015 Szwecja Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 91,0 m 90,5 m 226,0 pkt 26,7 pkt Rune Velta
DNS 26 lutego 2015 Szwecja Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. Nie wystartował. Severin Freund
2.FIS silver medal.png 25 lutego 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 96,5 m 100,0 m 268,7 pkt 2,1 pkt Stefan Kraft
1.FIS gold medal.png 26 lutego 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix.[c] 99,0 m 98,0 m 1035,5 pkt (276,2 pkt)
2.FIS silver medal.png 2 marca 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 127,5 m 129,0 m 278,0 pkt 1,3 pkt Stefan Kraft
4. 4 marca 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[d] 130,5 m 119,0 m 1052,9 pkt (276,1 pkt) 51,3 pkt Polska
32. 23 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 119,5 m 103,1 pkt 176,3 pkt Markus Eisenbichler

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2014 Czechy Harrachov 13. miejsce
2016 Austria Tauplitz 14. miejsce
2018 Niemcy Oberstdorf 7. miejsce

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2016 Austria Tauplitz srebrny medal[e]
2018 Niemcy Oberstdorf 4. miejsce[f]

Starty A. Wellingera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
13. 14–15 marca 2014 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 179,0 m 178,0 m [g] [g] 337,1 pkt 53,9 pkt Severin Freund
14. 15–16 stycznia 2016 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 200,0 m 205,0 m 211,5 m [g] 520,0 pkt 120,1 pkt Peter Prevc
2.FIS silver medal.png 17 stycznia 2016 Austria Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż.[e] 196,0 m 193,0 m 1357,3 pkt (320,3 pkt) 110,4 pkt Norwegia
7. 19–20 stycznia 2018 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 206,0 m 207,0 m 213,0 m [g] 599,7 pkt 52,3 pkt Daniel-André Tande
4. 21 stycznia 2018 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż.[f] 226,0 m 212,0 m 1581,2 pkt (402,2 pkt) 80,8 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2013 Czechy Liberec 5. miejsce
2015 Kazachstan Ałmaty srebrny medal

Drużynowo[edytuj | edytuj kod]

2013 Czechy Liberec brązowy medal[h]
2015 Kazachstan Ałmaty srebrny medal[i]

Starty A.Wellingera na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
5. 24 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 ind. 100,0 m 95,0 m 256,0 pkt 27,5 pkt Jaka Hvala
3.Bronze medal with cup.svg 26 stycznia 2013 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 druż.[h] 98,5 m 103,0 m 1038,5 pkt (273,5 pkt) 48,0 pkt Słowenia
2.Silver medal with cup.svg 5 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 99,0 m 101,0 m 269,4 pkt 0,5 pkt Johann André Forfang
2.Silver medal with cup.svg 7 lutego 2015 Kazachstan Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 druż.[i] 98,5 m 100,0 m 869,6 pkt (225,7 pkt) 23,7 pkt Norwegia

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2012/2013 20.
2013/2014 9.
2014/2015 35.
2015/2016 17.
2016/2017 4.
2017/2018 6.
2018/2019 18.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 16 stycznia 2014 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 127,0 m 128,5 m 262,8 pkt
2. 29 stycznia 2017 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,5 m 135,0 m 242,3 pkt
3. 3 grudnia 2017 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,0 m 133,5 m 275,7 pkt

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2012/2013 1 1 2
2013/2014 1 2 3
2014/2015 1 1
2015/2016
2016/2017 1 8 3 12
2017/2018 1 2 3 6
2018/2019 1 1
Suma 3 14 8 25

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 9 grudnia 2012 Rosja Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 100,0 m 102,5 m 261,6 pkt. 3. 9,7 pkt Andreas Kofler
2. 16 grudnia 2012 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,0 m 138,5 m 270,3 pkt 2. 3,4 pkt Gregor Schlierenzauer
3. 24 listopada 2013 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 132,8 pkt 2. 3,0 pkt Krzysztof Biegun
4. 22 grudnia 2013 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 129,5 m 270,8 pkt 2. 3,9 pkt Kamil Stoch
5. 16 stycznia 2014 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 127,0 m 128,5 m 262,8 pkt 1.
6. 23 listopada 2014 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 133,5 m 270,7 pkt 3. 5,7 pkt Roman Koudelka
7. 14 stycznia 2017 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 127,5 m 120,5 m 249,1 pkt 3. 18,9 pkt Kamil Stoch
8. 22 stycznia 2017 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 133,0 m 285,8 pkt 2. 1,6 pkt Kamil Stoch
9. 29 stycznia 2017 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 147,5 m 135,0 m 242,3 pkt 1.
10. 4 lutego 2017 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 234,5 m 222,5 m 434,8 pkt 2. 5,1 pkt Stefan Kraft
11. 5 lutego 2017 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 238,0 m 220,0 pkt 2. 12,6 pkt Stefan Kraft
12. 12 lutego 2017 Japonia Sapporo Ōkurayama K-123 HS-137 140,5 m 132,0 m 255,3 pkt 2. 7,4 pkt Kamil Stoch
13. 15 lutego 2017 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-140 136,0 m 136,0 m 279,8 pkt 2. 13,7 pkt Stefan Kraft
14. 16 lutego 2017 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 99,0 m 112,0 m 240,8 pkt 3. 15,4 pkt Maciej Kot
15. 12 marca 2017 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 133,5 m 127,0 m 258,6 pkt 2. 8,9 pkt Stefan Kraft
16. 16 marca 2017 Norwegia Trondheim Granåsen K-124 HS-140 133,0 m 141,5 m 289,6 pkt 3. 12,4 pkt Stefan Kraft
17. 24 marca 2017 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-225 235,0 m 235,0 m 480,4 pkt 2. 9,8 pkt Stefan Kraft
18. 26 marca 2017 Słowenia Planica Letalnica K-200 HS-225 238,5 m 236,2 pkt 2. 8,1 pkt Stefan Kraft
19. 26 listopada 2017 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 140,0 m 140,0 m 293,0 pkt 3. 8,4 pkt Jernej Damjan
20. 3 grudnia 2017 Rosja Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 132,0 m 133,5 m 275,7 pkt 1.
21. 10 grudnia 2017 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 139,5 m 126,0 pkt 2. 2,4 pkt Richard Freitag
22. 4 stycznia 2018 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 133,0 m 126,0 m 253,5 pkt 3. 16,6 pkt Kamil Stoch
23. 6 stycznia 2018 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 129,0 m 139,5 m 270,5 pkt 3. 5,1 pkt Kamil Stoch
24. 28 stycznia 2018 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 119,5 m 136,5 m 242,0 pkt 2. 3,6 pkt Anže Semenič
25. 25 listopada 2018 Finlandia Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 136,0 m 145,5 m 288,4 pkt 2. 22,0 pkt Ryōyū Kobayashi

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2012/2013
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Krasnaja Polana Krasnaja Polana Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
5 17 5 11 3 12 2 10 9 21 19 - 31 - - - - - - 28 35 32 43 20 38 19 - 393
Sezon 2013/2014
Klingenthal Kuusamo Lillehammer Lillehammer Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Falun Lahti Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
2 15 6 11 50 18 25 2 29 5 18 9 8 19 1 50 - - 8 10 51 18 20 11 32 31 43 28 601
Sezon 2014/2015
Klingenthal Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Niżny Tagił Niżny Tagił Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Vikersund Vikersund Lahti Kuopio Trondheim Oslo Oslo Planica Planica punkty
3 14 50 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 15 11 q 25 18 - - 137
Sezon 2015/2016
Klingenthal Lillehammer Lillehammer Niżny Tagił Niżny Tagił Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Zakopane Sapporo Sapporo Trondheim Vikersund Vikersund Vikersund Lahti Lahti Kuopio Ałmaty Ałmaty Wisła Titisee-Neustadt Planica Planica Planica punkty
6 20 7 13 10 34 9 15 14 6 15 5 19 11 27 27 45 q q 33 13 29 20 10 23 33 - - - 408
Sezon 2016/2017
Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Klingenthal HS140 Lillehammer HS138 Lillehammer HS138 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Wisła HS134 Wisła HS134 Zakopane HS134 Willingen HS145 Oberstdorf HS225 Oberstdorf HS225 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Pjongczang HS140 Pjongczang HS109 Oslo HS134 Trondheim HS140 Vikersund HS225 Planica HS225 Planica HS225 punkty
22 20 27 17 10 15 13 15 13 13 31 3 12 2 1 2 2 4 2 2 3 2 3 18 2 2 1161
Sezon 2017/2018
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS235 Zakopane HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Lahti HS130 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
9 3 4 1 2 6 6 10 11 3 3 15 2 5 10 8 15 13 22 36 q 16 828
Sezon 2018/2019
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS135 Predazzo HS135 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Willingen HS145 Willingen HS145 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS138 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
11 9 2 13 13 14 24 39 32 20 15 26 26 - 13 17 13 q 31 32 19 19 34 14 37 11 26 20 371
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2012/2013 9.
2013/2014 10.
2015/2016 12.
2016/2017 22.
2017/2018 2.
2018/2019 31.

Raw Air[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2017 3.
2018 19.
2019 33.

Willingen Five[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 5.
2019 19.

Planica 7[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 24.
2019 25.

Puchar Świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2012/2013 45.
2013/2014 12.
2015/2016 niesklasyfikowany
2016/2017 2.
2017/2018 26.
2018/2019 22.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2012 72.
2013 1.
2014 18.
2015 12.
2016 2.
2017 16.
2018 58.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 3 sierpnia 2013 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,5 m 132,5 m 281,8 pkt
2. 15 sierpnia 2013 Francja Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 131,5 m 131,5 m 310,4 pkt
3. 3 października 2013 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133 m 133,5 m 257,5 pkt
4. 30 lipca 2016 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 99,5 m 103,5 m 269,4 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 28 lipca 2013 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 105,0 m 104,5 m 244,9 pkt 2. 2,0 pkt Richard Freitag
2. 3 sierpnia 2013 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 132,5 m 132,5 m 281,8 pkt 1.
3. 15 sierpnia 2013 Francja Courchevel Tremplin du Praz K-120 HS-132 131,5 m 131,5 m 310,4 pkt 1.
4. 17 sierpnia 2013 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 114,5 m 114,0 m 259,4 pkt 3. 4,3 pkt Kamil Stoch
5. 3 października 2013 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 135,5 m 133 m 261,9 pkt 1.
6. 26 lipca 2014 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,5 m 131,5 m 392,0 pkt[j] 3. 23,2 pkt Peter Prevc
7. 23 lipca 2016 Polska Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 125,0 m 241,8 pkt 3. 8,5 pkt Maciej Kot
8. 30 lipca 2016 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 99,5 m 103,5 m 269,4 pkt 1.
9. 27 sierpnia 2016 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 122,0 m 127,5 m 239,6 pkt 3. 18,0 pkt Anders Fannemel
10. 3 października 2017 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 141,0 m 127,5 m 256,0 pkt 2. 6,4 pkt Dawid Kubacki
Andreas Wellinger podczas konferencji prasowej po zajęciu 2. miejsca w konkursie LGP w Klingenthal (2017)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu LGP 2018

2012
Wisła HS134 Courchevel HS132 Hinterzarten HS108 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
- - - 29 26 - - - 30 8
2013
Hinterzarten HS108 Wisła HS134 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Klingenthal HS140 punkty
2 1 1 3 - - - - - - 1 440
2014
Wisła HS134 Einsiedeln HS117 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
3 - 6 - - - - q 15 116
2015
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS106 Czajkowskij HS140 Ałmaty HS140 Ałmaty HS140 Hinzenbach HS94 punkty
6 5 17 7 - - - - - - 4 185
2016
Courchevel HS132 Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
7 3 1 - 3 9 - - 4 15 351
2017
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
19 - - - - - - 4 2 142
2018
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Courchevel HS135 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS94 punkty
27 - 22 26 - - - - 41 18
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2011/2012 108.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2011/2012
Rovaniemi Rovaniemi Ałmaty Ałmaty Erzurum Erzurum Engelberg Engelberg Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Brotterode Brotterode Iron Mountain Oslo Oslo Oslo Wisła Wisła Predazzo Predazzo Kuopio Kuopio punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - 34 - 21 - - - - - - 10
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2012 7.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 8 września 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 121,5 m 130,5 m 236,3 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 10 sierpnia 2012 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 124,5 m 123,0 m 236,0 pkt 2. 4,9 pkt Tomaž Naglič
2. 11 sierpnia 2012 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 128,0 m 114,0 m 228,1 pkt 3. 20,4 pkt Jan Matura
3. 8 września 2012 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 121,5 m 130,5 m 236,3 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

2012
Stams Stams Kranj Kranj Krasnaja Polana Krasnaja Polana Kuopio Kuopio Lillehammer Lillehammer Czajkowski Czajkowski Klingenthal Klingenthal punkty
- - - - - - 2 3 1 10 - - 19 7 314
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Kombinacja norweska[edytuj | edytuj kod]

Alpen Cup[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Alpejskiego[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2010/2011
Liberec Liberec Oberstdorf Oberstdorf Seefeld Seefeld Hinterzarten Hinterzarten Kranj Kranj Chaux-Neuve Chaux-Neuve punkty
37 46 42 dnf - - - - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – zawodnik nie wystartował
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się DNF – zawodnik nie ukończył biegu
DNS – zawodnik nie wystartował do biegu

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Skład zespołu: Andreas Wank, Marinus Kraus, Andreas Wellinger, Severin Freund
  2. a b Skład zespołu: Karl Geiger, Stephan Leyhe, Richard Freitag, Andreas Wellinger
  3. a b Skład zespołu: Carina Vogt, Markus Eisenbichler, Svenja Würth, Andreas Wellinger
  4. a b Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Stephan Leyhe, Richard Freitag, Andreas Wellinger
  5. a b Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Richard Freitag, Severin Freund
  6. a b Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler, Richard Freitag
  7. a b c d Seria konkursowa została odwołana.
  8. a b Skład zespołu: Karl Geiger, Michael Dreher, Tobias Löffler, Andreas Wellinger
  9. a b Skład zespołu: Paul Winter, Martin Hamann, Sebastian Bradatsch, Andreas Wellinger
  10. W trakcie LGP, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Wellinger uzyskał w nich 126 m i notę 106,9 pkt. Kolejność startowa w nowym formacie zawodów (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-08-15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skoki Narciarskie – Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-03-21].
  2. Andreas Wellinger - Munzinger Biographie (niem.). munzinger.de. [dostęp 2018-02-17].
  3. WELLINGER Andreas - Athlete Information (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  4. WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2012 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  5. a b c d e WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2013 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  6. Adrian Dworakowski: Ekipa z Bawarii drużynowym Mistrzem Niemiec. skijumping.pl, 2012-10-06. [dostęp 2019-05-29].
  7. Tadeusz Mieczyński: Odmłodzony skład Niemców na Lillehammer. skijumping.pl, 2012-11-16. [dostęp 2012-11-24].
  8. Andrzej Mysiak: PŚ Lillehammer: Freund wyprzedził Morgensterna i Bardala, słaby występ Polaków. skokinarciaskie.pl, 2012-11-24. [dostęp 2012-11-24].
  9. Konstancja Suchanek: PŚ w Soczi: Kofler triumfuje, dobry występ Kubackiego i Kota!. skijumping.pl, 2012-12-09. [dostęp 2012-12-15].
  10. a b c d e f g h i WELLINGER Andreas - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  11. Tadeusz Mieczyński: MŚJ w Libercu: Słoweńcy najlepsi, Polacy ze srebrem!. skijumping.pl, 2013-01-26. [dostęp 2013-01-27].
  12. Anna Szczepankiewicz: Pierwsze nominacje na MŚ w Val di Fiemme. skijumping.pl, 2013-02-14. [dostęp 2013-05-06].
  13. a b c d e WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  14. Klasyfikacja po konkursie: 17.08.2013, Einsiedeln K-105. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-10-12].
  15. Calendar & Results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  16. Letnia Grand Prix 2013. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2013-10-12].
  17. Andrzej Mysiak: ZIO Soczi: Niemcy wygrywają, Polska najlepiej w historii!. skokinarciarskie.pl, 2014-02-17. [dostęp 2014-03-03].
  18. a b c d WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  19. Deutsche Meisterschaften Teamspringen – Adler Skistadion Hinterzarten Rothaus Schanze HS 108 – 07.09.2014 (niem.). sommerskispringen-hinterzarten.de, 2014-09-07. [dostęp 2018-04-27].
  20. Paweł Guzik: PŚ w Kuusamo: Kasai i Ammann na najwyższym stopniu podium!. skijumping.pl, 2014-11-29. [dostęp 2019-05-29].
  21. Aleksandra Kruc: Wellinger na badaniach, Niemca boli ramię. skokinarciarskie.pl, 2014-11-29. [dostęp 2015-01-18].
  22. Anna Szczepankiewicz: Andreas Wellinger po operacji. skijumping.pl, 2014-12-05. [dostęp 2019-08-19].
  23. Klaudia Kaźmierczak: Bez Wellingera w konkursie. skokinarciarskie.pl, 2015-02-26. [dostęp 2016-04-18].
  24. a b c WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  25. Deutsche Meisterschaft 2015 Skisprung Einzel – Garmisch-Partenkirchen – Samstag, 24. Oktober 2015 (niem.). rennmeldung.de, 2015-10-24. [dostęp 2018-04-27].
  26. Deutsche Meisterschaft 2015 Skisprung Team – Garmisch-Partenkirchen – 23. Oktober 2015 (niem.). rennmeldung.de, 2015-10-23. [dostęp 2018-04-27].
  27. a b c d WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  28. Klasyfikacja Letniego Grand Prix w sezonie 2016/2017. skijumping.pl. [dostęp 2016-10-30].
  29. David Siegel niespodziewanym mistrzem Niemiec. berkutschi.com, 2016-10-22. [dostęp 2018-04-27].
  30. Dominik Formela: Bawarczycy górą w Niemczech. skijumping.pl, 2016-10-21. [dostęp 2019-05-29].
  31. Dominik Formela: Raw Air w Vikersund: Kamil Stoch wygrywa na Vikersundbakken! Stefan Kraft zwycięzcą turnieju. skijumping.pl, 2017-10-04. [dostęp 2019-08-19].
  32. a b c d WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  33. Dominik Formela: Wellinger mistrzem Niemiec. skijumping.pl, 2017-10-05. [dostęp 2019-05-29].
  34. Dominik Formela: Bawarczycy najlepsi w Niemczech. skijumping.pl, 2018-07-14. [dostęp 2018-07-24].
  35. a b c WELLINGER Andreas - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-04-06].
  36. Dominik Formela: Bez Andreasa Wellingera w sezonie 2019/20!. skijumping.pl, 2019-06-07. [dostęp 2019-06-07].
  37. Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2015-02-26. [dostęp 2014-02-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]