ZSU-23-4MP Biała: Różnice pomiędzy wersjami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
Usunięta treść Dodana treść
m drobne techniczne, drobne redakcyjne
Hermod (dyskusja | edycje)
m lit.
Linia 39: Linia 39:
'''ZSU-23-4 Biała''' - polska modyfikacja radzieckiego zestawu plot [[ZSU-23-4]]. Projekt został opracowany w 2000 roku przez [[Ośrodek Badawczo Rozwojowy w Tarnowie]] przy współudziale 4 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Żurawicy i z wykorzystaniem systemów i urządzeń innych krajowych przedsiębiorstw przemysłu obronnego. Zatwierdzenie dokumentacji do produkcji seryjnej nastąpiło Orzeczeniem nr 165/TWL/05 z dnia 01.07.2005 roku, wprowadzony na wyposażenie Sił Zbrojnych RP rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP w grudniu 2005 roku.
'''ZSU-23-4 Biała''' - polska modyfikacja radzieckiego zestawu plot [[ZSU-23-4]]. Projekt został opracowany w 2000 roku przez [[Ośrodek Badawczo Rozwojowy w Tarnowie]] przy współudziale 4 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Żurawicy i z wykorzystaniem systemów i urządzeń innych krajowych przedsiębiorstw przemysłu obronnego. Zatwierdzenie dokumentacji do produkcji seryjnej nastąpiło Orzeczeniem nr 165/TWL/05 z dnia 01.07.2005 roku, wprowadzony na wyposażenie Sił Zbrojnych RP rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP w grudniu 2005 roku.


Około 70 sztuk wozów samobieżnej artylerii przeciwlotniczej ''ZSU-23-4 Biała'' ma zostać wyprodukowane produkowane dla potrzeb [[Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]], jako tańsza alternatywa dla [[PZA Loara|samobieżnego przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego Loara]].
Około 70 sztuk wozów samobieżnej artylerii przeciwlotniczej ''ZSU-23-4 Biała'' ma zostać wyprodukowane dla potrzeb [[Wojsko Polskie|Wojska Polskiego]], jako tańsza alternatywa dla [[PZA Loara|samobieżnego przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego Loara]].


== Budowa ==
== Budowa ==

Wersja z 22:43, 20 kwi 2012

ZSU-23-4 Biała
ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 Polska

Typ pojazdu

samobieżne działo przeciwlotnicze

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

3

Historia
Prototypy

2000

Produkcja

2005

Dane techniczne
Silnik

6-cylindrowy silnik wysokoprężny, 4-suwowy W-6R o mocy 280 KM (210 kW) oraz turbina gazowa DG4M-1 (do napędu prądnic zasilających urządzenia pokładowe)

Transmisja

mechaniczna

Pancerz

8,3 - 9,2 mm (płyta pancerna; spawany)

Długość

6,54 m

Szerokość

2,95 m

Wysokość

2,25 m

Masa

20,5 t

Moc jedn.

13,7 KM/t

Osiągi
Prędkość

50 km/h

Zasięg pojazdu

450 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
główne:
działko 4×23 mm AZP-23 chłodzone cieczą (zapas amunicji: 2000 naboi)
boczne:
cztery przeciwlotnicze zestawy rakietowe GROM
Wyposażenie
noktowizory: TWNO-2 oraz TKN-1T; reflektor podczerwieni PG-125; radiostacja R-123; telefon R-124; aparatura nawigacyjna typu TNA-2; urządzenie ochrony przed bronią ABC; urządzenie przeciwpożarowe; układ wentylacji; SKO z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy.
Użytkownicy
Polska

ZSU-23-4 Biała - polska modyfikacja radzieckiego zestawu plot ZSU-23-4. Projekt został opracowany w 2000 roku przez Ośrodek Badawczo Rozwojowy w Tarnowie przy współudziale 4 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Żurawicy i z wykorzystaniem systemów i urządzeń innych krajowych przedsiębiorstw przemysłu obronnego. Zatwierdzenie dokumentacji do produkcji seryjnej nastąpiło Orzeczeniem nr 165/TWL/05 z dnia 01.07.2005 roku, wprowadzony na wyposażenie Sił Zbrojnych RP rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP w grudniu 2005 roku.

Około 70 sztuk wozów samobieżnej artylerii przeciwlotniczej ZSU-23-4 Biała ma zostać wyprodukowane dla potrzeb Wojska Polskiego, jako tańsza alternatywa dla samobieżnego przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego Loara.

Budowa

Poza typowymi peryskopami obserwacyjnymi pojazd dysponuje środkami do obserwacji w warunkach nocnych. W przypadku kierowcy stanowi go 'TWNO-2 o zasięgu 60-100 metrów, natomiast w przypadku dowódcy wozu przyrządem umożliwiającym obserwację w nocy jest noktowizor TKN-1T o zasięgu 200-250 metrów. Aby używać oba noktowizory teren musi być podświetlany przez reflektor podczerwieni PG-125. Łączność zewnętrzną zapewnia standardowa w wozach radzieckich radiostacja R-123, za komunikacje wewnętrzną odpowiada natomiast telefon R-124. Dodatkowo w skład wyposażenia SU-23-4 Biała wchodzi aparatura nawigacyjna typu TNA-2, urządzenie ochrony przed bronią ABC, urządzenie przeciwpożarowe czy układ wentylacji. Biała posiada optoelektroniczny System Kierowania Ogniem (SKO) z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy (działanie SKO jest niewykrywalne dla przeciwnika), dodatkowo dla podwojenia siły ognia wyposażona jest w zestaw rakiet przeciwlotniczych Grom, których skuteczny zasięg wynosi około 5500 metrów.

Kadłub

Zespawany z płyt pancernych kadłub pojazdu GM-575 został oparty na kadłubie zastosowanym w czołgu PT-76 czy dziale samobieżnym wojsk powietrznodesantowych ASU-85. Pojazd podzielony jest na trzy części: przedział kierowania (znajdujący się na przedzie pojazdu), bojowy (środkowa część) oraz silnikowy (znajdujący się w tylnej części wozu). Napęd stanowi sześciocylindrowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny W6R o mocy 280 KM (206 kW) przy 2000 obr./min. Do przeniesienia napędu służy mechaniczna, trójstopniowa skrzynia biegów z planetarnym mechanizmem skrętu o 5 przełożeniach przy jeździe do przodu i 1 do tyłu. Podwozie działa stanowi 6 par kół nośnych zawieszonych na wałkach skrętnych z kołami napinającymi z przodu i napędowymi z tyłu wozu. Do zasilania urządzeń elektrycznych służy turbinowy silnik DG4.

Różnice z wersją podstawową

Na zlecenie Departamentu Zaopatrywania Sił Zbrojnych MON unowocześnieniem zajmie się tarnowski Ośrodek Badawczo — Rozwojowy Sprzętu Mechanicznego Sp. z o.o. Kontrakt zawarty 19 lutego przewiduje modernizację trzech Szyłek w 2010 roku, czterech w 2011 roku i dwóch w 2012 roku.

Modernizacja obejmuje:

  • zastosowanie cyfrowego, optoelektronicznego Systemu Kierowania Ogniem z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy,
  • wyposażenie zestawu w rakiety GROM, które podwajają dotychczasowy zasięg zwalczania celów powietrznych,
  • sprzęgnięcie z ZSD Łowcza-3,
  • umożliwienie wykorzystania najnowszych rodzajów podkalibrowej amunicji artyleryjskiej, pozwalającej zwiększyć zasięg zwalczania celów powietrznych oraz naziemnych,
  • eliminację radaru, aktywnych środków obserwacji optycznej dowódcy i kierowcy, istotne ograniczenie emisji promieniowania termicznego, demaskującego zestaw na polu walki,
  • zwiększenie zasięgu obserwacji optycznej w warunkach ograniczonej widzialności dzięki zastosowaniu torów termowizji pasywnej najnowszej generacji w przyrządach dowódcy i kierowcy oraz wbudowanie takiego układu w celowniku optycznym operatora uzbrojenia,
  • zmniejszenie z 4 do 3 osób załogi,
  • poprawienie własności trakcyjnych i zwiększenie zasięgu działania zestawu,
  • ogólne odmłodzenie zespołów zestawu.

Zmiana amunicji kalibru 23 mm (do armat p-lot. ZU-23-2 i ZSU-23-4) na nowocześniejsze rodzaje, pozwoliły na zwiększenie skutecznego zasięgi ostrzału do 3500 mm, czyli o około 500-1000 metrów więcej, niż w przypadku ZSU-23-4.

Linki zewnętrzne