FUG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
D-442 FUG
FUG armii węgierskiej
FUG armii węgierskiej
Dane podstawowe
Państwo  Węgry
Typ pojazdu kołowy wóz rozpoznawczy
Trakcja kołowa
Załoga 6 osób
Dane techniczne
Silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy silnik wysokoprężny Csepel D414.44 o mocy 73,55 kW przy 2300 obr./min
Długość kadłuba: 5790 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 1910 mm
Prześwit 280 mm
Masa 6300 kg
Osiągi
Prędkość 80 km/h
w terenie: 35-45 km/h
w wodzie: 9 km/h
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: pływający
Rowy (szer.) 1,2 m
Kąt podjazdu 30
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x karabin maszynowy kal. 7,62 mm
Użytkownicy
Niebieski - aktualni , Czerwony - byli

D-442 FUG (Felderítő Úszó Gépkocsi) - węgierski opancerzony wóz rozpoznawczy skonstruowany w latach 60. XX w. Odpowiednik sowieckiego BRDM-1. Od BRDM różni się jednak tym, że jego silnik usytuowany jest w tylnej części pojazdu, dzięki czemu jest bardziej odporny na uszkodzenia, np. w razie ostrzału. Pojazdy tego typu znajdowały się na uzbrojeniu armii węgierskiej, czechosłowackiej, a także w niewielkiej liczbie Wojska Polskiego. Mimo że FUG charakteryzował się bardziej przemyślaną konstrukcją układu napędowego niż w sowieckim odpowiedniku, to jednak miał istotną wadę, jaką był brak stałego uzbrojenia. Z tego powodu zastąpił go PSzH-IV, pozbawiony wady poprzednika. Pojazd ten nie był już sprowadzany do Polski.

Egzemplarze muzealne[edytuj | edytuj kod]

Pojazdy FUG można oglądać w następujących muzeach:

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Aktualni użytkownicy

Byli użytkownicy

  •  Czechosłowacja: 275 zamówionych w 1965 roku i dostarczonych w 1968. Dostały oznaczenie OT-65A Otter.[1] Another 200 PSzH were also acquired and designated OT-66.[1]
  •  NRD - 50 PSzH.[1]
  •  Niemcy - Wszystkie zezłomowane ,lub sprzedane.
  •  Irak - 200 PSzH-IV dostarczonych w 1981 roku. Prawdopodobnie zostały zastąpione przez BRDM-2.[1]
  •  Polska - 100 OT-65A Otter.[1]

Przypisy

  1. a b c d e Trade Registers, Armstrade.sipri.org [dostęp 2015-01-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Jackowski, Tadeusz Wysocki. Kołowe środki transportu armii węgierskiej. „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. Nr. 1. s. s. 7-9. ISSN 1230-1655. 
  • Janusz Magnuski "Wozy Bojowe LWP", Wydawnictwo MON, Warszawa 1985