Sokółka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejsca o nazwie Sokółka.
Sokółka
Plac Tadeusza Kościuszki w Sokółce
Plac Tadeusza Kościuszki w Sokółce
Herb Flaga
Herb Sokółki Flaga Sokółki
Dewiza: Sokółka – naturalnie wielokulturowa
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat sokólski
Gmina Sokółka
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XV wiek
Prawa miejskie 28 lutego 1609
Burmistrz Ewa Kulikowska
Powierzchnia 18,59 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

18 510[1]
995,7 os./km²
Strefa numeracyjna
85
Kod pocztowy 16-100
Tablice rejestracyjne BSK
Położenie na mapie powiatu sokólskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sokólskiego
Sokółka
Sokółka
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Sokółka
Sokółka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sokółka
Sokółka
Ziemia53°24′25″N 23°30′00″E/53,406944 23,500000
TERC
(TERYT)
3202611084
Urząd miejski
pl. Kościuszki 1
16-100 Sokółka
Strona internetowa

Sokółkamiasto w woj. podlaskim, siedziba powiatu sokólskiego i gminy miejsko-wiejskiej Sokółka, przy drodze krajowej nr 19[2].

Prawa miejskie nadane zostały Sokółce w roku 1609. Miasto królewskie ekonomii grodzieńskiej położone było w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego w Wielkim Księstwie Litewskim[3]. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. białostockiego.

Położenie[edytuj]

Miasto położone jest na obszarze Wzgórz Sokólskich, w północnej części Niziny Podlaskiej, u źródeł rzeki Sokołdy.

Przez miasto przebiega międzynarodowa trasa drogowa droga krajowa nr 19 i kolejowa WarszawaGrodno i dalej w kierunkach na Wilno, Rygę, Sankt-Petersburg, Mińsk i Moskwę. Sokółka oddalona jest o 16 km od polsko-białoruskiego przejścia granicznego w Kuźnicy Białostockiej[4].

Historia[edytuj]

Początki miasta[edytuj]

Rycina Bony Sforzy z okresu, w którym nadany został jej dworek Sucholda, na obszarze dzisiejszej Sokółki

Pierwotnie Sokółka była wsią koronną, której mieszkańcy zobowiązani byli do hodowli sokołów[5], z czym można wiązać pochodzenie nazwy miasta. W początku XVI wieku istniał tu dwór myśliwski Sucholda znajdujący się we władaniu królowej Bony, który został nadany jej przez Zygmunta Starego w roku 1524 wraz z rozległym obszarem od Kowna do Narwi i Świsłoczy, jaki wydzielił z Puszczy Grodzieńskiej[6]. W 1565 roku Zygmunt August ufundował w Sokółce kościół katolicki, a parafia funkcjonowała od roku 1592[7]. W latach 1586-1589 Sokółka stała się wsią targową. Prawa miejskie otrzymała ona 28 lutego 1609 roku od Zygmunta III[8]. Przed nadaniem praw miejskich do Sokółki przybyli rewizorzy królewscy Jerzy Scipion del Campo oraz Stefan Nieszkowski, którzy dokonali rozplanowania przyszłego miasta[9].

Sokółka w XVII i XVIII wieku[edytuj]

Tablica poświęcona Antoniemu Tyzenhauzowi na ścianie Muzeum Ziemi Sokólskiej

W roku 1652 Ludwika Maria Gonzaga nadała parafię w Sokółce[10] trzem współpracownikom Wincentego à Paulo[11]. Po krótkim pobycie w mieście przeniesieni zostali oni jednak do Warszawy. W tym okresie w mieście wytapiano rudę darniową[12]. 29 grudnia 1698 roku August II nadał zamieszkującym Sokółkę Żydom przywilej wolnego handlu oraz prowadzenia szynków[13].

W roku 1717 miasto znalazło się na drodze pocztowej między Warszawą i Mitawą, a w mieście osadzono urzędników pocztowych z rodziny Michaelisów[14]. W drugiej połowie XVIII wieku podskarbi nadworny litewski Antoni Tyzenhauz sprowadził rzemieślników i rozbudował miasto, próbując dokonać przestrzennej przebudowy miasta[8]. W czasie jego administrowania dokonany został nowy podział ekonomii litewskich, w wyniku czego Sokółka została siedzibą guberni. Tyzenhauz na obszarze ekonomii grodzieńskiej wybudował szereg fabryk i manufaktur, które później upadły, jednak wprowadził na nowo wcześniej zniesioną pańszczyznę. W wyniku tego w Sokółce oraz w Kuźnicy i Krynkach pojawiły się protesty miejscowej ludności, a w latach 70. XVIII wieku pisano supliki do króla. W tym czasie w mieście znajdowały się 182 domy i stacjonował w nim garnizon kawalerii narodowej[15]. Na zlecenie Tyzenhauza został wykonany przez Józefa de Sacco projekt założenia parkowo-pałacowego: „Planty Zabudowania gubernji J.K.mci Sokolskiey”, zbudowano jednak tylko pałacyk gubernatora. Za to do lat 80. XVIII wieku wybudowano 12 kamienic na rynku[16].

W czasie insurekcji kościuszkowskiej w marcu 1794 roku agitację na terenie Sokółki prowadził Joachim Chreptowicz. W kwietniu tego roku stacjonujący w mieście regiment liczył 600 osób. Po zajęciu Grodna przez Rosjan, 9 maja w Sokółce podpisany został przez kilkaset osób akces do powstania oraz zawiązano w nim Komisję Porządkową Powiatu Grodzieńskiego. Wydana została też specjalna odezwa do mieszkających na tych terenach Tatarów. W lipcu komisja ogłosiła Uniwersał Połaniecki[17].

Okres rozbiorów[edytuj]

Herb Sokółki z 1845 roku

Od 1796 roku miasto znalazło się w zaborze pruskim, w prowincji Prusy Nowowschodnie[18]. Do czasu Pokoju w Tylży w roku 1807, gdy Sokółka znalazła się w zaborze rosyjskim, stacjonował w niej szwadron wojsk pruskich, liczący 228 osób[19]. W latach 1792 i 1803 wybuchały pożary, w wyniku których spłonęła część miasta, a w roku 1796 kościół parafialny[20]. W roku 1848 zbudowany został murowany kościół katolicki pw. św. Antoniego. W latach 50. XIX wieku zbudowana została prawosławna cerkiew św. Aleksandra Newskiego[21] oraz szkoła administracyjno-leśna i strzelecka, a w 1886 roku koszary. Od końca XIX wieku do wybuchu I wojny światowej w mieście stacjonował 63 Uglicki Pułk Piechoty[22]. W 1910 roku burmistrzem Sokółki był Osip Stanisławowicz Daszuta.[23]

Od roku 1807 aż do 1975 Sokółka była miastem powiatowym. W XIX wieku była ośrodkiem targów, rzemiosła i drobnego przemysłu.

Sokółka w czasie II Rzeczypospolitej[edytuj]

Pomnik z popiersiem Józefa Piłsudskiego

Od 30 kwietnia[24] 1919 roku Sokółka znalazła się w granicach Polski, jednak w okresie VII-IX 1920 r. zajmowana była przez wojska bolszewickie podczas wojny polsko-bolszewickiej[25]. W lipcu 1920 roku w wyniku ostrzału artyleryjskiego część miasta została zniszczona[26]. 24 września tego roku stacjonował w mieście sztab dowodzenia 2 Armii Wojska Polskiego, tu także został wydany przez Józefa Piłsudskiego rozkaz ataku na Lidę[26]. 20 listopada 1996 roku[27] odsłonięty został pomnik poświęcony bohaterom bitwy nad Niemnem z tamtego okresu z popiersiem marszałka Piłsudskiego.

W okresie międzywojennym miasto znane z garbarni oraz targów końskich i bydlęcych.

II wojna światowa[edytuj]

21 września 1939 roku miasto zostało zajęte przez oddziały sowieckiej 2 brygady czołgów. Do czasu zajęcia przez Niemców w 1941 Sokółka została zagarnięta przez ZSRR. Sowieci zbudowali w Sokółce pomnik Lenina, który latem 1941 Niemcy kazali zniszczyć miejscowym Żydom[28]. Podczas okupacji niemieckiej w Sokółce mieścił się hitlerowski obóz pracy (3 tys. osób) i w latach 1941-1943 getto żydowskie liczące ponad 8 tys. osób. Żydzi z getta w roku 1942 wybudowali zalew w Sokółce[29]. W czasach wojennych zginęło ok. 2 tysiące mieszkańców, zniszczono ok. 25% miasta.

Okres powojenny[edytuj]

W latach 70. XX wieku we wschodniej części miasta powstały dwa duże zakłady przemysłowe: stolarski Stolbud (obecnie Sokółka Okna i Drzwi) oraz Fabryka Urządzeń Mechanicznych „Spomasz”[30].

Społeczność[edytuj]

Demografia[edytuj]

Ulica Białostocka/Droga krajowa nr 19 w Sokółce; po lewej stronie zabytkowe kamienice

W kolejnych latach Sokółka liczyła:

  • Przełom XVIII i XIX w. – 1124 mieszkańców (w tym 383 Żydów i 18 Tatarów)[31]
  • 1867 – 3814 mieszkańców[32]
  • 1878 – 3431 mieszkańców[33]
  • 1945 – 4879 mieszkańców[34]
  • 1987 – ok. 18 000[35]
  • 2004 – 19 037
  • 2008 – 18 666[36]

Piramida wieku mieszkańców Sokółki w 2014 roku[1]. Piramida wieku Sokolka.png

400-lecie miasta[edytuj]

W 2009 roku Sokółka obchodziła 400-lecie istnienia. Z tej okazji w Sokółce zorganizowano wiele imprez z takimi artystami na czele jak Danzel. Ponadto przed Urzędem Miejskim postawiono pomnik, upamiętniający ten jubileusz. Wyprodukowano też sokólską monetę o nazwie „Sokole”.

Gospodarka[edytuj]

Nieistniejący budynek firmy „Sokółka Okna i Drzwi”, będącej kontynuacją działającego od lat 70. Stolbudu

Miasto jest głównie ośrodkiem usługowym regionu rolniczego, ale także produkcji stolarki okiennej, importu węgla kamiennego i gazu, mrożenia owoców i warzyw czy przetwórstwa mleka. Znajdujące się większe zakłady pracy w Sokółce to:

Transport[edytuj]

Drogi[edytuj]

Przez Sokółkę biegnie droga droga krajowa nr 19, a w przyszłości ma biec droga ekspresowa S19. Oprócz tego w Sokółce początek mają droga wojewódzka nr 673 i droga wojewódzka nr 674.

Kolej[edytuj]

 Osobny artykuł: Sokółka (stacja kolejowa).

Z Sokółki można dojechać do miast: Warszawa, Białystok, Suwałki, Kuźnica Białostocka, Grodno (Białoruś), Szostaków (Litwa). Dawniej można było dojechać do miast: Wrocław, Bydgoszcz i Katowice.

Transport lotniczy[edytuj]

Około 25 km na wschód od miasta znajduje się nieewidencjonowane lądowisko Białousy.

W 2014 przy ul. Władysława Sikorskiego oddano do użytku sanitarne lądowisko dla helikopterów.

Turystyka[edytuj]

Zabytki[edytuj]

Zabytkowy dom w Sokółce z 1880 roku, dawniej plebania prawosławna
  • Kościół parafialny św. Antoniego Padewskiego – neoklasycystyczny (ok. 1848, rozbudowany 1901-1904),
  • Prawosławna cerkiew parafialna pw. św. Aleksandra Newskiego z lat 1850-1853
  • Granitowa płaskorzeźba – Alegoria Nauki z 1933 roku znajdująca się na elewacji frontowej budynku Szkoły Podstawowej nr 1 im. Adama Mickiewicza w Sokółce
  • Murowana kapliczka przy zbiegu ul. Grodzieńskiej i Kresowej w Sokółce z 1906 roku
  • Przedwojenne kamienice wzdłuż ulic Białostockiej i Grodzieńskiej
  • Dawna drewniana plebania prawosławna na rogu ulic Józefa Piłsudskiego i ks. Piotra Ściegiennego z 1880 roku

Inne obiekty o walorach kulturowych[edytuj]

Obiekty sakralne w Sokółce
Cerkiew św. Aleksandra Newskiego z roku 1853; po prawej dzwonnica bramna odbudowana w latach 2010-2013.
Zabytkowa kapliczka u zbiegu ulic Grodzieńskiej i Kresowej w Sokółce z 1906 roku.
Kaplica św. Męczennicy Pawły na cmentarzu prawosławnym w Sokółce.

Szlaki turystyczne[edytuj]

Podgląd miasta[edytuj]

W mieście znajduje się wiele kamer monitoringu wizyjnego należących do miasta jak i osób prywatnych. Telewizja Sokółka udostępnia na swojej stronie internetowej obraz z kilku kamer znajdujących się w różnych częściach miasta. Transmisja jest prowadzona przez całą dobę w czasie rzeczywistym. System jest cały czas rozbudowywany o kolejne kamery[38].

Media[edytuj]

W Sokółce znajduje się lokalna telewizja, gazeta internetowa i tygodnik wydawany w formie papierowej, które swoim zasięgiem obejmują cały powiat:

  • Sokółka TV[39]
  • iSokolka.eu[40]
  • Tygodnik Nowiny Sokólskie[41]
  • Tygodnik Info-Sokółka

Oświata[edytuj]

Szkoła Podstawowa im. Adama Mickiewicza w Sokółce
Gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II w Sokółce
Zespół Szkół Rolniczych w Sokółce

Szkoły podstawowe[edytuj]

  • Szkoła Podstawowa Specjalna
  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Adama Mickiewicza
  • Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im. Walerego Wróblewskiego

Gimnazja[edytuj]

  • Gimnazjum Specjalne
  • Gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II
  • Gimnazjum nr 2
  • Gimnazjum nr 3 Integracyjne

Szkoły ponadgimnazjalne[edytuj]

  • Zespół Szkół w Sokółce, ul. Mickiewicza 11 (Liceum Ogólnokształcące nr 1 im. Mikołaja Kopernika i Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych)[42]
  • Zespół Szkół Zawodowych im. Elizy Orzeszkowej w Sokółce, Os. Zielone 1A (Technikum nr 1 i Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1)[43]
  • Zespół Szkół Rolniczych im. Henryka Dobrzańskiego „Hubala” w Sokółce, ul. Polna 1 (Technikum nr 2)[44]
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, Os. Zielone 1A (Zasadnicza Szkoła Zawodowa Specjalna)[45]

Instytucje[edytuj]

Głaz na cześć 300 lat osadnictwa tatarskiego położony w parku w centrum miasta

Fundacje i stowarzyszenia[edytuj]

  • Fundacja Sokólski Fundusz Lokalny[46]
  • Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Ziemi Sokólskiej „Barka”[47]
  • Stowarzyszenie Klub 4x4[48]
  • Polskie Stowarzyszenie Łucznictwa Konnego[49]

Kulturalne[edytuj]

Sportowe[edytuj]

Kryta pływalnia
  • Klub Sportowy Sokół Sokółka – piłka nożna[53]
  • Kolarski Klub Sportowy „Sokół” Sokółka
  • Uczniowski Klub Sportowy „Batory” – sekcje: pływacka, szachowa, narciarstwa wodnego[54]
  • Klub bilardowy Metal-Fach LP Pool Bilard Sokółka[55]
  • Klub Jeździecki BIK[56]
  • Klub Sportowy Mikolo Sokółka – siatkówka
  • OSiR Sokółka – tenis stołowy[57]
  • UKS Boxing Sokółka – boks
  • LUKSz Orient Sokółka – szachy

Imprezy cykliczne w mieście[edytuj]

  • Dni Sokółki[58]
  • Wielkie Grillowanie z Kurczakiem
  • Pożegnanie Lata
  • Letnia Akademia Wiedzy o Tatarach Polskich
  • Przegląd Widowisk Pastorałkowych
  • Wojewódzkie Spotkanie Rodzin Muzykujących
  • Rodzinny Festyn Dobroczynny[58]

Wielokulturowość miasta[edytuj]

Z względu na to, że miasto zamieszkują wyznawcy religii katolickiej, prawosławnej oraz islamu, poza Polakami są to Białorusini i Litwini, a w jego okolicach zamieszkują także Tatarzy, zyskało ono określenie stolicy polskiego orientu[4]. W mieście zaczyna się także Szlak Tatarski, utworzony w roku 1979 na cześć sprowadzenia na te ziemie chorągwi tatarskiej przez Jana III Sobieskiego[59].

Religia[edytuj]

Znani ludzie urodzeni w miejscowości[edytuj]

Sokółka na dużym i małym ekranie[edytuj]

Trylogia „U Pana Boga...”[edytuj]

W Sokółce i okolicach była kręcona większość scen całej trylogii. Ukazane w filmie obiekty które znajdują się w Sokółce: kościół pw. św. Antoniego, plebania, ogród, wędzarnia, obiekty gospodarcze, cerkiew pw. św. Aleksandra Newskiego i inne.

Cud w Sokółce[edytuj]

6 lutego 2010 roku w Telewizji Polsat został wyemitowany film dokumentalny Faktu dla Polsatu pt. „Cud w Sokółce”. W filmie były ukazane zdarzenia, które miały miejsce 12 października 2008 w kościele pw. św. Antoniego w Sokółce.

Miejsca i obiekty[edytuj]

W Sokółce[edytuj]

Kino „Sokół” w Sokółce
Stadion OSiR w Sokółce
  • zespół boisk, korty tenisowe, kryta pływalnia, skatepark, siłownia przy OSiR, ul. Mariańska 31
  • stadion miejski, ul. Mariańska/ul. Grodzieńska
  • Zalew Sokólski z ośrodkiem wczasowym – akwen 20 ha z plażą, wypożyczalnia sprzętu wodnego, miejsca noclegowe, kort tenisowy, boisko do siatkówki plażowej, ul. Wodna
  • kino „Sokół”
  • pomnik z popiersiem Józefa Piłsudskiego
  • pomnik na cześć 300 lat osadnictwa tatarskiego (umiejscowiony w parku w centrum miasta)
  • tablica poświęcona Antoniemu Tyzenhauzowi na ścianie Muzeum Ziemi Sokólskiej

W najbliższych okolicach Sokółki[edytuj]

Sąsiednie gminy[edytuj]

Urząd Miejski w Sokółce

Sokółka sąsiaduje z Białorusią.

Miasta partnerskie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Sokolka, w oparciu o dane GUS.
  2. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 6. ISBN 978-83-61128-35-9.
  3. Вялiкi гicтарычны атлас Беларусi Т.2, Mińsk 2013, s. 97.
  4. a b Serwis informacyjny powiatu sokólskiego. [dostęp 30.06.2009].
  5. Sokółka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom XI (Sochaczew – Szlubowska Wola) z 1890 r.
  6. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 7. ISBN 978-83-60534-98-4.
  7. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 9. ISBN 978-83-60534-98-4.
  8. a b Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 4. ISBN 978-83-61128-35-9.
  9. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 11. ISBN 978-83-60534-98-4.
  10. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 13. ISBN 978-83-60534-98-4.
  11. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 11. ISBN 978-83-61128-35-9.
  12. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 14. ISBN 978-83-60534-98-4.
  13. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 16. ISBN 978-83-60534-98-4.
  14. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 17. ISBN 978-83-60534-98-4.
  15. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 19–21, 23. ISBN 978-83-60534-98-4.
  16. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 21–22. ISBN 978-83-60534-98-4.
  17. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 24–27. ISBN 978-83-60534-98-4.
  18. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 12. ISBN 978-83-61128-35-9.
  19. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 28. ISBN 978-83-60534-98-4.
  20. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 29. ISBN 978-83-60534-98-4.
  21. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 24. ISBN 978-83-61128-35-9.
  22. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 13. ISBN 978-83-61128-35-9.
  23. Памятная книга Гродненской губернии 1910.
  24. Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 7.
  25. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 14. ISBN 978-83-61128-35-9.
  26. a b Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 8.
  27. Jan Rećko: Józef Piłsudski w Sokółce. Bydgoszcz: Reprint, 2009, s. 15.
  28. http://www.isokolka.eu/wiadomosci/3-sokolka/446-pomnik-ku-czci-bohaterow-pomnik-lenina-pomnik-pamieci-pomordowanych-foto.html.
  29. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 20. ISBN 978-83-61128-35-9.
  30. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 16. ISBN 978-83-61128-35-9.
  31. Leszek Postołowicz: Zarys dziejów Sokółki i okolic do 1807 roku. Sokółka: Biblioteka Publiczna w Sokółce, 2008, s. 28–29. ISBN 978-83-60534-98-4.
  32. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1890, s. 26.
  33. Tamże, s. 26.
  34. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 15. ISBN 978-83-61128-35-9.
  35. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 17. ISBN 978-83-61128-35-9.
  36. Ludność w Sokółce. [dostęp 31 grudnia 2008].
  37. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 26. ISBN 978-83-61128-35-9.
  38. Sokółka TV – Twoja telewizja – Kamery online. [dostęp 4.07.2015].
  39. Sokółka TV - Twoja telewizja. [dostęp 4.07.2015].
  40. iSokolka.eu. [dostęp 4.07.2015].
  41. Nowiny Sokółskie. [dostęp 4.07.2015].
  42. Zespół Szkół w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  43. Zespół Szkół Zawodowych w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  44. Zespół Szkół Rolniczych w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  45. Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Sokółce (pol.). [dostęp 2014-01-05].
  46. Fundacja Sokólski Fundusz Lokalny. [dostęp 18 września 2010].
  47. Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Ziemi Sokólskiej „Barka”. [dostęp 18 września 2010].
  48. Stowarzyszenie Klub 4x4 Sokółka. [dostęp 18 września 2010].
  49. Polskie Stowarzyszenie Łucznictwa Konnego. [dostęp 6 kwietnia 2013].
  50. Sokólski Ośrodek Kultury. [dostęp 18 września 2010].
  51. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 36. ISBN 978-83-61128-35-9.
  52. Serwis informacyjny Sokólskiego Ośrodka Kultury. Działalność SOK. [dostęp 5.10.2009].
  53. KS Sokół Sokółka. [dostęp 9 listopada 2009].
  54. Uczniowski Klub Sportowy „Batory”. [dostęp 9 listopada 2009].
  55. Klub bilardowy Metal-Fach LP Pool Bilard Sokółka. [dostęp 18 września 2010].
  56. Klub Jeździecki BIK. [dostęp 18 września 2010].
  57. OSiR Sokółka. [dostęp 18 września 2010].
  58. a b Portal miejski Sokółki. Kalendarz wydarzeń. [dostęp 3.10.2009].
  59. Dorota Biziuk: Sokółka. 400-lecie miasta. Białystok: BUK, 2009, s. 11, 22. ISBN 978-83-61128-35-9.
  60. Dane według wyszukiwarki zborów na oficjalnej stronie Świadków Jehowy (www.jw.org), dostęp z 2 stycznia 2015.
  61. Praca zbiorowa 1966 ↓, s. 22.
  62. a b Miasta partnerskie Sokółki. [dostęp 2012-04-03].
  63. Sokółka ma nowe miasto partnerskie. To Iwie na Białorusi. Co na tym zyskamy?. [dostęp 2011-10-13].
  64. Sokółka w Orzyszu. [dostęp 2015-06-22].

Bibliografia[edytuj]

  • Praca zbiorowa: Historia filmu polskiego tom I 1895-1929. Warszawa: Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1966.
  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1890.

Linki zewnętrzne[edytuj]