Bazylika św. Mikołaja w Lesznie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
fara, kolegiata, bazylika mniejsza
Distinctive emblem for cultural property.svg 19 z 20.01.1953 r.[1]
Front kolegiaty
Front kolegiaty
Państwo  Polska
Miejscowość Leszno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Mikołaja w Lesznie
Wezwanie św. Mikołaja
Położenie na mapie Leszna
Mapa lokalizacyjna Leszna
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Bazylika mniejsza św. Mikołaja w Lesznie
Ziemia 51°50′32″N 16°34′26″E/51,842222 16,573889

Bazylika kolegiacka św. Mikołaja w Leszniekościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja w Lesznie, tradycyjnie uznawany za leszczyńską farę.

Wybudowany w 1709-1710 przez Pompeo Ferrariego, wieże otrzymały obecny kształt po pożarze 1790, konsekrowany w 1841, ustanowiony kolegiatą przez Jana Pawła II w 2000. W latach 1905-1907 przeprowadzono rozbudowę części wschodniej kościoła w stylu neobarokowym oraz restaurację wnętrza.

Architektura[edytuj]

Kościół jest budowlą halową utrzymaną w stylu barokowym, z niezwykle cenną dekoracją stiukową. Nad dawnym prezbiterium kopuła z bogatą sztukaterią. Ołtarz główny późnobarokowy, wystawiony przez budowniczego Jana Stiera z Rydzyny. W zakrystii epitafium Aleksandra Sułkowskiego z roku 1762. Cennymi zabytkami z XVIII wieku są ołtarze boczne i ambona z bardzo bogatą dekoracją rzeźbiarską i snycerską. W nawach bocznych bogate nagrobki braci Leszczyńskich:Rafała - wojewody poznańskiego i podskarbiego wielkiego koronnego, ojca króla Stanisława oraz Bogusława -biskupa łuckiego. Nagrobki umieszczone są we wnękach zdobionych figurami, prawdopodobnie według projektu Pompeo Ferrariego. Na balustradzie chóru organowego herb Wieniawa i infuła biskupia ku pamięci fundatora kościoła - Bogusława Leszczyńskiego. Prepozytem Kapituły Kolegiackiej jest ks. Jan Majchrzak, kanonik honorowy Kapituły Metropolitalnej w Poznaniu.

Bazylika[edytuj]

Dnia 22 II 2013 r. Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, na mocy szczególnych pełnomocnictw udzielonych przez papieża Benedykta XVI, podniosła świątynię do tytułu i godności bazyliki mniejszej, przyznając jej wszystkie związane z tym prawa i przywileje liturgiczne. W niedzielę, 26 V, arcybiskup metropolita poznański Stanisław Gądecki poświęcił świątynię, a podczas uroczystej mszy świętej ogłosił decyzję papieża Benedykta. Tym samym leszczyńska bazylika jest czwartym kościołem archidiecezji poznańskiej noszącym ten tytuł, obok poznańskiej archikatedry i fary oraz sanktuarium na Świętej Górze.

Lista kapłanów posługujących w kościele[edytuj]

Plebani, proboszczowie, komendarze[edytuj]

Jan (1410),

Piotr (1421),

Jan (1443),

Maciej (1456),

Andrzej (1461-1468?),

?Klemens (1468),

Jan (1468-1470),

Andrzej (1473),

Krzysztof (1481),

Tomasz Wilkowski (1487),

Jan Kromolicki (1488),

Jakub Bocian (1499),

Maciej Szurza (1499),

Wawrzyniec (1505),

Jakub z Kalisza (1514),

Bartłomiej Schiling (Szyling) ze Wschowy (1514),

Marcin (Maciej) Popek (1527),

Stanisław (1550),

Krzysztof Strygiel (1592),

Wojciech z Lubinia (1599),

Jerzy Kerber (1645-1672) - formalnie powołany na urząd plebana leszczyńskiego w 1645 roku, de facto jako prepozyt przy szpitalnym kościele Świętego Ducha, ze względu na zajmowanie kościoła przez gminę kalwińską; w 1661 przejmuje zarząd nad kościołem,

Kasper Szubert (1671) - komendarz,

Aleksander Koszanowski (1671-1691?) - przyjaciel i doradca Bogusława i Rafała Leszczyńskich, protonotariusz apostolski, sekretarz królewski, od 1691 opat w klasztorze cystersów w Przemęcie,

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo wielkopolskie. 31 marca 2016; 5 miesięcy temu. [dostęp 06.05.2010].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]