Stanisław Gębala (ur. 1935)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Gębala
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1935
Tarnów
Zawód polityk, dyplomata, ekonomista
Alma Mater Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Krakowie
Stanowisko minister pracy, płac i spraw socjalnych (1984–1987), członek prezydium rządu (1985–1987), ambasador PRL/RP w Wietnamie (1989–1992), poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985)
Partia Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (1953–1990)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Stanisław Gębala (ur. 21 marca 1935 w Tarnowie) – polski ekonomista, polityk, minister pracy i polityki socjalnej, ambasador Polski w Wietnamie, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Felicji. Ukończył Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Krakowie, został doktorem nauk ekonomicznych. W latach 1952–1957 pracował w aparacie Związku Młodzieży Polskiej. Od 1961 był związany z aparatem partyjnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (do której wstąpił w 1953). Był sekretarzem w Komitecie Zakładowym w Zakładach Mechanicznych w Tarnowie (1961–1965; wcześniej – od 1957 do 1960 – pracował w nich jako technolog, a później – od 1968 do 1973 był ich dyrektorem naczelnym). Później był sekretarzem ekonomicznym w tarnowskim Komitecie Wojewódzkim (1965–1967), a potem w KW PZPR w Krakowie (1973–1975). Od 5 czerwca 1975 do 4 kwietnia 1980 pełnił funkcję I sekretarza KW PZPR w Tarnowie. W 1975 i 1980 był delegatem na zjazdy partii. Od grudnia 1975 do lipca 1981 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Od 31 marca 1980 do 26 października kierował Wydziałem Handlu i Finansów, a następnie – do 19 czerwca 1984 – Wydziałem Ekonomicznym KC.

Od 1975 do 1980 pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Tarnowie. W latach 1976–1985 był posłem na Sejm PRL VII i VIII kadencji. Od 30 maja 1984 do 16 kwietnia 1987 był ministrem pracy i polityki socjalnej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego i Zbigniewa Messnera. Od 15 listopada 1985 do 16 kwietnia 1987 zasiadał w prezydium rządu. W 1986 został członkiem Partyjno-Rządowej Komisji ds. Przeglądu i Unowocześnienia Struktur Organizacyjnych Gospodarki i Państwa. W okresie 1987–1989 był zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W 1989 był pełnomocnikiem ministra-kierownika Centralnego Urzędu Planowania. W latach 1989–1992 był ambasadorem Polski w Wietnamie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]