Ludwik Amadeusz Sabaudzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luigi Amedeo di Savoia, książę Abruzzi

Ludwik Amadeusz Sabaudzki, książę Abruzji (wł. Luigi Amedeo Giuseppe Maria Ferdinando Francesco di Savoia, duca degli Abruzzi, ur. 29 stycznia 1873 w Madrycie, zm. 18 marca 1933 w Jowhar niedaleko Mogadiszu w Somalii) – członek włoskiej królewskiej (dynastii sabaudzkiej), wojskowy (admirał), słynny alpinista, podróżnik, badacz Alaski, Arktyki, Afryki i Azji o olbrzymim dorobku.

Urodził się w ostatnim roku panowania swego ojca Amadeusza I (króla Hiszpanii w okresie 1870-1873). Jego matką była królowa Maria Wiktoria. Wychował się w Turynie oraz w górzystym regionie Abruzji w środkowych Włoszech u stóp Gran Sasso (najwyższego pasma Apeninów), co miało ogromny wpływ na jego karierę alpinisty.

Wspinaczki alpejskie[edytuj | edytuj kod]

W młodości wszedł na szereg szczytów alpejskich, w tym Monte Rosa, Mont Blanc, m.in. 1894 odbył wspinaczke trudną granią Zmutt (3 przejście) na Matterhorn w towarzystwie jej pierwszego zdobywcy z 1879 r., Alberta F. Mummery'ego.

Najważniejsze wyprawy[edytuj | edytuj kod]

W roku 1897 dokonał swego pierwszego wielkiego wejścia, zdobywając Górę Świętego Eliasza na Alasce (5 489 m n.p.m.), czwarty co do wysokości z najwyższych szczytów w Ameryce Północnej, wyrastający niemal wprost znad morza, który odparł próby kilku wcześniejszych ekspedycji.

W okresie 1899-1900 książę Ludwik Amadeusz dowodził 20-osobową ekspedycją, która ówcześnie rekordowo zbliżyła się do bieguna północnego. Najpierw badacze dopłynęli na statku "Stella Polare" do Ziemi Franciszka Józefa (należącej do Rosji) i po zimowaniu na wyspie Rudolfa ruszyli ku pn. (jednak Ludwik stracił w wyniku odmrożeń dwa palce u rąk i nie mógł uczestniczyć w jeździe saniami). 11 marca zaufany towarzysz Ludwika Amadeusza z wielu wypraw, kpt. Umberto Cagni na czele kilkuoosobowej ekipy wyruszył na zaprzężonych w psy saniach w stronę bieguna i 25 kwietnia 1900 roku dotarł do 86° 34' szer. geogr. północnej (nieco dalej ku północy niż dotychczasowy rekord Nansena z roku 1895, ok. 86° 14´ N). Grupa ta powróciła w dramatycznych okolicznościach po 104 dniach. Ekspedycja zbadała także pn. wybrzeża wyspy Rudolfa oraz dwie inne wyspy. Jedna z większych wysp archipelagu została później oficjalnie nazwana Wyspą Ludwika (Luigi Island, Ostrov Luidżi).

W roku 1906 Ludwik Amadeusz udał się do Afryki równikowej, gdzie zdobył - jako pierwszy - najwyższe szczyty pasma górskiego Ruwenzori[1].

W 1909 r. podjął próbę zdobycia K2[2] w Karakorum. Zespół włoski kierowany przez księcia Abruzzów dotarł do wysokości około 6000 m n.p.m.[3],. Prawdopodobnie zawiniło niedocenienie przez wspinaczy potrzeby aklimatyzacji. Wyprawa księcia Abruzzów była jednak krokiem milowym w drodze na szczyt K2, wyciągnięto z niej bowiem prawidłowy wniosek - grań południowo-wschodnia stanowi najdogodniejszą drogę ataku. To właśnie tę drogę wykorzystywały potem inne wyprawy, w tym zwycięska ekspedycja włoska z 1954 roku. Drogę tę nazwano z czasem Żebrem Abruzzi (Żebrem Abruzzów, Żebrem Księcia Abruzji etc.) na cześć księcia Ludwika. Warto odnotować, także, że owocem tej wyprawy była pierwsza mapa fotogrametryczna okolic K2 w skali 1:100 000[4].

Jako wojskowy i polityk[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej Ludwik Amadeusz w stopniu admirała dowodził flotą włoską.

Po wojnie osiedlił się we wsch. Afryce, gdzie współtworzył kolonię z eksperymentalnym rolnictwem ok. 90 km na północ od Mogadiszu, nad rzeką Uebi Szebeli w dzisiejszej Somalii. Kolonię tę nazywano Villaggio Duca degli Abruzzi i okresowo stanowiła ona najbardziej wydajny rolniczo rejon w kraju (poprzednie nazwy Giohar, od 1960 Jowhar). Mimo zmian politycznych w metropolii i pogarszających się stosunków w rejonie, wyjazdu części włoskich osadników oraz podupadania na zdrowiu, pozostał tam aż do śmierci.

Pozostawiony dorobek[edytuj | edytuj kod]

Pozostawił po sobie wspomnienia z wyprawy do bieguna (wyd. ang. On the "Polar Star" in the Arctic Sea, 1903; wyd. pol. "Stella Polare" na Oceanie Lodowatym Północnym, 1905) oraz bogatą dokumentację topograficzną i fotograficzną Karakorum (w tym szeroko rozpowszechniane, doskonałe technicznie zdjęcia Vittorio Selli), która okazała się niezwykle pomocna dla wielu kolejnych ekspedycji z różnych krajów, w tym dla zakończonej sukcesem wyprawy na K2 w roku 1954 – zaś Włosi na długo stali się najlepszymi ekspertami od kartografii rejonu K2 i leżącego u jego stóp lodowca Baltoro. Na jego cześć nazwano krążownik włoski "Luigi di Savoia Duca degli Abruzzi".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carl Waldman & Alan Wexler: Encyclopedia of Exploration. New York 2004, ISBN 0-8160-4678-6

Przypisy

  1. Utożsamianego powszechnie z mitycznymi Górami Księżycowymi
  2. Wtedy przejściowo nazywanego jako Mount Godwin Austen
  3. [1] GÓRY Historia zdobycia K2, nr 4 (107), kwiecień 2003.
  4. Zbigniew Kowalewski, Janusz Kurczab: Na szczytach Himalajów. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1983. ISBN 83-217-2412-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]