Ilja Frank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilja Frank
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 października 1908
Petersburg
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1990
Moskwa
Zawód, zajęcie fizyk

Ilja Michajłowicz Frank (ros. Илья Михайлович Франк, ur. 10 października?/23 października 1908 w Sankt Petersburgu, zm. 22 czerwca 1990 w Moskwie) – rosyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1958 (wspólnie z Pawłem Czerenkowem i Igorem Tammem) za wkład w wyjaśnienie promieniowania Czerenkowa[1].

Na początku kariery zajmował się fotochemią, w tym badaniem zjawiska fotoluminescencji. W 1934 zajął się fizyką jądrową, badając promieniowanie gamma oraz wiązki neutronowe. W 1935 roku otrzymał doktorat. W 1937, wraz z Czerenkowem i Tammem, opracował teorię promieniowania Czerenkowa, nagrodzoną 20 lat później nagrodą Nobla. W 1944 został mianowany profesorem i dyrektorem katedry fizyki Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1946 został mianowany członkiem Rosyjskiej Akademii Nauk[2]. Był również dyrektorem laboratorium fizyki neutronowej w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych[1].

W 1975 Uniwersytet Łódzki przyznał mu tytuł doktora honoris causa[3].

Został odznaczony m.in. trzykrotnie Orderem Lenina, Orderem Rewolucji Październikowej, dwukrotnie Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy oraz Orderem „Znak Honoru”. Dwukrotny laureat Nagrody Stalinowskiej (1946, 1953) i Nagrody Państwowej ZSRR (1971).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06723-6. (pol.)
  2. Il´ja M. Frank - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1958 > Pavel A. Cherenkov, Il´ja M. Frank, Igor Y. Tamm [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-22]., Biographical, Nobel Lecture, December 11, 1958, Optics of Light Sources Moving in Refractive Media
  3. Doktorzy honoris causa UŁ. [dostęp 2 sierpnia 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]