Clinton Joseph Davisson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Clinton Joseph Davisson
Ilustracja
Clinton Joseph Davisson (1937)[1]
Data i miejsce urodzenia

22 października 1881
Bloomington

Data i miejsce śmierci

1 lutego 1958
Charlottesville

Zawód, zajęcie

fizyk

Clinton Joseph Davisson (ur. 22 października 1881 w Bloomington w Illinois, zm. 1 lutego 1958 w Charlottesville[2]) – amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla za doświadczalne odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (nagroda wspólna z G.P. Thomsonem).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Clinton Joseph Davisson (po lewej) i Lester Halbert Germer (po prawej) w 1927

Jako zdolny uczeń otrzymał stypendium na studia na Uniwersytecie w Chicago, gdzie rozpoczął naukę w 1902. Zwrócił tam na niego uwagę profesor Robert Millikan, ale z powodów finansowych Davisson został zmuszony do przerwania nauki. Wrócił do Bloomington i zaczął pracować w przedsiębiorstwie telefonicznym.

W rou 1904, dzięki rekomendacji Millikana, otrzymał pracę asystenta przy katedrze fizyki w Uniwersytecie Purdue, gdzie pracował do sierpnia 1905, a we wrześniu tego samego roku, raz jeszcze dzięki rekomendacji Millikana, został wykładowcą fizyki na Uniwersytecie w Princeton. Pracował tam do 1910, kilkakrotnie w tym czasie odwiedzając Uniwersytecie w Chicago, w którym uzyskał tytuł magistra w 1908. Stopień doktora otrzymał w 1911 w Princeton[3][4].

W latach 1911–1917 pracował w Carnegie Institute of Technology. W kwietniu 1917 chciał wstąpić do wojska, jednak nie został przyjęty i w czerwcu tego samego roku przyjął propozycję pracy – na czas wojny – w laboratoriach przedsiębiorstwa Bell Telephone w Nowym Jorku. Po zakończeniu wojny zaoferowano mu stanowisko profesora w Carnegie, jednak zdecydował się pozostać w przedsiębiorstwie Bella[3][4].

W 1919 rozpoczął serię eksperymentów, które w 1927 przyniosły odkrycie dyfrakcji elektronów w kryształach (część z tych prac prowadził wspólnie z Lesterem Germerem). Za to odkrycie otrzymał w 1937, jako pracownik Bell Telephone Laboratories[3], Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki[3][4].

W następnych latach był profesorem w Carnegie Institute of Technology, a w okresie 1947–1949 wizytującym profesorem fizyki na Uniwersytecie Wirginii w Charlottesville[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybór według Notable Names Database[4]:

  • 1937 – Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki
  • 1937 – Hughes Medal

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Clintona Davisson Joseph Davisson (rzemieślnik), a matką – Mary z domu Calvert (nauczycielka). Ożenił się w 1911 z Charlotte Sarą Richardson, siostrą Owena W. Richardsona (laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1928). Mieli trzech synów i córkę. Jeden z synów, Richard Davisson (1922–2004), również został fizykiem[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biografia na stronie Fundacji Nagrody Nobla.
  2. Davisson Clinton Joseph, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-09-29].
  3. a b c d Clinton Davisson – Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1937 > Clinton Davisson, George Paget Thomson [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-03-17]., Biographical, Nobel Lecture, December 13, 1937, The Discovery of Electron Waves.
  4. a b c d e f Clinton Davisson (ang.). W: Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-03-17].