Pogorzela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Ten artykuł dotyczy miasta w woj. wielkopolskim. Zobacz też: Pogorzela - wieś w woj. opolskim, w pow. brzeskim, w gminie Olszanka.
Pogorzela
Ratusz
Ratusz
Herb
Herb Pogorzeli
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat gostyński
Gmina Pogorzela
gmina miejsko-wiejska
Burmistrz Piotr Curyk
Powierzchnia 4,36[1] km²
Populacja (31 grudnia 2014)
• liczba ludności
• gęstość

2063[2]
473 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 65
Kod pocztowy 63-860
Tablice rejestracyjne PGS
Położenie na mapie powiatu gostyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gostyńskiego
Pogorzela
Pogorzela
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pogorzela
Pogorzela
Ziemia 51°49′20″N 17°13′50″E/51,822222 17,230556
TERC
(TERYT)
4304004064
Urząd miejski
Rynek 1
63-860 Pogorzela
Strona internetowa

Pogorzelamiasteczko w woj. wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Pogorzela[3].

Według danych z 31 grudnia 2014 miasto liczyło 2063 mieszkańców[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pogorzela położona jest na zachodnim skraju Wysoczyzny Kaliskiej[4], w obszarze źródłowym strumieni Rdęca i Pogona[5], na skrzyżowaniu dróg Krotoszyn-Gostyń i Koźmin-Krobia, przy nieczynnej linii kolejowej Koźmin-Piaski (stacja kolejowa Pogorzela), około 14 km na południowy wschód od Gostynia, około 18 km na północny zachód od Krotoszyna[4].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Pogorzeli w 2014 roku [6].


Piramida wieku Pogorzela.png

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowane po raz pierwszy na początku XV wieku. Miasto było wówczas własnością Wczelów-Pogorzelskich. W XVI w. przez jakiś czas było ośrodkiem luteranizmu, jako syn miejscowego duchownego w 1577 r. urodził się Samuel Dambrowski. Szybszy rozwój Pogorzeli nastąpił dopiero w wieku XVIII (głównie rzemiosło).

W czasie zaboru pruskiego Pogorzela należała do powiatu Krotoszyn (1793-1919)[7]. Według spisu urzędowego z 1837 roku miasto liczyło 1326 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 168 dymów (domostw)[7].

Podczas powstania wielkopolskiego sformowano tu ochotniczą kompanię, która później brała udział w walkach pod Rawiczem. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. leszczyńskiego[4], do 1975 roku znajdowało się w powiecie krotoszyńskim, a od 1999 w powiecie gostyńskim.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół późnobarokowy, zbudowany w latach 1778-1785

Inne obiekty turystyczne[edytuj | edytuj kod]

W Pogorzeli znajdowała się niegdyś synagoga[5], wybudowana w drugiej połowie XIX wieku, przed 1887 rokiem, przy ulicy Kotkowiaka. Została zdewastowana podczas II wojny światowej, a po wojnie rozebrana[potrzebne źródło].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bank Danych Regionalnych – Strona główna. GUS. [dostęp 2010-09-14].
  2. a b Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 XII 2014 r. (3,73 MB). 2015. [dostęp 2 stycznia 2016]. [zarchiwizowane z tego adresu]. s. 107. ISSN 2083-3342.
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1708, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2 stycznia 2016]. 
  4. a b c d Jan Maj, Alicja Dziewulska: Krotoszyn: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-147-X.
  5. a b c Pogorzela w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom VIII (Perepiatycha – Pożajście) z 1887 r.
  6. http://www.polskawliczbach.pl/Pogorzela, w oparciu o dane GUS.
  7. a b Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Jan Nepomucen Bobrowicz, Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 248.
  8. a b c d e Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2 stycznia 2016]. s. 34.
  9. a b c d e f Włodzimierz Łęcki: Wielkopolska. Warszawa: Sport i Turystyka, 1996, s. 385-386. ISBN 83-7079-589-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]