Łobżenica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łobżenica
Widok z wieży ciśnień (2015)
Widok z wieży ciśnień (2015)
Herb Flaga
Herb Łobżenicy Flaga Łobżenicy
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat pilski
Gmina Łobżenica
gmina miejsko-wiejska
Data założenia przed 1398
Prawa miejskie przed 1438
Burmistrz Piotr Łosoś
Powierzchnia 3,25 km²
Wysokość 100 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3 100 mieszkańców
951 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 67
Kod pocztowy 89-310
Tablice rejestracyjne PP
Położenie na mapie powiatu pilskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu pilskiego
Łobżenica
Łobżenica
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Łobżenica
Łobżenica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łobżenica
Łobżenica
Ziemia 53°15′44,97″N 17°15′20,45″E/53,262492 17,255681
TERC
(TERYT)
4303819044
Urząd miejski
ul. Sikorskiego 7
89-310 Łobżenica
Strona internetowa

Łobżenica (niem. Lobsens) – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie pilskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Łobżenica. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. pilskiego.

Według danych z 31 grudnia 2009 miasto liczyło 3090 mieszkańców[1].

Położenie[edytuj]

Łobżenica leży 12 km na północ od Wyrzyska, w Krajnie, na Pojezierzu Krajeńskim, nad rzeką Łobżonką. Przez miasto przebiega droga wojewódzka nr 242 Wyrzysk-Więcbork oraz odbudowywana linia kolei wąskotorowej Białośliwie-Witosław ze stacją kolejową.

Historia[edytuj]

Widok miasta znad rz. Łobżanki (1974)

Nieopodal Łobżenicy, czasów głęboko pogańskich, sięga swym rodowodem rytualny krąg będący ośrodkiem kultu Swarożyca. Znajdował się on w dębowym gaju (zwanym wówczas „Gajem na górce”, lub prosto: „Górką”) będącym częścią wielkiej Puszczy Krajeńskiej. Tradycja określa istnienie osady już w XII wieku, chociaż pierwsza wzmianka historyczna o Łobżenicy pochodzi z 1398 roku. Przed 1438 rokiem otrzymała prawa miejskie, była miastem prywatnym. W latach 1431 i 1457 Krzyżacy zniszczyli Łobżenicę. Dzięki rozwojowi handlu miasto bogaciło się i rozbudowywało, tak że w XVI wieku stało się największym miastem Krajny. W 1606 roku osiedlili się w Łobżenicy kupcy szkoccy, którzy utworzyli tzw. Nowe Miasto, zwane wówczas Małym Gdańskiem. W latach 1612-1630 istniała w Łobżenicy prywatna mennica, w której bito drobne monety miedziane tzw. Denary Krotoskich, oznaczone herbem Bróg. Później bito w Łobżenicy monety nielegalne, tzw. kwartniki łobżenickie. Pamiątką po mennicy są nazwy ulic w południowej części miasta: Złota, Srebrna, Mennicza. W połowie XVII wieku miasto nabyli Grudzińscy, zwolennicy reformacji, którzy stworzyli w Łobżenicy silny ośrodek protestancki. Ludność trudniła się rolnictwem i sukiennictwem. 6 maja 1768 r. pożar strawił łącznie 15 budynków w mieście. W XIX wieku, wraz z upadkiem sukiennictwa i pobudowaniem linii kolejowych omijających Łobżenicę, dalszy rozwój miasta uległ zahamowaniu. Po zakończeniu I wojny światowej Łobżenica znalazła się w granicach odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej. 1 września 1939 początek okupacji niemieckiej. Jesienią 1939 miejscowi Niemcy skupieni w tzw. Selbstschutzu zamordowali ok. 200 mieszkańców Łobżenicy i sąsiednich miejscowości[2]. Miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną w dniu 27 stycznia 1945.

Gospodarka[edytuj]

Łobżenica jest zapleczem usługowym dla rolniczej okolicy. Znajduje się tu między innymi Chemiczno-Farmaceutyczna Spółdzielnia Pracy „Filofarm”, Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Łobżenicy oraz kilka mniejszych podmiotów gospodarczych.

Kultura i edukacja[edytuj]

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Łobżenicy w 2014 roku[3].


Piramida wieku Lobzenica.png

Zabytki[edytuj]

Zdjęcia[edytuj]

Ludzie związani z Łobżenicą[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2009 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-06, s. 105. ISSN 1734-6118. [dostęp 16 lipca 2010].
  2. Maria Wardzyńska: Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2009. ISBN 978-83-7629-063-8.
  3. http://www.polskawliczbach.pl/Lobzenica, w oparciu o dane GUS.
  4. Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, PWN, Warszawa 1984, ISBN 83-01-01520-9, TOM II hasło Rymarkiewicz Jan str.325
  5. http://encyklopedia.pwn.pl/haslo/3974336/seyda-wladyslaw.html

Linki zewnętrzne[edytuj]