Rakoniewice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: Rakoniewice (ujednoznacznienie).
Rakoniewice
Domy podcieniowe przy Placu Powstańców Wlkp.
Domy podcieniowe przy Placu Powstańców Wlkp.
Herb
Herb Rakoniewic
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat grodziski
Gmina Rakoniewice
gmina miejsko-wiejska
Data założenia 1252
Prawa miejskie 1662
Burmistrz Gerard Tomiak
Powierzchnia 3,4 km²
Populacja (2014)
• liczba ludności
• gęstość

3522[1]
1036 os./km²
Strefa numeracyjna
61
Kod pocztowy 62-067
Tablice rejestracyjne PGO
Położenie na mapie powiatu grodziskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu grodziskiego
Rakoniewice
Rakoniewice
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Rakoniewice
Rakoniewice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rakoniewice
Rakoniewice
Ziemia 52°08′27″N 16°16′23″E/52,140833 16,273056
TERC
(TERYT)
4303905044
SIMC 0971413
Urząd miejski
os. M. Drzymały 25
62-067 Rakoniewice
Strona internetowa
BIP

Rakoniewice (niem. Rakwitz, Freystadt) - miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie grodziskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rakoniewice.

Według danych z 30 czerwca 2014, miasto liczyło 3522 mieszkańców[1].

Historia[edytuj]

Bolesław V Wstydliwy nadaje komesowi Raczonowi [Rakoniowi] po odzyskaniu okupowanych przez zakon krzyżacki grodów Zbąszyń i Drczen [Drezdenko] wieś Rakoniewice, 1252

Osada została założona w 1252, a nazwę wzięła od komesa wielkopolskiego Rakonia[2]. Prawa miejskie Rakoniewice uzyskały staraniem wojewody Krzysztofa Grzymułtowskiego w 1662[2][3]. Lokacja Rakoniewic w XVII w. związana była z osadnictwem protestantów ze Śląska, którym sprzyjali właściciele majątku[2][3]. Wówczas nadano miastu nazwę Freystadt, która jednak ustąpiła pierwotnej nazwie Rakoniewice[2]. Miasto stało się ośrodkiem rzemieślniczo - handlowym w rolniczej okolicy[2]. W 1707 spalili je Szwedzi[3]. Wśród zajęć ludności wyróżniały się hodowla i handel pijawkami oraz produkcja młynków do kawy[2].

W latach 1869-1872 swą pierwszą praktykę lekarską prowadził tutaj Robert Koch, odkrywca prątków gruźlicy[4].

W latach 1901-1906 miasto było widownią strajków szkolnych. Oddział z Rakoniewic brał udział w powstaniu wielkopolskim w 1919. Powojenna historia wiąże się z rozwojem gospodarczym i rozbudową infrastruktury miasta.

Do 1975 gmina Rakoniewice stanowiła część powiatu wolsztyńskiego.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. poznańskiego.

Fontanna w centrum

Pomimo historycznych, geograficznych, gospodarczych przesłanek do scalenia gminy z odtworzonym w 1999 powiatem wolsztyńskim i sprzeciwu części mieszkańców gminy z wiosek o lepszej lokalizacji względem Wolsztyna, gmina Rakoniewice weszła w skład powiatu grodziskiego.

Komunikacja[edytuj]

Przez miasto przebiega droga krajowa nr 32 Stęszew - Wolsztyn - Zielona Góra - Gubin i linia kolejowa nr 357 Wolsztyn - Grodzisk Wielkopolski - Luboń koło Poznania - Poznań ze stacją Rakoniewice.

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Rakoniewic w 2014 roku [5].


Piramida wieku Rakoniewice.png

Zabytki[edytuj]

Lista zabytków znajdujących się w rejestrze NID[6]:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b Ludność. Stan i struktura ludności oraz ruch naturalny w przekroju terytorialnym. Stan na 30 VI 2014 (s. 104) (pol.). GUS. [dostęp 2 listopada 2014].
  2. a b c d e f Jerzy Kwiatek: Polska – Urokliwy świat małych miasteczek. Wyd. 3. Warszawa: Sport i Turystyka MUZA SA, 2006, s. 452. ISBN 83-7319-993-4200-991-0.
  3. a b c Alicja Dziewulska, Jan Maj: Kościan: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-149-6.
  4. Jerzy Kwiatek: Polska – Urokliwy świat małych miasteczek. Wyd. 3. Warszawa: Sport i Turystyka MUZA SA, 2006, s. 453. ISBN 83-7319-993-4200-991-0.
  5. http://www.polskawliczbach.pl/Rakoniewice, w oparciu o dane GUS.
  6. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 19 czerwca 2013]. s. 41.

Linki zewnętrzne[edytuj]