Rafał Leszczyński (biskup płocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa płockiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Rafał Leszczyński herbu Wieniawa (ur. 1480, zm. 23 sierpnia 1527 roku) – biskup płocki od 1522 roku, biskup przemyski od 1520 roku, kasztelan lądzki w latach 1518-1520, starosta człuchowski[1].

Syn Kacpra, podkomorzego kaliskiego. Kształcił się w Padwie, był sekretarzem króla Zygmunta Starego w czasie jego rządów w księstwie głogowsko – opawskim, starostą słuchowskim, kasztelanem, sprawował poselstwa. Po roku 1518 przyjął święcenia kapłańskie, od 1520 biskup przemyski, od 1523 płocki. Jako biskup płocki na zjeździe w Warszawie w 1525 r. wymógł na księciu Januszu wydanie dekretu, który pod groźbą konfiskaty majątku zakazywał innowiercom przebywania na Mazowszu.

Był sygnatariuszem aktu traktatu krakowskiego w 1525 roku[2].

Bibliografia[edytuj]

ks. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, wyd. II, popr. i uzupeł., Warszawa 2000, k. 246. ​ISBN 83-211-1311-7​; Polski Słownik Biograficzny, T. XVII, s. 130-132.

Przypisy

  1. Urzędnicy Wielkopolscy XV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Adam Bieniaszewski. 1987, s. 212.
  2. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. 4, Wilno 1764, s. 231.