Wojciech Cejrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojciech Cejrowski
Wojciech Cejrowski, Gdańsk 2011
Podpis Wojciech Cejrowski
Wojciech Cejrowski, Gdańsk 2011
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1964
Elbląg
Zawód dziennikarz, satyryk, podróżnik, pisarz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Wojciech Cejrowski w Wikicytatach
Strona internetowa

Wojciech Daniel Cejrowski (ur. 27 czerwca 1964 w Elblągu[1]) – polski dziennikarz, satyryk, podróżnik, autor książek i publikacji prasowych, publicysta katolicki, kierownik artystyczny biblioteki Poznaj Świat, członek The Explorers Club. Z wykształcenia socjolog.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Ukończył XVII Liceum Ogólnokształcące im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie (wydział aktorski), na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (historia sztuki), Uniwersytecie Warszawskim (socjologia i archeologia); studiów tych nie ukończył[2]. Studiował także na Santa Clara University w Kalifornii. W 2010 rozpoczął zaoczne studia socjologiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[3]. 7 czerwca 2010 obronił licencjat z socjologii, rozpoczynając studia magisterskie.

Posługuje się językiem hiszpańskim i angielskim (odmiana amerykańska). Porozumiewa się również w języku rosyjskim oraz portugalskim (odmiana brazylijska).

Występy publiczne[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Cejrowski

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Cejrowski zaczynał u boku Wojciecha Manna w programie Non Stop Kolor w TVP2 w latach 1992–1994. Popularność przyniósł mu program WC Kwadrans, który był nadawany w TVP1 w latach 1994–1996. W programie tym prezentował konserwatywne poglądy na kwestie społeczne, promował w nim pozytywne znaczenie słowa „ciemnogród”, określające przywiązanie do tradycyjnych wartości.

Równolegle prowadził program muzyczny pt. Stajnia... w TVP1 oraz powtarzany przez Ośrodki Regionalne TVP. W sezonie 1996-97 na zamówienie Telewizji Niepokalanów (obecnie TV Puls) zrealizował 30-odcinkowy cykl Podróżnik, w którym opowiadał o swoich wyprawach do Ameryki Południowej. Rok 1997 to początek współpracy ze stacją RTL 7, gdzie występował najpierw w gronie polskich satyryków (m.in. Jan Pietrzak) w cyklu komentarzy satyrycznych, potem zaś (w latach 1999–2000) prowadził talk-show Piękny i Bestia w duecie z Alicją Resich-Modlińską. Następnie przeszedł do telewizji Polsat gdzie prowadził autorski program Z kamerą wśród ludzi (2003–2004).

W 2004 brał udział w powstaniu programu Polsatu Co się święci w mej pamięci gdzie był przewodnikiem po Ziemi Świętej[4].

W 2006 zasiadał w jury programu Supertalent emitowanego przez TVP2 wraz z Moniką Richardson, Katarzyną Figurą i Bogusławem Kaczyńskim. 1 maja 2006 na antenie TVP1 wyemitowany został jednoodcinkowy talk-show Wojciecha Cejrowskiego i Macieja Chmiela Produkt jednorazowy.

W latach 2006–2007 był stałym gościem programu podróżniczego TVP Podróże z żartem.

Od stycznia 2007 w niedziele w TVP2 ukazywał się jego program Boso przez świat. Program został zdjęty z anteny TVP w maju 2009, kiedy to Wojciech Cejrowski wystąpił w spotach wyborczych Prawicy Rzeczypospolitej, zachęcając do oddania głosu na Marka Jurka, jednak miesiąc po wyborach do PE po licznych protestach program powrócił na antenę TVP2[5]. Program nadawany był przez telewizję publiczną do 2011.

Od 2008 do 2013 związany z TVN Style. Był gospodarzem programu Po mojemu[6], a w latach 2011-2013 prowadził program podróżniczy Wojciech Cejrowski. Boso.

Od września 2013 program Wojciech Cejrowski. Boso emitowany jest w TV Puls i TV Puls 2.

Radio[edytuj | edytuj kod]

Pracę w Polskim Radiu rozpoczął w 1991 u boku Korneliusza Pacudy cyklem audycji Czy jest miejsce na country w Polsce? Następnie w wyniku podpisania kontraktu z amerykańskim koncernem medialnym ABC w styczniu 1992 rozgłośnie regionalne Polskiego Radia S.A. w całym kraju rozpoczęły nadawanie American Country Countdown w polskiej wersji językowej. Wojciech Cejrowski, początkowo z Korneliuszem Pacudą, prowadził tę audycję przez 11 lat. Ostatnie, 519 wydanie, wyemitowano w styczniu 2003.

W 1993 Wojciech Cejrowski otrzymał propozycję pracy w prywatnej stacji Radio Kolor, której właścicielami i założycielami byli Wojciech Mann i Krzysztof Materna. Początkowo prowadził własną audycję muzyczną, a potem program Aeroplan z Beatą Pawlikowską oraz autorski blok poranny, w każdą sobotę od godz. 6 do 10. Audycja ta była podstawą powstania telewizyjnego programu WC Kwadrans.

Współpraca z Radiem Kolor zakończyła się w 1997. W latach 1997–1999 pracował w Radiu WAWA. Od 1995 różne jego audycje trafiają jako produkcja zewnętrzna do kilkudziesięciu stacji prywatnych i publicznych na terenie całego kraju. M.in.: Na drugim końcu globusa, emitowane na antenie Programu I PR, Radia dla Ciebie, Radia Koszalin, Radia Merkury, Radia PiK oraz sieci radiowej Plus.

Od 1999 rozpoczął stałą współpracę z Programem Pierwszym Polskiego Radia, składającą się z korespondencji zagranicznych dla Z pierwszej ręki i Radia kierowców, opowieści podróżniczych w ramach Lata z Radiem oraz Czterech pór roku oraz audycji autorskich przygotowywanych na zlecenie Redakcji Muzycznej PR.

W latach 2007-2011[7] współpracował z Programem III Polskiego Radia gdzie prowadził Audycję podzwrotnikową oraz przygotowywał program Pocztówka dźwiękowa Wojciecha Cejrowskiego. Prezentował tam muzykę z Ameryki Łacińskiej i USA, a także Afryki oraz Australii.

Obecnie jest związany ze społecznością internetowego Radia Wnet, którego był współpomysłodawcą i współtwórcą wraz z Krzysztofem Skowrońskim.

Prasa[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Cejrowski jest też felietonistą i reportażystą. Pisuje felietony na tematy społeczno-polityczne (cykle felietonów do „Gazety Polskiej”, „Frondy”, „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”) oraz reportaże podróżnicze („Rzeczpospolita”, „Podróże”, „Voyage”, „Opcja na prawo”, „Poznaj Świat”, „National Geographic”). Dawniej publikował także w „Tygodniku AWS”.

Estrada[edytuj | edytuj kod]

Od 1995 Wojciech Cejrowski jeździ po Polsce, Kanadzie, USA, Australii, Francji i Szwajcarii z występami estradowymi w stylu stand-up comedy pod nazwą „WC na stojaka” lub „Boso do...”.

Festiwale Ciemnogrodu[edytuj | edytuj kod]

W latach 1996–2000 organizował w Osieku Festiwale Ciemnogrodu. Od 1997 w ich trakcie odbywały się koncerty muzyki gospel i country. Spotkania miały na celu gromadzenie się ludzi o poglądach konserwatywnych, którzy sprzeciwiali się poprawności politycznej. Cejrowski chciał nadać pozytywne znaczenie słowu „ciemnogród” oraz ukazywać wartości konserwatyzmu i chrześcijaństwa.

Inne[edytuj | edytuj kod]

W 2000 przedzierając się przez ochronę w warszawskiej Galerii Zachęta chciał zakryć prześcieradłem figurę Jana Pawła II przygniecionego meteorytem. Miał to być protest przeciwko obrazoburczości wystawy. Wystawa niedługo potem została zdemontowana przez ówczesnych posłów ZChN-u Witolda Tomczaka i Halinę Nowinę-Konopkę, którzy przenieśli meteoryt przygniatający postać papieża[8].

Działalność podróżnicza[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Cejrowski podróżował dotychczas po blisko 60 krajach na 6 kontynentach. Najczęściej jeździ do Amazonii, dokumentując życie zamieszkujących ją Indian i Metysów[9]. Brał udział m.in. w pieszym pokonaniu bagnistej puszczy Darien, na granicy Kolumbii i Panamy (1996) oraz przejeździe trasy Camel Trophy, w Gujanie, w 1996, w ramach której dotarł m.in. do odległych osad plemienia Wai Wai.

Wyprawy:

  • 1985 – Kuba, Meksyk – ekspedycja speleologiczna
  • 1986 – Meksyk – dokumentacja stanowisk archeologicznych kultury Tolteków
  • 1986 – Meksyk – „Lakandoni – potomkowie Majów”
  • 1987 – Meksyk – dokumentacja stanowisk archeologicznych Majów
  • 1987/1988 – Meksyk – „Plemiona pogranicza – między światem Azteków i Majów”
  • 1989 – ZSRR – „Ławry – stolice Prawosławia”
  • 1989 – Meksyk – „Zagubione plemię – współcześni potomkowie Indian”
  • 1990 – Gwatemala, Honduras, Meksyk – „Mundo Maya”
  • 1990 – ZSRR – „Życie w komunałkach”
  • 1990 – Kaukaz
  • 1991 – Kostaryka, Nikaragua, Honduras, Salwador, Gwatemala, Belize – „Guerrilla – partyzanci, rebelianci i zwyczajni bandyci”
  • 1991 – Gwatemala – nieznane ruiny Majów, potomkowie niewolników z Jamajki
  • 1992 – Teksas/Meksyk – „Plemiona pogranicza – Tarahumara, Raramuri”
  • 1993 – USA – Współczesne obrzędy indiańskie pow-wow
  • 1994 – Honduras, Meksyk – początek projektu „Indianie Miskito”
  • 1995 – Kolumbia – Indianie Kogi
  • 1996 – Panama/Kolumbia – piesze przejście Darien, Indianie Choco i Kuna
  • 1997 – Wenezuela/Brazylia – Indianie Yanomami, Kurripaco i Piaroa
  • 1997 – Australia – „Z Adelajdy na półwysep York”
  • 1998 – Wenezuela/Kolumbia – Indianie Carapana
  • 1998 – USA/Kanada/Meksyk – „Mennonici, Amisze i Mormoni”
  • 1999 – Gujana/Wenezuela/Brazylia – ostatni Indianie Wai Wai
  • 1999/2000 – Maroko – „Życie codzienne na souku”
  • 2000 – Paragwaj/Brazylia – Mennonici, Indianie Ache, Ayoreo, Nivacle
  • 2001 – Peru/Ekwador – przeprawa rzeką Napo, plemię Sekoya
  • 2002 – Kolumbia, Peru, Brazylia – plemiona Marubo, Mayoruna i Yagua
  • 2002 – Ekwador
  • 2003 – Surinam/Gujana Fr./ Brazylia – plemiona Bush Negros, Wayana, Tirio i Wai Wai
  • 2004 – Izrael/Palestyna – śladami Jezusa
  • 2004 – Kostaryka/Panama – Garifuna, afrykańskie plemię na Karaibach
  • 2005 – Boliwia – redukcje jezuickie na boliwijskim Chaco, rzeką Rio Madre de Dios do Peru
  • 2006 – Peru – tropami Inków, Machu Picchu, Cuzco
  • 2006 – Meksyk
  • 2007 – Senegal/Gambia/Republika Zielonego Przylądka
  • 2007 – Ekwador
  • 2007 – Peru/Kolumbia/Brazylia
  • 2007 – Trynidad i Tobago
  • 2007 – Namibia
  • 2007 – Tunezja
  • 2008 – Peru
  • 2008 – Meksyk
  • 2008 – Gwatemala
  • 2008 – Portoryko
  • 2008 – Archipelag Vanuatu
  • 2008 – Madagaskar
  • 2009 – Meksyk
  • 2009 – Wenezuela
  • 2009 – Tajlandia
  • 2009 – Kolumbia/Peru/Ekwador – Plemiona Jibaros (Achuar)
  • 2009 – Brazylia
  • 2009 – Meksyk/Gwatemala/Belize[10]
  • 2010 – Kongo/Gabon
  • 2010 – USA (Nebraska/Dakota Południowa/Dakota Północna/Minnesota/Wyoming/Iowa)
  • 2010 – Japonia/Australia/Fidżi – „Od Oceanu Indyjskiego do Pacyfiku”
  • 2011 – Etiopia
  • 2011 – Izrael/Palestyna
  • 2011/2012 – USA (Teksas)
  • 2012 – Karaiby

Organizacje[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Cejrowski należy do następujących organizacji:

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 6 nominacji do „Wiktora”, l – za działalność telewizyjną (kategorie: najlepszy aktor, najlepszy dziennikarz, komentator-publicysta, najlepszy prezenter TV, największe odkrycie telewizyjne roku, największa osobowość TV) – laureat w kategorii „największa osobowość tv” w 2010 r.
  • „Najciekawszy człowiek roku” – tytuł przyznany przez Gazetę Polską
  • „Bursztynowy motyl” 2003 – nagroda im. Arkadego Fiedlera dla najlepszej książki podróżniczej roku („Gringo wśród dzikich plemion”)
  • „Świry 2004” – nominacja w kategorii „najbardziej zwariowana osobowość TV”
  • Na II Międzynarodowym Festiwalu Filmów Turystycznych jego program „Boso przez świat” otrzymał nagrodę w kategorii najlepszy turystyczny program telewizyjny
  • Złoty medal w kategorii Travel & Tourism w 51 międzynarodowym konkursie New York Festivals 2008[12]
  • AkumulaTOR 2008 – dziennikarz, który ładuje studentów pozytywną energią (Studenckie Nagrody Dziennikarskie MediaTory)
  • „Błękitny Melonik” – nagroda specjalna na VIII Festiwalu Dobrego Humoru
  • Bestseller według Empiku 2008 – za najlepiej sprzedającą się książkę „Gringo wśród dzikich plemion” w kategorii Literatura polska
  • Bestseller według Empiku 2008 – za najlepiej sprzedający się film „Boso przez świat: Meksyk” w kategorii Kino artystyczne. Dokument[13]
  • Tytuł „magister honoris causa” przyznany w 2009 przez samorząd studencki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[14] i Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu[15]
  • Laureat VII edycji ogólnopolskiego Konkursu Literackiego Pawiego Pióra[16]
  • Laureat Wiktora 2010 w kategorii Największe odkrycie telewizyjne w roku 2009
  • Bestseller według Empiku 2010 – za najlepiej sprzedający się film „Boso przez świat: Tajlandia” w kategorii Film dokumentalny[17]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

Wydał kilka książek; część z nich (Kołtun się jeży, Młot na lewicę i Sól do oka) to pozycje z dziedziny publicystyki i humoru politycznego. Pozostałe to książki podróżnicze. Gringo wśród dzikich plemion otrzymała nagrodę Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera dla najlepszej książki podróżniczej roku 2003. Według rankingu Wręcz Przeciwnie, zarabiając w 2011 r. 1,87 mln zł, stał się w tymże roku najlepiej zarabiającym pisarzem w Polsce[18].

  • Kołtun się jeży – z dziedziny publicystyki i humoru politycznego. Wydana w czasach emisji programu WC Kwadrans w 1996 przez wydawnictwo W.Cejrowski Ltd. Sprzedano 98 000 egzemplarzy.
  • Podróżnik WC (1997, wydanie II poprawione: 2010)
  • WC na końcu Orinoko – książka wydana w 1998 przez wydawnictwo W.Cejrowski Ltd. Jako literatura przygodowa i podróżnicza opisuje jedną z wypraw autora, którą odbywał w okolicach Orinoko. Wydano 3000 egzemplarzy.
  • Młot na lewicę – książka z dziedziny publicystyki i humoru politycznego wydana w 1999 przez wydawnictwo W.Cejrowski Ltd. Książka jest zbiorem tekstów napisanych przez autora od czasów zakończenia programu WC Kwadrans. Pozycja wydana w nakładzie łącznym równym 1300 egzemplarzy, obecnie dostępna w wersji elektronicznej.
  • Sól do oka – książka z dziedziny publicystyki i humoru politycznego. Stanowi komentarze wydawane przez autora w stosunku do obecnych sytuacji politycznych, społecznych. Wydana została w 2002 przez wydawnictwo W. Cejrowski Ltd. o nakładzie łącznym 2000 egzemplarzy.
  • Gringo wśród dzikich plemion (2003)
  • Rio Anaconda (2006)
  • Wyspa na prerii (2014)

Inne:

  • Nie kucaj w ostrogach (2002) – spolszczenie
  • Nasze Polskie Wigilie w opowiadaniach (2006) – publikacja zbiorowa

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Wraz z TVP wydał dotychczas 16 płyt z filmami Boso przez świat.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

We współpracy z EMI Music Poland rozpoczął serię płyt CD z muzyką tropikalną, będącą zbiorem utworów różnych zagranicznych wykonawców. Dotychczas ukazała się pierwsza pozycja z serii Ananas Bananas.

Proces karny[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku Wojciech Cejrowski został skazany wyrokiem sądu na karę grzywny w wysokości 3000 złotych za słowa skierowane pod adresem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego, które sąd uznał za znieważające głowę państwa (to jest przestępstwo z art. 135 § 2 Kodeksu karnego)[19][20].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Stanisława Cejrowskiego – znanego animatora i działacza jazzowego. W 1994 wziął ślub kościelny z Beatą Pawlikowską. W 2004 za pośrednictwem mediów Pawlikowska przekazała, że już nie są razem. Ślub miał zostać zawarty jako nieważny, co potwierdził wyrok sądu biskupiego[21][22].

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

  • W 2010 na rynku ukazała się seria odzieży sygnowana jego imieniem i nazwiskiem – WC Collection. W 2011 powstał Sklep Kolonialny, gdzie Wojciech Cejrowski oferuje ubrania, kosmetyki, yerba mate, dewocjonalia i inne[23].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje o Cejrowskim[edytuj | edytuj kod]

  • Królikowska B., Rott D. Strategie autoprezentacyjne w reportażach podróżniczych Wojciecha Cejrowskiego, Oficyna Wydawnicza Humanitas, Sosnowiec 2010.
  • Brzozowicz G. Cejrowski. Biografia, Zysk i S-ka, 2010

Uwagi

  1. Podany rok 1995 odnosi się do okresu produkcji filmu. Oficjalna premiera obrazu powstałego na rzecz Telewizji Polskiej nigdy się nie odbyła. Projekt został odrzucony ze względu na liczne wulgaryzmy. W 2011 roku produkcja po wcześniejszym dopracowaniu technicznym przez Marka Lamprechta została upubliczniona w Internecie. Odbyło się to jednak bez wiedzy jego autorów.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]