Dydko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dydko, didko, ditko, dytko, dydo – nadprzyrodzona istota z polskiego folkloru, pierwotnie demon z wierzeń słowiańskich, później zdegradowany do roli straszydła.

Postać dydka wywodzi się od znanego na Rusi demona opiekuńczego domu (por. domowik), po chrystianizacji zdegradowanego do roli diabła, zwłaszcza leśnego[1], ostatecznie zaś do roli nocnego straszydła, którym straszono dzieci (por. bobo).

Dydka wyobrażano sobie jako niezgrabną postać z wielką głową, zazwyczaj na słomianych nogach podobnych do pajęczych odnóży. Według późniejszych wierzeń dydko miał się pokazywać w zwierciadle pannom spędzającym za dużo czasu przed lustrem.

Przypisy

  1. Aleksander Brückner: Mitologia słowiańska i polska. Stanisław Urbańczyk (oprac.). Wyd. 2. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985. ISBN 83-01-06245-2.

Bibliografia[edytuj]

  • Ewa Nowacka, Bożęta i my, Wydawnictwo Orenda, Warszawa 1995, ​ISBN 83-86346-02-7​.
  • Barbara i Adam Podgórscy, Wielka Księga Demonów Polskich. Leksykon i antologia demonologii ludowej, Wydawnictwo KOS, Katowice 2005, ​ISBN 83-89375-40-0​.