Porewit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Porewit
bóg
Ilustracja
Artystyczne wyobrażenie posągu Porewita na ilustracji B. de Montfaucona, 1722
Występowanie religia Słowian
Teren kultu Rugia

Porewit – bóstwo słowiańskiego plemienia Ranów, znane z relacji Saksa Gramatyka. Przypuszczalnie identyczny ze wzmiankowanym w Knýtlinga-sadze Puruvitem[1][2].

Zgodnie ze świadectwem Saksa Gramatyka czczony w Gardźcu (niem. Garz) na Rugii, gdzie posiadał własną świątynię, spaloną w 1168 roku przez Duńczyków. W świątyni tej stał posąg bóstwa z pięcioma głowami, pozbawiony atrybutów wojennych[1][2][3].

Jego imię próbowano odczytywać jako Borowit – „pan boru” lub Borzywit – „mocny w boju”[1][3]. Obydwie etymologie są jednak mocno wątpliwe, pierwsza ze względu na niską rangę demonów leśnych w wierzeniach słowiańskich, druga z powodu wyraźnej wzmianki Saksa o braku atrybutów wojennych[2]. Christian Knauthe w XVIII wieku rekonstruował teonim w formie Porewit tj. „Porywacz”, wiążąc jego kult z powodzeniem w wyprawach łupieżczych[3].

Przypisy

  1. a b c d Słownik starożytności słowiańskich. T. 4. Cz. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1970, s. 231-232.
  2. a b c d Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2006, s. 132.
  3. a b c d Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 159.