Jarowit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jarowit
bóg wojny
Ilustracja
Tzw. Kamień Jarowita w kościele św. Piotra w Wolgast z domniemanym wizerunkiem bóstwa
Występowanie religia Słowian
Teren kultu Wolgast
Havelberg

Jarowit (w źródłowych zapisach niem. Gerovit, Herovith[1]) – zachodniosłowiański bóg wojny, czczony w Wołogoszczy i Hobolinie[2]. Jego imię powstało z połączenia słów jar(o) – „siła, surowość” oraz wit – „pan”. Zbieżność w znaczeniu imion, jak też wojenna funkcja obu bóstw skłania niektórych historyków do stawiania hipotezy, iż Jarowit i Świętowit to jedno i to samo bóstwo[2][3].

W świątyni Jarowita w Wołogoszczy znajdowała się zawieszona na ścianie uważana za świętość wielka tarcza obita złotymi blachami, której nikomu nie wolno było dotykać. Wynoszono ją stamtąd jedynie podczas wojny, jako wróżbę przyszłego zwycięstwa[1][2][3]. W 1128 roku, podczas misji chrystianizacyjnej Ottona z Bambergu, towarzyszący biskupowi kleryk imieniem Dytryk schronił się przed wrogością miejscowego tłumu do świątyni, po czym porwał tarczę i wybiegł z nią na zewnątrz. Miejscowi, myśląc, że to sam bóg wyszedł im naprzeciw, padli w popłochu na twarze, dzięki czemu Dytrykowi udało się zbiec[1][3]. Hagiograf informuje także o tłumnie obchodzonym wiosennym święcie ku czci Jarowita, na które natknął się Otton podczas swojego pobytu w Hobolinie[1][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d e Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2006, s. 133-134.
  2. a b c d Słownik starożytności słowiańskich. T. 2. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1964, s. 324.
  3. a b c d e Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 84-85.