Podaga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podaga – bóstwo słowiańskie czczone przez Wagrów, wymienione przez Helmolda w jego Chronica Slavorum. Zgodne z relacją kronikarza posiadało swoją świątynię w wagryjskiej Płoni (obecnie wschodni Holsztyn), w której stał wyobrażający je posąg[1][2].

Odczyt imienia bóstwa jest niepewny, prawdopodobnie zawarty jest w nim rdzeń dag – „palić”[1][2]. Roman Jakobson dopatrywał się w nim zniekształconego imienia Dażboga[3]. Podobieństwo z pojawiającą się w relacji Jana Długosza Pogodą wskazuje, że polski kronikarz mógł wykorzystać notatkę Helmolda[1][2]. Mikołaj Rudnicki doszukiwał się związku między Podagą a imieniem Dagome[2], co odrzucane jest jako nieprawdopodobne[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Słownik starożytności słowiańskich. T. 4. Cz. 1. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1970, s. 166.
  2. a b c d Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 153.
  3. Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2006, s. 179.