Swarożyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Swarożyc
bóg ognia ofiarnego i domowego
Występowanie religia Słowian
Szczególne miejsce kultu Połabie

Swarożycsłowiański bóg ognia ofiarnego i domowego (według Gieysztora), czczony na Połabiu.

Jego imię wskazuje na patronimicum od Swaróg, co dało początek przypuszczeniom, że jest prawdopodobnie synem Swaroga, a tym samym podstawy do utożsamiania go z Dadźbogiem. Aleksander Brückner i Henryk Łowmiański uważali, że Swaróg (czczony na Rusi) i Swarożyc (czczony na Połabiu), to w istocie ten sam bóg słowiański, zaś imię Swarożyc to deminutivum, czyli zdrobnienie.

Pierwszy raz imię bóstwa w tradycji Słowiańszczyzny zachodniej wymienił Bruno z Kwerfurtu w liście do króla niemieckiego Henryka II z 1008/9 r. w formie Zuarasiz diabolus[1]. Według kroniki Thietmara świątynia Swarożyca (Zuarasici) znajdowała się w Radogoszczy, co dało podstawę do utożsamiania Swarożyca z Radogostem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Łowmiański, Podstawy gospodarcze formowania się państw słowiańskich, Warszawa 1953, s.24