Nyja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nyja, Nija, Nya – rzekome słowiańskie męskie bóstwo chtoniczne wzmiankowane w kronice Jana Długosza, gdzie utożsamiane jest z Plutonem.

Nyja uznawany jest za najbardziej prawdopodobne ze wszystkich bóstw z panteonu Długoszowego. O bóstwie o tym imieniu wzmiankował już około 1440, niezależnie od Długosza, Jakub Parkoszowic[1]. W czternasto- i piętnastowiecznych postanowieniach synodów polskich pojawia się również rzekome bóstwo nazywane Tyja. Być może był to jedynie niezrozumiały dla pisarzy archaizm ludowy (analogicznie jak Jessa).

Imię bóstwa próbuje się wywodzić od czasownika nyti, oznaczającego zanikanie i umieranie. Wskazywane jest także podobieństwo imienia bóstwa do nazwy nawia[2].

Wedle koncepcji K.T. Witczaka Nyja w rzeczywistości stanowi słowiański odpowiednik greckiej bogini Enyo.

Przypisy

  1. Andrzej Kempiński: Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich. Warszawa: Iskry, 2001, s. 318. ISBN 83-207-1629-2.
  2. Andrzej Szyjewski: Religia Słowian. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 207. ISBN 83-7318-205-5.

Bibliografia[edytuj]